Sei sei já

How do you like my new blogorino?

2008-12-10T09:57:00.001-08:00

Les philosophes, comme les sophistes anciens, qui sont les hommes á une conception de la vie, peuvent seuls sauver les peuples torturés par les fanatiques et les idéalists …

Sagði vinur minn Voltaire.

Sem minnir mig á það þegar Régis Boyer kom á Les Boréales, en Régis er stofnandi deildar norrænna fræða í Sorbonne og intellektjual mikill, og sagði eftirfarandi á meðan umræður um hið íslenska töfraraunsæi stóðu yfir : comme mon ami Michel Foucault dit … eins og vinur minn Michel Foucault sagði … ég man reyndar ekki hvað kom á eftir og hvað Michel Foucault hafði sagt sem átti svo skemmtilega við einmitt á þessum tímapunkti umræðana, því á þessu sama augnabliki blindaðist ég í nokkrar mínutur og hugsaði með mér vá Foucault var vinur hans – en ótrúlega töff. Eftir á að hyggja finnst mér þetta hinsvegar vera name-drop af versta tagi …

En að mergi málsins.

Það er staðreynd að heimspeki og heimsspekingar hafa allmargoft bjargað heiminum frá glötun og mannkyninu úr heljargreipum trúarlegra og pólitískra fanatíkusa. Sjáið bara átjándu öldina í Frakklandi og les lumiéres. Frakkar væru ennþá á valdi kaþólskra oftækismanna, að svelta í hel og með krullhærðan konung drottnandi yfir hverjum kima samfélagsins án þess að hafa hundsvit á því hvað hann væri að gera (“Svarti dauði? I don’t know… ég hef bara áhuga á lyklasmíð og hundarækt. Fjármálakreppa? Æji…. Eiginlega bara not interested”) ef að þessir ótrúlegu félagar hefðu ekki tekið sig saman og reddað málunum.

Og svei mér þá ef að það er ekki einmitt eða að minnsta kosti meðal annars skylda jafnvel tilgangur heimspekinnar sem humanities-greinar bara líka. Og svei mér þá ef við höfum ekki hitt naglann bara einmitt á höfuðið með þessu sem á svo sannarlega einnig við um aðrar fræðigreinar sem heyra undir hugvísinda og menningardeild Háskóla Íslands eða Humanities eins og það heitir allsstaðar annarsstaðar og ber með sér sterka vísun í þessa pælingu. Þ.e. að humanities- greinar og fræðimenn þeim tengdum eru til og starfa gagngert fyrir og handa mannkyninu.

Og heimspekingar og heimspekin muna halda áfram að bjarga heiminum. I dag þarf kannski ekki að hræðast oftækisfulla trúarleiðtoga eða jú samt eiginlega því ef við ætlum ennþá að skipta okkur hreint og beint í austur og vestur og afgreiða vandamálið með því að segja að trúarlegt ofstæki sé aðeins staðreynd í austri og þar af leiðandi okkur í vestri algjörlega óviðkomandi erum við djúpt sokkin í eigin sjálfblekkingu. Veistu ekki hvað sjálfblekking er? Leitaðu uppi Sartre í símaskránni og sláðu á þráðinn… Núna gæti ég tekið smá Boyer á þetta og sagt eins og Bhabha vinur minn segir eða Said frændi kallar það, en það ætla ég ekki að gera enda er hvorki Homi Bhabha vinur minn né Edward Said frændi minn…

Ég var í mjög skemmtilegum og áhugaverðum kúrsi í haust sem ég hefði viljað geta sinnt betur og nýtt á allan hátt betur, skrifað betri ritgerð og notið þess að læra betur og lesa betur og ræða betur þennan ótrúlega mikilvæga tíma í frönskum bókmenntum, heimspeki og hugmyndasögu. Ekki lesa bara og aðeins þegar ég hafði tíma, um helgar og í hádegishléum eða á kvöldin dauðþreytt eftir að hafa keypt sjö milljón flugmiða, átjánhundruð lestarmiða, föndrað sjötíumilljónþúsund persónulegar dagskrár, svarað trilljón og sjö tölvupóstum osfrv.

Kúrsinn heitir franskar bókmenntir á 17. og 18. öld og fjallar um það tímabil þegar ein mesta hugarfarsbreyting varð í Frakklandi og í raun Evrópu allri og örugglega heiminum líka – frá kaþólskri trúarfanatík og ritskoðunareinveldi yfir í upplýsingu og húmanisma sem bjargaði mannkyninu* frá glötun. Eða vilduð þið annars búa í klaustri í dag og geta aðeins lesið bækur og horft á DVD með trúarlegu ívafi og svartsýnisisma?

Einhvern tíma var ég í París og reifst í heilan dag við vin minn um gagnsemi heimspekináms. Ef ég hefði verið aðeins frjórri þennan dag og hann tekið sér aðeins betri tíma í að skoða söguna – við vorum einmitt hjá pantheon í latínuhverfinu þar sem les lumieres eru allir grafnir – er ég ekki frá því að hann hefði séð að sér og þakkað guði fyrir heimspeki og heimspekinga (sem er mjög mikil mótsögn, ég veit, en á sama tíma pínu hressandi…) og kastað hræsnishamnum og hrokaskikkjunni fyrir bí. Nei nú er ég farin að hljóma eins og einhver sem á bát sem heitir Fidel Kastró.

*Af hverju hljómar orðið mannkyn óþarflega háfleygt og tilgerðarlegt? Mannkyn er bara mannkyn: orð sem sameinar bæði menn og konur í heiminum og aðskilur þau frá öðrum kynum, s.s. samkyni (sem er danskt málfræðihugtak) og þorskyni (sem er fiskistofn).

Af einhverjum ástæðum kitlar þessi uppgötvun mig miklu meira en námsefnið fyrir prófið á morgun. Og einnig sú staðreynd að eftir tæplega klukkutíma mun ég loksins standa upp frá skifborðinu, stíga inn í eldhús, kveikja á útvarpinu og elda kúskús.

Vei.

P.s. Þó að Elínu finnist þetta nýja bloggútlit ekki fallegt og myndin hennar Sophie Calle tilgerðarleg (Elín er 5 ára og veit ekki hvað *tilgerðarleg* þýðir...) er ég mjög sátt við þetta. Græni liturinn var orðin þreyttur og Barbapabbableikur er búin að vera uppáhaldsliturinn minn í tvö ár. Leiðinlegt samt að kommentin þurftu öll að hverfa. Mér fannst þau einmitt það skemmtilegasta við þetta blogorino.

Án titils

2008-12-09T04:38:00.000-08:00

Einu sinni langaði mig alltaf að hafa allt grænt. Einu sinni langaði mig reyndar að hafa allt röndótt í litunum grænt og bleikt en ég sá hvað það passaði vel saman þegar ég stillti upp sænsku barnabókunum sem ég fékk einu sinni frá afa Árna upp í bókahilluna heima hjá mér í blokkinni stóru með öllu gamla fólkinu í Sólheimum 27. Mig minnir að þessar bækur hafi heitið Benni og Bína sem mér þótti ákaflega leiðinlegt fyrir Bínu enda er Bína frekar ömurlegt nafn. Það þykir kannski fallegra í Svíþjóð. Ég man lítið hvað Benni og Bína greyið gerðu í bókunum sínum en ég man þó að þau borðuðu mikið af sænskum brauðsnúðum sem mér fannst hljóma mjög spennandi: Snúðar eru jú bara brauð og brauðbrauð hlýtur að bjóða upp á eitthvað ansi hressandi...?

En núna er ég farin að rugla. Gæti verið að viðbrigðin sem hafa átt sér stað í lífi mínu síðustu fimm daga séu að ná yfirhöndinni? Að hverfa frá rigningu og kulda sem stingur inn að beini, rosalega mikið af camembertosti og eplaeftiréttum, fullt fullt fullt af verkefnum og dagskrá sem urðu til þess að ég svaf mjög lítið í tvær vikur og koma inn í notalegt vetrarland, þar sem það snjóar endalaust, þar sem allir eru íslenskir, tala íslensku og eru skemmtilegir en ekki franskir og..., þar sem einn kisi og ein lítil systir trufla mann endalaust frá þessum afar léttvæga og einbeitingarsnauða undirbúningi fyrir prófin sem ég þarf að tækla núna í desember og er sennilega það eina sem ég þarf að tækla í desember fyrir utan nokkrar jólagjafir og jólaboð en það er náttúrulega eitthvað sem maður tæklar ekki... hvernig tekst maður á við slík viðbrigði? Jú maður sefur mjöööög lengi, drekkur mikið jólaöl og grínar sig í hel.

En semsagt þessi græni litur. Núna langar mig í hvítan með nokkrum myndum eða póstkortum og einn appelsínugulan og danskan lækna hægindastól. Og já - það allt saman í bloggformi takk fyrir.

P.s. Hvað þýðir það að fá sms frá pabba sínum sem inniheldur einn punkt eftir að hafa sent honum ótrúlega fyndinn brandara?

Nostalgia.is

2008-11-24T01:52:00.000-08:00

Ef ég loka augunum í nokkrar mínutur og opna þau síðan aftur sé ég risastórt hvítt prinsessurúm í litlu grænu herbergi. Í prinsessurúminu eru tvær sængur, ein dúnsæng þegar það er kalt og ein ekki dúnsæng þegar það er ekki kalt. Þarna eru líka tveir koddar. Einn heilsukoddi og einn venjulegur koddi en pabbi segir að það sé nauðsynlegt að eiga bæði til að geta skipt á milli þegar maður verður leiður á öðrum hvorum. Í einu horninu á rúminu og nálægt ofninum liggur grár kisi sem hefur stækkað ógurlega síðasta hálfa árið. Hann sefur ofurvært og lætur það ekki trufla sig þegar ég hlamma mér upp í rúmið til hans. Þar ligg ég síðan og virði fyrir mér þetta yndislega litla græna herbergi sem í mínum huga er öruggasti staður á jörðinni. Út um gluggann glittir í stór jólatré undir hvítum ábreiðum og bleika birtu sem verður til þegar veturinn sameinar skammdegi og snjó. Fyrir glugganum hanga ekki gluggatjöld heldur nokkrir kjólar sem eru of fallegir til að fela inní skáp og á gluggakistunni eru bækur sem dreifast þó einnig á aðra kanta herbergisins, bókahillur, gólf, náttborð og á appelsínugula stólinn með málningaslettunum sem ég hyrti einu sinni af ruslahaugunum í Látalæti. Ég er alveg viss um að sá stóll sé sá fallegasti og skemmtilegasti sem ég hef nokkurn tíma séð. Yves Klein fljúgandi yfir rúmgaflinum, myndirnar, póstkortin og aðrir minningasnepplar á veggnum til hliðar við gluggann, gamli lampinn sem ég fékk í jólagjöf frá ömmu og afa þegar ég var níu ára, myndavélarnar frá langafa, vogin sem við pabbi notuðum til að mæla hveiti þegar við áttum heima í Sólheimum og ákváðum að vera dugleg og baka piparkökur á meðan mamma var í Svíþjóð. Fiskabúrið sem hefur staðið sig ágætlega sem heimilli nokkuð margra gullfiska sem hétu allir mjög frumlegum nöfnum en geymir í dag allskonar lítið smádót sem tekur því ekki að skíra eða gefa nöfn.

Eftir ótrúlega viku eða eiginlega ótrúlegar vikur, þar sem ég kynntist ótrúlegu fólki og ótrúlega sniðugum hlutum sem ef til vill er hægt er að gera sér einhverskonar framtíð úr, dreymir mig mest um að fá að leggjast til hvílu í þessu risastóra hvíta prinsessurúmi í þessu litla græna herbergi og sofa þangað til ég vakna.

Fékk Bókatíðindi 2008 í hendurnar áðan ...

2008-11-18T05:40:00.000-08:00

... hef aldrei fengið eins mikla gæsahúð við lestur einnar bókar.

Sakn...

2008-11-16T10:41:00.000-08:00

Caen III

2008-11-09T11:49:00.001-08:00

Þegar við Kári vorum lítil fannst okkur mjög skemmtilegt að skoða leikbæjarvörulistann sem kom í póstkassann í Sólheimum 27 nokkrum sinnum á ári. Við rifumst venjulega um hver ætti að skoða hann fyrst, sem endaði oftast með því að ég fór að grenja og hann sat uppi sem sigurvegari enda stærri, feitari og frekari. Að minnsta kosti stærri. Ég hef ávallt verið talin frekari enda með fleiri freknur er hann. Svo er náttúrulega ekki erfitt að vera frekari en ljúflingurinn litli sem er ekki þekktur fyrir annað en ljúfmennsku og ljóðamál. Feitari? Ég veit það ekki. Ég hef aldrei séð hann feitan. Einu sinni var hann þó í betri holdum en venjulega. Það var þegar hann heimssótti mig til Parísar vorið 2007 en þá bjó hann með Fimba á meðan Camilla var í Aix og borðaði rúgbrauð með kæfu í öll mál.

En núna er ég búin að tapa þræðinum. Um hvað var ég að tala? Já, Leikbæjarbæklinginn.
Það var alltaf hátíð þegar hann barst heim til okkar og ég man hvernig ég gat setið tímunum saman og látið mig dreyma um allt dótið sem í honum var. Svo fórum við í leik sem snérist um að velja það sem mann langaði mest í. Mér langaði alltaf í Playmo, fannst það langskemmtilegast og mest kúl. Ég man ekki hvað Kára langaði oftast mest í en einu sinni sýndi hann mér ofurkúl dót sem hann var búinn að velja sér: Dyrasíma. “Þá get ég verið inni hjá mér og þegar Stebbi eða Árni koma í heimssókn ýtir þú á þennan takka og þá svara ég og segi hvað? Og þá segir þú Árni er að spurja eftir þér og þá segi ég ok hleyptu honum inn og þá hleypuru honum inn. Ekki kúl?” Auðvitað fannst mér það kúl. Enda fannst mér flest kúl sem stóra bróður mínum þótti kúl. Meira að segja Turtles – þrátt fyrir að ég hafi aldrei skilið málið með Ninja og skjaldbökur, þykir enn þann dag í dag vera frekar langur vegur þarna á milli.

Þetta atvik, Leikbæjarblaðið og hinn ofur svali dyrasími, poppaði allt í einu upp í hausinn á mér rétt í þessu þegar ég lá upp í rúmi og las Candide eftir Voltaire. Þykir mér Candide-Candide-Candide-Candide-leikbæjardyrasími vera heldur undarleg hugrenningatengsl.

Á milli þess að læra og borða Mcflurry í þessu dásamlega helgarfríi, spjallaði ég heillengi og mikið við dúllukonuna sem var svo sæt að veita mér húsaskjól þessa mánuði sem ég er í Frans, Madame Madeleine Vallée.

Madame Vallée heldur því stöðugt fram að hún sé elsta kona í heimi. Hún er búin að prófa allt veikindalega séð, fékk brjóstakrabbamein fyrir tuttugu árum, nýja mjöðm fyrir tíu árum og næstum því nýtt hjarta fyrir um fimm árum síðan. Í framhaldi af því tali sýndi hún mér lyfjaskápinn sinn og öll meðulin sem hún þarf að taka. Maðurinn hennar Madame Vallée, Monsieur Vallée, dó fyrir tuttugu árum en saman ráku þau bakarí hérna neðar í götunni og þannig þekkir Madame Vallée allt fólkið í hverfinu. Madame Vallée líður best í garðinum sínum á sólskinsdegi og heldur mikið upp á blóm. Þegar hún er ekki í garðinum sínum situr hún í hægindastólnum sínum, með ofurstór heyrnartól og horfir á sjónvarpið. Hún horfir á allt í sjónvarpi en uppáhaldið hennar eru svokallaðir “vitsmunalegir” sjónvarpsþættir eins og Chiffres et lettres, Tout pour un champion, spurningarkeppnir og annað slíkt. Madame Vallée er mikil kisukona og þegar köttur nágrannans sem hafði vanið komur sínar hingað yfir til okkar flutti burt sagði hún mér að hún hefði ákveðið að það væri kominn tími til að fá sér nýjan kött. Ég var henni hjartanlega sammála og hlakka mikið til að fá kisa á heimillið. Madame Vallée á tvö börn. Jean Paul býr með okkur og er afar geðþekkur náungi, vinnur sem rafvirki og stundar bogfimi (sem er hvað?) Svo á hún dóttur. Ég man ekki hvað hún heitir. Hún býr ekki hjá okkur en kemur iðulega í heimssókn á sunnudögum ásamt manninum sínum sem ég man heldur ekki hvað heitir. Þegar ég hitti dóttur hennar Madame Vallée í fyrsta skipti var ég pínulítið lengi að ná áttum. Hún er nefnilega pínulítið skrítin og spurði mig allskonar skrítina spurninga. Svo talar hún líka alveg eins og þegar karlarnir í Spaugstofunni herma eftir eldri konum. Sem er mjög furðulegt út af fyrir sig. Um daginn hringdi amma Inga í mig og eftir símtalið sagði ég Madame Vallée frá ömmu Ingu. Síðan hefur hún ekki talað um neitt annað og spyr mig allskonar spurninga um ömmu Ingu. Hvað er hún gömul? Já, hún er yngri en ég, auðvtað eins og allur heimurinn. Er hún við góða heilsu? Á hún heyrnartæki eins og ég? Finnst henni ekki gaman að tala við þig í símann? Verður hún ekki glöð að heyra svona í þér?

Madame Vallée bjó í Normandie þegar það var hertekið af þjóðverjum í Seinni-Heimsstyrjöldinni. Það var sko ekki auðvelt skal ég segja þér! Lífið þá! Foreldrar hennar ráku hótel og veitingastað og þegar stríðið hófst þurfti pabbi hennar að hverfa frá til að gegna herskyldu. Í staðinn fylltist hótelið af þýskum hermönnum sem Madame Vallée þótti ekki “interéssant”. Hún var fjórtán ára þegar stríðið hófst og kom í veg fyrir að hún gæti haldið áfram að ganga í skóla en skólinn var í Caen sem var sprengd sundur og saman í heimstyrjöldinni sem skýrir hvers vegna Caen er svona ljót. Greyið… Ég spurði hana hvort að hún hefði ekki verið hrædd á þessu tímabili. “Nei ekkert endilega en þetta var vont ástand. Mikill skortur á öllu, mat og lyfjum og auðvitað mikil einangrun. En ég varð reyndar svolítið skelkuð þegar við fengum sprengju einu sinni í garðinn.”

Madame Vallée man aldrei hvaðan ég kem og segir ýmist að ég sé finnsk, norsk eða bara útlensk þegar gesti ber að garði. Einn daginn bað hún mig um að sýna sér póstkort frá landinu mínu. Ég átti enginn póstkort en ruplaði ferðabæklingi um Ísland á frönsku í vinnunni handa henni að skoða. Það gladdi gömlu konuna heldur betur og hún sat lengi í stólnum sínum og fletti bæklingnum fram og tilbaka. Einu sinni sá hún sig knúna til að standa upp og sýna mér nokkuð sem henni fannst afar merkilegt. Mynd af fólki að hjóla. Svo sagði hún: Sjáðu! Það eru hjól á Íslandi eins og í Frakklandi! Ótrúlegt!
Stuttu seinna þegar hún var búin að vaska upp spurði hún mig hvort við vöskuðum upp á Íslandi. Já ég held það nú – sagði ég þá – hvort sem okkur líkar það betur eða verr.

Það lítur svolítið út fyrir að Madame Vallée haldi að ég komi frá annarri plánetu, ekki öðru landi. En ef betur er að gáð eru þessar aðdróttanir hennar kannski ekkert svo skrítnar í ljósi þess að hún hefur lítið ferðast og þekkir einungis þennan litla heim sem hún lifir í : Normandie-hérað. Einu sinni fór hún þó með manninum sínum til Swiss – Það var þegar við vorum ung og ævintýragjörn! – sem henni fannst þó lítið koma til. Swissneskur ostur hvað? Hefur þú smakkað Pont l’éveque?

En annars er hún afskaplega notaleg kona hún Madame Vallée og skemmtileg, hikar ekki við að segja skoðun sína á hinu og þessu og hlær í kampinn. Svo hefur hún líka haft svo góð áhrif á mig – eftir dvöl mína í heimakynnum hennar er ég farin að tala frönsku eins og gömul kona í Normandie. Það segja vinnufélagarnir mínir að minnsta kosti … bhöööööö oui! Aaaaahhh bon, dit-on!

Dan eða litli gaurinn í stóru úlpunni eins og ég kallaði hann eina kvöldstund fyrr á þessu ári, var í bandi með herbergisfélaga sínum áður en hann byrjaði í Grizzly Bear, túraði með Radiohed og borðaði indæla kvöldmáltíð með mér í Brooklyn í vor.

Bandið heitir Department of Eagles og hefur hafið störf að nýju, mér og eyrnanna minna til mikillar hamingju því afköst þeirra félaga þ.e. tónlistin, er bæði góð og skemmtileg og kætir og bætir hér í nóvembermyrkrinu í Normandie.

Nýlega gáfu þeir félagar út hljómplötuna In Ear Park en sá titill vísar í garð úr barnæsku Dans kúribjörns sem ólst upp í Los Angeles og lék sér oft í garði þar sem finna mátti styttu sem leit út alveg eins og eyra… að minnsta kosti þegar hann var fimm ára. Mörgum stundum eyddi hann einnig í garðinum ásamt föður sínum sem lést síðasta vor, en platan er ekki aðeins tileinkuð honum heldur setur sá missir mark sitt á sköpun hennar í heild sinni. Textarnir fjalla t.d. margir hverjir um æskuminningar bangsa lilla og nostalgísk móment. Að þessu komst ég þegar ég las síðu þeirra arnardeildarfélaga og að því að þeir eru ekki bara frambærilegir tónlistarmenn heldur einnig nokkuð skemmtilegir fýrar. Að minnsta kosti miðað við textann sem þeir skrifa.

Og þessu deili ég með ykkur kæru hlustendur (vá hvað ég væri til í að vera með svona fínan og heimilislegan útvarpsþátt þar sem ég gæti sagt kæru hlustendur á fimm mínutna fresti) og bið ykkur vinsamlega um að skoða þetta núna. Uppáhalds lagið mitt er No one does it like you

Hér má sjá mynd af smáskífunni en mér þykir einstaklega gaman að segja frá því að allt artworkið í kringum Department of Eagles er einstaklega smekklegt, fallegt og fínt.

En núna má ég til með að halda áfram með öll verkefnin sem bíða mín. Þeirra á meðal má nefna eftirfarandi:
- ritgerð um örlögin í hugsunum franskra bókmenntaverka frá 17. og 18. öld (þetta hljómar mun betur á frönsku, nenni ekki að þýða þetta betur, c’est pas la peine því þetta er eitt af því sem geymist aðeins í franska hlutanum í heilanum á mér og þarfnast ekki flutnings yfir í þann íslenska),
- ritgerð um feit börn í Frakklandi unnin úr misgáfulegum greinum héðan og þaðan,
- þýðing frá ensku yfir á frönsku um hinn finnska kvartanakór en það er kór frá finnlandi sem tekur að sér að syngja kvartanir,
- lesa allt sem ég get lesið um Sjón á íslensku og frönsku til að geta túlkað fyrir hann í þarnæstu viku,
- ljósrita hið óljósritanlega,
- föndra hundrað og milljón matarávísanir,
- setja í þvottavél,
- hafa upp á norskum rithöfundi sem er annaðhvort manneskja sem fýlar ekki símann sinn eða komin í ævilangt frí á Kanaríeyjum
- senda ædolinu mínu email,
- lesa Candide,
- skæpa við kærastann minn og mömmu mína, samt ekki bæði í einu,

ásamt ýmsu öðru …

PARIS, SÆBJÚGA, MOLIÉRE.

2008-11-03T00:57:00.000-08:00

Hendurnar mínar vilja ekki starfa eðlilega í dag.
Ég átti mjög erfitt með að klæða mig, bursta tennurnar og allt hitt sem maður þarf að gera á morgnana ef maður vill líta eðlilega út og lifa eðlilegu lífi í samfélagi mannanna. Svo þegar ég kom í vinnuna og fór að taka til allskonar skjöl og pappíra missti ég allt út um allt og er búin að vera með krónískan skjálfta síðan.

Hvað er að gerast?

Annaðhvort dvaldi ég of lengi í sömu stellingunni í gær og lærði of lengi eða ég er við það að ganga í gegnum það sem ég hræðist mest: að breytast í þríhyrningslaga sæbjúga. Hrikalegt. Og spurning hvort að Ásta Björk þori nokkuð að vera vinkona mín eftir það.

En nóg af bulli - þetta er samt ekkert bull, ég er ótrúlega dofin í handleggjunum og með skrítna tilfinningu í puttunum og líður eins og ég sé komin inn í einhverja metamorphosis skástrik David Lynch fiction þar sem allir breytast á vissum tímapunkti í lífi sínu í eitthvað sem minnir á sæbjúga, jafnvel þríhyrningslaga sæbjúga og nú er minn tími kominn. Verst að vera í Frakklandi þegar þetta gengur yfir. Ca pose un peu de problém, non? - Hér er svolítið yndislegt fyrir ykkur - ástarfólkið mitt - að skoða:

Ég er að fara í próf og þarf því að vera að stelast til að læra í vinnunni - ekki stelast til að blogga. Bið ykkur öll vinsamlega um að senda mér alla ykkar Moliére og Madame de la Fayette strauma í kvöld klukkan 19 að íslenskum tíma en 20 að frönskum. Gangi mér vel.

P.s. Mæli með því að þið farið inn á Flickr síðuna og skoðið myndirnar þar því þá fáið þið texta og ferðasögu í kaupbæti. Ekki geðveikt?

Un pour la route...

2008-10-24T01:42:00.000-07:00

Það er föstudagsmorgun, ég er í Caen og það er rigning.
Ég sit á skrifstofunni minni, drekk kaffi sem bragðast miklu meira eins og heitt vatn með froðu heldur en kaffi og hlusta á Coco Rosie úr tölvunni hennar Nathalie.

Þessa vikuna er ég búin að mastera fjörutíu persónulegar dagskrár handa gestunum sem koma til okkar á hátíðina. Pas mal. Það er meira hvað þetta þarf að vera nákvæmt. Mætti halda að ég þyrfti að halda í hendina á þessu fólki allan tímann því annars myndi það týnast, bara ráfa eitthvað út í eyðimörkina í Normandie og verða étið af hrægömmum. Það heldur franska samstarfsfólkið mitt allavegana. Þau vilja hafa þetta allt tipp og topp og nákvæmlega fyrirfram skipulagt, ekkert svona íslenskt þetta reddast stemmningin (sú stemmning hefur kannski dáið út í kjölfar nýskeðra atburða á Ísalandinu?) og ég beygi mig bara og teygi undir það þó að ég viti að þetta verði allt eins stór katastrófa þarna í nóvember og þá dugar jafnaðargeð - ekkert fransk faux skipulag ... sussu nei.

Annars hefur þetta verið mjög dásamleg vika. Fór út að borða með mjög skemmtilegum og indælum tónlistarmanni um síðustu helgi og kærustunni hans sem er líka mjög skemmtileg og indæl. Við ræddum margt og mikið. Íslenska krísu, asnalega frakka og mat. Tónlistarmaðurinn trúði mér fyrir því að hann hefði einu sinni óverdósað á sniglum. Í kjölfarið lék hann svo humar fyrir mig. Hann trúði mér líka fyrir því að hann hefði einu sinni ræktað basiliku í stofunni hjá sér og þegar kom að því að bragða á henni, hafi hann ekki fengið sig til þess. Þú borðar ekki eitthvað sem þú hefur tengst tilfinningaböndum. Ég er honum hjartanlega sammála - Ég gæti aldrei borðað orkideurnar mínar ...

Á mánudaginn var mér síðan boðið í matarboð til Éric Boury sem er ekki bara snillingur og mjög hæfileikaríkur þýðandi sem þýðir m.a. Arnald og Sjón yfir á frönsku heldur ótrúlega indæll og skemmtilegur. Svo bauð hann mér líka upp á viskí og eina bestu kartöflustöppu sem ég hef smakkað ásamt því að eiga einn sætasta kettling sem ég hef séð.

Daginn eftir var mér boðið í sund, rauðvín og arineld hjá Isabelle sem ég vinn með. Isabelle á heima upp í sveit og það var ótrúlega notalegt að heimssækja hana í stóra sveitarhúsið hennar. Sveitin í Normandí er að verða pínu uppáhalds...

En núna á ég að halda áfram að mastera dagskrár ekki blogga, skoða jólatré á netinu eða dansa við Coco Rosie ... það er bara pínu erfitt að halda einbeitingu þegar ég veit að eftir nokkra tíma verð ég komin til Parísar að hitta Heiðar minn ...

Hádegismatur, hamstur, kimono.

2008-10-17T05:31:00.000-07:00

Áðan borðaði ég gazpacho, club sandwich au jambon blanc, mousse au chocolat og makkarónu í hádegismat. Held að ég þurfi ekki að borða neitt meira um helgina.
Með þessu drakk ég vatn og kaffi. Sé ástæðu til þess að taka það sérstaklega fram að vatnið bragðaðist ekki eins og hamstur. Vatn í Frakklandi á það til að bragðast eins og feitur og gamall hamstur. Ekki að ég hafi borðað marga hamstra um ævina en ég hef fundið lyktina af þeim og get því getið mér til um framhaldið. Þið fattið hvert ég er að fara.

Mér finnst ekki leiðinlegt að missa af Airwaves. Hverjum finnst gaman að fara á tónleika og drekka bjór með vinum sínum? Ekki mér. Mér finnst miklu skemmtilegra að sitja við skrifborð, drekka instant kaffi og lesa franska klassíska skáldsögu frá 1678 sem telur á fimmtahundrað blaðsíður.

Á eftir ætla ég að kaupa mér Kimono og ganga síðan alltaf í honum. Síðan ætla ég að kaupa mér inniskó úr rauðu flaueli og ganga alltaf í þeim. Svo þegar Kimono og inniskór eri í höfn, ætla ég að safna yfirvaraskeggi, lita það svart og krulla það út til hliðanna.

Að lokum ætla ég að taka upp nafnið Marcel Proust.
Knútsdóttir er svo óþjált hérna í Frakklandi. Eiginlega bara algjört vesen.
Og ég nenni ekki veseni.
Hvert er þetta blogg að fara?
Sennilega til...

Bið ykkur vel að lifa og vona að þip hafið það gott um helgina. Ég mun allavegana hafa það gott um helgina.
Einnig vil ég biðja alla þá sem rekast á Flóka kisa að knúsa hann til hamingju með afmælið og segja við hann (fyrir mína hönd): Flóki. Núna ertu eins árs. Þá fer maður snemma að sofa og hættir að eltast við litlar kisulórur á kvöldin.

2008-10-07T04:28:00.000-07:00

Pabbi minn átti afmæli um daginn. Þetta er handa honum:

Örvæntingarfull bjartsýni

2008-10-05T06:15:00.000-07:00

- Er hugtak dagsins hér á Sei sei já. Það er fengið frá doktori nokkrum Gunna sem tekst með skemmtilegri útsmognasemi og sniðugum útúrdúr að finna eitthvað jákvætt við þessa kreppu sem herjar nú á litla Ísland og litlu gráðugu Íslendinga.

Örvæntingarfull bjartsýni er og skapast við þær aðstæður þegar allt fokkast upp, fer í fokk eða fúfú folie eins og við segjum hér í France og strikar út ákveðin mæri, mæri milli stétta, milli ríkra og fátæka, milli þeirra sem búa í Vesturbænum og þeirra sem búa í Fellunum í Breiðholti, þeirra sem kjósa Vg og hinna sem kjósa xD. Allt snýr aftur til upprunans, hins frumandlega ef það er orð: Við erum öll menn og þrátt fyrir að við keyrum ólíka bíla erum við öll eins og þar af leiðandi vinir, bræður og systur. Á krepputímum, þegar allt fer semsagt í fokk og fúfú folie, hafa menn ekki lengur efni á að fara í manngreiningarálit, flokka fólk á bása og við það strokast út ákveðin leiðindi sem einkenna annars slíkt líferni.

Og það sem við höfum upp úr því er að allir verða geðveikt miklir vinir og lifa í sátt og samlyndi hvor við annan. Fara að leggja áherslu á litlu hlutina í lífinu og sjá hamingjuna í þeim í staðinn fyrir að leita hamingjunnar í veraldlegum eigum, dóti og drasli. Samkæmt Gunna fara menn að heilsast á götum úti, gefa stefnuljós og brosa eða semsagt að stunda allt þetta litla fagra sem kostar ekki neitt.

Ég veit ekki með ykkur en frá þeim sjónarhóli séð, þá fagna ég kreppunni.

Kreppa! Húrra! Back to roots jafnvel back to the future ... ef þið viljið.

Ég neita því samt ekki að finnast það frekar fúlt að þurfa að borga núna tvöfalt meira fyrir allt Í Frakklandi með krónunni minni en fyrir tveimur árum, að skólagjöldin hennar Bjargar í Glasgow hafi sjöfaldast og að námslánin hans Kára minnki um helming við það að breyast úr íslenskri krónu í danska. En þar sem ég get ekki gert neitt í að laga það og breyta því, hef ég ákveðið að láta það draga mig ekki of mikið niður en þó kannski aðeins temmilega til að vera memm í þessari skandinavískri melankólíu sem okkur er eignað af menningarvitum og gáfnaljósum hér í Frakklandi.

Skandinavísk melankólía! Ha! Það var það þá – held að ég sé hundrað sinnum hressari en allir frakkar sem ég hef kynnst til samans!

- Starfsvið mitt hjá CRL hefur heldur betur breitt úr sé angana.
Ég hef ekki aðeins tekið að mér starf sérlégs þýðanda stonunarinnar, tradúktoooor á sérlegum kontoooor, - sem er vinna mér að skapi, þýða frá ensku á frönsku ýmiss viðtöl við sænska tónlistarmenn sem kunna litla eða kjánalega ensku eða þýða texta á þöglum sænskum kvikmyndum yfir á frönsku. Ég veit það ekki en mér finnst það geðveikt gaman - heldur er ég einnig orðin sérlegur íslenskukennari stofnunarinnar. Sem er fallegt hlutverk. (Af einhverjum ástæðum þykir mér mjög vænt um íslenskukennara.) Ég gæti náttúrulega tekið þetta skrefinu lengra og kallað hlutverk mitt íslensku og málfarsráðuNAUT sem starfar þar af leiðandi í ráðuNEYTI og gerir mig þar af leiðandi að ráðHERRA. Anyone?
Ég býsnast semsagt við að kenna nokkrum málhöltum frökkum nokkur vel valin orð eins og takk, bless, góðan dag og velkomin til Caen – heimaborgar Vilhjálms sigurvegara og nokkurra vitleysinga með möllet o.s.frv.
Við eyðum líka miklu púðri í framburð og ég reyni eftir bestu getu að kenna þeim að bera fram nöfnin á íslenskum gestum hátíðarinnar. Sjóóóóóón. Ouvres la bouche! Pas comme canard ... voilá ... trés bien. Arrrnaldurrrr Indrrriðason. Einar Máááár. Pas Gusrún Eva mais Gutthhhrún Eva.
Fannst eiginlega best að kenna þeim Vigdís Finnbogadóttir. Þetta þögla g hljóð í Finnboga var að fara eitthvað illa í þau þannig að ég sló þessu bara upp í kæruleysi og sagði: Þið getið líka bara sagt Finn-booogie-dóttir.
Þau áttu miklu auðveldara með að bera það fram svo við ákváðum bara að halda okkur við það.

- Síðast gleymdi ég að segja ykkur frá Vache. Skil ekki hvernig ég gat gleymt því. Vache er að gera kombakk í Frakklandi. Það hvarf af sjónarsviðinu svona um ’92 og þegar ég var til dæmis í Aix fyrir þremur árum og ætlaði að vera geðveikt sniðug og segja la vache! sagði vinur minn: Vera ég ætla að biðja þig – það eru aðeins fimm ára börn sem segja vache. Ég hefði náttúrulega getað sagt á móti: Elsku vinur - tíminn mun leiða í ljós hversu avant-garde ég er í raun.
Vache er semsagt expression, tjáning eða orð sem tjáir gleði eða hissun. (að vera hissa – nafnorð, einhver, coup de main?) En að upplagi þýðir það belja. Sem hljómar náttúrulega fáránlega á íslensku. Vá! belja! hvað mér brá – er ekkert svakalega töff að segja…
Fólkið sem ég vinn með segir mjög mikið vache og þegar við höldum funda eða point eins og þau kalla það, tala þau svo hratt - en þau eru mjög stressuð og hröð að eðlisfari - og mikið að ég næ stundum ekki neinu nema einstaka vache. Þannig að eftir hálftíma fund eru þau öll mjög in it og með á nótunum en ég bara einhversstaðar úti að ***** að hugsa um beljur.

- Ég er með nýtt franskt númer. Ekki það sama og áður. Sem er að vissu leyti pirrandi. Ætlaði bara að virkja gamla Buygues sim kortið mitt þegar ég kæmi út en komst að því þegar Elín hringdi einu sinni óvart í sumar í gamla franska númerið mitt í staðinn fyrir það íslenska og fékk fúfú franskan mann á hina línuna, að það væri náttúrulega löngu orðið óvirkt. Ég ekki búin að kaupa inneign í meira en ár et on coupe! Í dag er ég því hjá Orange. Sem er ágætt. Auðvelt að nálgast inneign og ekkert vesen. Fyrir utan það að Orange hefur ákveðið að ég sé týpan sem fýlar slúður, svona Hollywood slúður og kaupi alltaf HELLO og OK og sendir mér því alltaf eitt slúður sms á dag, oftast í hádeginu, þegar ég sit ein með þurri samloku og vona að það séu allir aðrir en einmitt Orange að senda mér sms. Amy Winehouse kaupir sér sokka. Angelina Jolie og Brad Pitt eru ljót – inní sér. Scarlett Johanson giftist mongólíta. Eva Longoria er feit – ekki ólétt segir eiginmaðurinn Tony Parker.

Í hvert sinn langar mig að senda not interested með Ricky Gervais rödd en það er víst ekki hægt að senda rödd í gegnum sms. Væri líka soldið erfitt að hafa upp á Ricky Gervais og fá hann til að segja þetta einu sinni, taka það upp og síðan senda.
Nei, hann hefur örugglega nóg að gera…

Caen II

2008-09-29T11:55:00.000-07:00

Kári (09:51): Mig dreymdi að þú værir að vinna einhverja blöndu af seyðisfjarðar og mósevinnu í Danmörku. Elín var pönkari.
Vera (09:54): Hvað er mósevinna? Elín gæti alveg verið pönkari. Hvað varst þú?
Kári (09:57): Vinna eins og móse. Ég var bara venjulegur.
Vera (10:01): Móse í biblíunni eða móse gústa?
Kári (10:04): Ekki móse sem skildi rauðahafið, nei.
Vera (10:07): Ég kann heldur ekkert að skilja höf!
Kári (10:11): Nei en þú gætir eflaust krotað eitthvað viturlegt á steintöflur … komin til Parísar?
Vera (10:13): Nei ég er að vakna og læra smá.

Þetta sms-samtal okkar sysktina átti sér stað á laugardagsmorgun og staðsetur okkur í þessum geigvænlega stóra Cosmos sem við búum í, í þessari stóru heild sem við erum hluti af eins og lítil peð á taflborði tímans, eins og litlir tetriskubbar í frjálsu falli og eins og lítil sandkorn sem fjúka tilviljanakennt um einmanalega eyðimörk lífsins: Kári var semsagt nývaknaður heima hjá sér í Köben og ekki alveg viss um hvort að yngri systir hans væri pípulagningardama í Danmörku og enn yngri systir hans pönkari. Hann vissi samt að hann var bara venjulegur. Ég var aftur á móti að vakna eftir rúmlega 12 tíma svefn, að læra smá og að búa mig undir að halda af stað til Parísar.

Hvað voruð þið að gera þennan laugardagsmorgun?

Ég ákvað þegar ég vaknaði á föstudagsmorguninn og leit í spegil og sá þar hundrað ára gamla konu með hrukkur í kringum augun, grána og guggna, að þetta alvarlega líferni þýddi ekki lengur - að gera alls ekki neitt nema að vinna og læra og sofa geðveikt mikið - og keypti mér lestarmiða til partý- og skemmtilegheitaborgarinnar Parísar.

Ekki taka því sem svo að ég sé eitthvað óhress, ég er hress, meira að segja mjög hress og ánægð með lífið. Vinnan mín er skemmtileg og lífið er fallegt.

Caen er samt örugglega leiðinlegasta borg sem ég hef þurft að búa í, og þá er Sauðarkrókur meðtalinn en hann er náttúrulega ekki borg. Hér eru menn ýmist tannlausir eða með möllet og halda að Normandí sé nafli alheimsins. Semsagt soldið whitetrash og soldið boring. Ég er kannski tannlaus en ég er þó allavegana ekki með möllet. Að minnska kosti ekki ennþá.

Amanda tók á móti mér eins og áður og endranær og eftir heilan dag á rue Montorgueil – bestu rue í heimi – fórum við í kampavínsapperatíf til vinar hennar, Patriks, sem er listaháskólakennari og kenndi Amöndu einu sinni að teikna og gera list. Þar hitti ég líka … ég man ekki akkúrat núna hvað hún heitir … vinkonu hennar Amöndu sem var að byrja að kenna í listaháskólanum í Aix en Provence og bað mig að segja sér allt um Aix en Provence því hún hefði aldrei komið þangað, aldrei stigið þangað fæti inn en samt var hún frá Nice. Sem er eiginlega við hliðina á. Ég – litla gulrótin frá Íslandi – sagði henni að Aix væri yndislegur, þar væri alltaf gott veður og gott bíó. Um leið fannst mér ég líka vera rosalega klár og sigld að vera fræða þessa ungu konu um nágrannabæ sinn. Steikt, ekki?

Eftir kampavín og klæðin rauð, héldum við á Le Président sem er risastór og risakitch, kínverskur veitingastaður í Belleville, og þar sem eru alltaf kínversk brúðkaup á laugardögum. Þennan laugardag voru mörg brúðkaup og við fengum að vera memm: Sprengdum confetti yfir vel skreytt brúðhjónin þegar þau gengu inn í salinn, sungum kínverska brúðkaupssöngva og fengum bita af kínversku brúðartertunni.

Eftir mat héldum við Amanda til Montreuil, hverfi sem er vinstra megin við ParísParís, sem var einu sinni alþýðuhverfi en er núna hipsterahverfi. Eða svona næstum því. Pínulítið eins og Williamsburg - en samt ekki. Þar var afmælispartý hjá Carl sem er frakki en samt fæddur í Þýskalandi. Við komum inn í risastóran bílskúr, upplýstan af blárri birtu en Carl og vinir hans eru að gera ljósinstallation sem verður sett upp í kirkju við hliðina á Louvre á Nuit blanche, menningarnótt, um næstu helgi. Missti af menningarnótt í Reykjavík í sumar og missi sennilega líka af menningarnóttinni í París þetta árið, en lifi á góðum minningum um síðustu menningarnótt, þegar ég og Sigga fórum útum alla París og ég í peysu sem á stóð Barbés bussiness school og vakti mikla lukku hvert sem við komum.
Inn í bílskúrnum var svo hurð sem opnaðist út í garð og hinum megin við garðinn var atelier með fólki, tónlist, arineldi, mat og drykk eða semsagt öllu sem þarf til að gera góða veislu.

Mig langaði að dansa og breytti mússíkkinni úr Jacques Brel í Paper Planes með M.I.A og dansaði dansinn hennar Júlíu. Það vakti að sjálfsögðu mikla lukku og fékk fólk til að dansa og mig til að gerast sjálfskipaður DJ, þangað til að ég setti Animal Collective á. En það er einmitt minn helsti veikleiki sem DJ. Set alltaf Animal Collective á þegar mig langar til þess en engum öðrum. Þá tók við einhver malli sem spilaði bara franskt hiphop og ég dróg mig í hlé og fór að tala við kóreska jógakennarann Simon sem er samt frá New York.

Hann var mættur til Parísar til að kenna jóga-workshop eina helgi. Carl afmælisbarn og jógastundari hafði mætt í tíma hjá Simon og heillast svo af honum að hann ákvað að bjóða honum í afmælið sitt. Þetta var í fyrsta skipti sem Simon var í París og bjó á hóteli við Saint Michel sem honum fannst vera alveg eins og NY. Ég er honum ekki sammála. Við Simon spjölluðum lengi og ég sagði honum frá Caen og alvarlega líferninu og að í Caen væri ekkert afró, hvað þá jóga og að mér væri krónískt illt í bakinu. Það fannst Simon mjög slæmt að heyra og ákvað að gera smá jógabrellu á mig. Í miðju partýinu tók hann mig semsagt í flugvél – eins og ég gerði við Elínu þegar við vorum litlar og Elín gerði við kisu – og snéri mér í hringi í loftinu, þangað til að heyrðist hátt og snjallt brak í bakinu á mér og voilá – ég ekki lengur hundrað ára heldur ný og endurbætt Vera á þrítugsaldri.

Simon tók sama bragð á leigurbílstjórann sem keyrði okkur frá Montreuil í annað partý í Monte Martre. Þá sá ég hvað þetta var í raun fáránlegt og þurfti að afsaka mig og hverfa á bakvið vörubíl til að hlæja ekki framan í opið geðið á jóganum honum Símoni.

Þegar við Amanda ákváðum eftir mikið stuð að það væri komið gott og tími til að halda heim, kvaddi ég Simon sem sagði þá að ég liti út fyrir að vera álfur. Það hefur aldrei þótt jákvætt á mínu heimilli og þess vegna sagði ég: Takk. Þú ert alveg eins og Jackie Chan.

Daginn eftir mætti ég svo endurnærð til Caen og tilbúin í næstu lotu af alvarlegu líferni.

Þetta er að verða soldið langt. Ég ætlaði líka að segja ykkur frá sætu gömlu konunni henni Madeleine sem ég bý hjá og öllum spennandi sænsku böndunum sem við erum að fá á hátíðina en ég geri það bara seinna.

Einnig vil ég benda ykkur á að ef þið klikkið á linkinn hér til hægri, myndir í öfugri röð, má sjá stórskemmtilegar köbenskar myndir sem eru alls ekkert í öfugri röð.

Ég óska ykkur öllum velfarnaðar í leik, jafnt sem starfi, á komandi dögum.

Caen

2008-09-21T02:22:00.000-07:00

Klukkan er hálf ellefu á laugardagskvöldi og ég er í Caen í Frakklandi. Hvort á ég að halda áfram að læra, lesa tragi-kómísk leikrit frá 17. öld eða blogga?
Vá, hvað líf mitt er skemmtilegt akkúrat núna. En það er allt í lagi því pabbi minn á sjoppu.

Byrjum bara á byrjuninni:

Seinast var ég á Seyðisfirði. Svo fór ég heim til mína í nokkra daga. Fór í klippingu, knúsaði fólkið mitt og skráði mig í 384045890 einingar í fjarnámi í frönsku. Var alveg viss um að ég ætti ekki eftir að hafa neitt að gera í Frakklandi. Þar skjátlaðist mér ansi hressilega. Annars væri ég sennilega ekki að læra á laugardagskvöldi. Nei, ég væri örugglega einhversstaðar á brjáluðu reifi að dansa af mér tærnar. Stanslaust stuð að eilífu. Eða ekki.

Síðan fór ég til Köben að heimssækja uppáhaldsbróður minn Kára og uppáhaldsmágkonu mína Camillu. Það var mega næs. Það sem við gerðum var eftirfarandi: Louisiana, Sushi, tvisvar sinnum Mcdonalds, sigling, kaffi til Hönnu mömmu hennar Camillu, Sophie Calle, kaffi, morgunmatur, kaffihús, skoða búðir, labba mikið, bar og alls konar annað sem maður gerir í fríum í Köben. Mega næs.

Svo fór ég til Parísar. Í París hitti ég Amöndu sem er vinkona mín sem ég kynntist í sumar á Seyðisfirði. Amanda kom til Seyðisfjarðar til að vinna (hún er listamaður – listamenn geta unnið allstaðar í heiminum eins og þeim sýnist). Eitt kvöldið ákvað hún að kíkja út á lífið á Seyðisfirði og uppgötvaði sér til mikillar furðu að það var enginn í sömu hugleiðingum og hún þetta laugardagskvöld. Bara alls enginn. Pöbbinn lokaður, þoka og leiðindi. Þá ákvað hún að koma á Ölduna og fá sér te. Þar kem ég til sögunnar. Ég var að vinna á heldur rólegu kvöldi og nýbúinn að fá mér einn myndarlegan kaftein í kakó til að losna við kverkaskít og önnur leiðindi. Ég bjargaði Amöndu þetta kvöld, sagði henni að Íslendingar færu ekki út á lífið fyrr en upp úr eitt eftir miðnætti og þess vegna væri enginn about. Svo hvatti ég hana til að fá sér Kapteinskakó með mér þangað til og voilá við vorum orðnar vinkonur.

Ég fékk að gista hjá Amöndu sem býr í ótrúlega skemmtilegri íbúð í 11. hverfi með kisunni Misifu. Af einhverjum ástæðum heldur mamma mín samt að kisan heiti missan. Veit ekki af hverju. Eftir smá repos, skelltum við okkur út og beint á Rue des Rosiers að fá okkur falafel. Vá hvað það var gott. Svo fór Amanda heim að vinna og ég ákvað að hefja Parísardaginn minn fyrir alvöru. Ekki búin að koma til Parísar í laaaangan tíma og bara einn dagur. Hvernig í andsk. ætti það að ganga upp? Það endaði hreinlega með því að ég labbaði eins og brjáluð út um allt: Fór í Pompidou. Sá aðra Sophie Calle í le Marais. Fór niður að Signu. Sat á Pont des Arts. Kíkti aðeins á pýramídana hjá Louvre. Sá kisa sem var alveg eins og Flóki minn í einni dýrabúðinni við Signu. Fékk mér Starbucks. Fór í allar uppáhaldsbúðirna mínar í París eða næstum því. Keypti mér bol. Keypti mér lestarmiða. Tók metró heim til Amöndu og svaf í klukkutíma. Um kvöldið komu svo vinir hennar Amöndu, Catie og Ken – sem er japanskur og heitir því örugglega eitthvað allt annað en það hljómaði bara eins og Ken – og við fórum og fengum okkur Víetnamskt í Belleville. Elska Víetnamskt og elska Belleville.

Daginn eftir þurfti ég að vakna snemma til að ná lestinni til Caen. Caen? Hvað er það? Ein stór borg búin til úr Camenbert? Veit ekki það, hef aldrei komið þangað og veit ekkert um Normandy nema að þar er búið til mikið af Camenbert. Í lestinni sat ég við hliðina á strák sem heitir Dylan. Samt var hann franskur. Það fannst mér mjög töff og sagði eins og Bob? Og hann sagði já akkúrat. Eins og Thomas? Sagði ég þá. Þá lifnaði líka svona yfir kauða sem sagði : Einmitt. Foreldrar mínir skírðu mig meira að segja í höfuðið á skáldinu. Það fannst mér magnað og einhvern veginn of ljóðrænt til að vera satt.

Í Caen tóku Guillaume og Isabelle á móti mér. Guillaume og Isabelle eru vinnufélagar mínir og mjög góðir slíkir. Þau fylgdu mér í vinnuna og ég byrjaði að vinna.

Ég vinn hjá stofnun sem heitir Centre Regional des Lettres eða CRL og sér um að halda bókmenntahátíðina Les Boréales. Mitt jobb er að vera í sambandi við alla Íslendingana sem koma á hátíðina, rithöfunda, listamenn, tónlistarmenn og aðra, senda þeim email, hringja í þá, panta flugmiða, lestarmiða og svo framvegis. Svo á ég líka að taka á móti þeim þegar þau koma öll í nóvember og halda í hendina á þeim á meðan hátíðinni stendur. Miðað við fyrri störf – að meðtöldu Bónusvideói og Gatnamálastjóra – er þetta sennilega ein skemmtilegasta vinna sem ég hef verið í. Það sem meira er, eru allir sem ég vinn með frekar ungir, hressir, skemmtilegir og hlusta á góða tónlist. Til dæmis um daginn var ég að vinna í tölvunni þegar Nathalie sem ég deili skrifstofu með spurði mig hvort mér væri sama ef hún spilaði smá tónlist. Mais vas y! Sagði ég og viti menn haldið þið að hún hafi ekki bara spilað Cocorosie! Svo kom Cat Power, Múm og ég veit ekki hvað. Það gladdi mitt litla hjarta mjög sem veit fátt betra en góða tónlist og kaffi svona yfir vinnu í tölvu.

Ég er líka ágætlega að venjast lífinu fyrir utan vinnu. CRL sér um að skaffa mér húsnæði. Ég var búin að sjá fyrir mér Grand Hotelið sem Proust gisti á hérna áður fyrr - sem er reyndar í Cabourg - morgunverðarhlaðborð, room service á kvöldin og útsýni yfir hafið en nei ekki alveg. Ég bý í risastóru gömlu frönsku húsi með konu sem er hundrað ára og syni hennar sem er rúmlega fimmtugur. Í fyrstu var ég bara nei glætan. Nenni þessu ekki. En eftir nokkra daga er þetta bara notalegt. Herbergið mitt er geðveikt huggulegt prinsessu herbergi með eigin baðherbergi, bleiku veggfóðri og dýrðlingamyndum á alla kanta og þó að húsið sé staðsett í frekar skrítnu hverfi – hjólhýsahverfi á hægri og tómatsósuverksmiðja á vinstri – er það mjög nálægt vinnunni minni og bara einn sporvagn í nokkrar mínutur og voila ég er komin í miðbæinn. Sem er fínt.

Í gær fór ég svo í ferðalag um héraðið – Normandy - með Steinunni Filippusdóttur Le Breton, konsúl og dúllukonu sem hefur búið hérna síðan 1964. Hvað var ég að gera 1964? Hún kynnti mér fyrir Honfleur sem er ótrúlega fallegur bær og bauð mér upp á hádegismat í höfninni þar, og fyrir Deauville sem er kvikmynda-strandar-snobb-bær og mjög fallegur líka.

Það var gott að sjá hafið og það var gott að vera út í góða veðrinu. Safnaði fullt af freknum og lét Normandy koma mér skemmtilega á óvart. Hafði ekki nokkurn grun um að það væri í raun svona fallegt.

Kannski koma myndir. Kannski.

2008-08-14T11:17:00.000-07:00

Það er orðið dálítið langt síðan síðast og fólk er farið að væla. Ég ætla samt ekki undir neinum kringumstæðum að taka upp þráðinn þar sem ég skildi við hann fyrir meira en mánuði síðan, nenni því ekki og sé ekki ástæðu til þess.

Ég ætla einfaldlega að skrifa þessa færslu án þess að pæla nokkuð í samhenginu og því sem ég ætla að segja. Láta þetta bara flæða og athuga hvað gerist.

Í dag á ég frí. Ef að þú kæri lesandi þekkir mig eitthvað þá veistu hvað ég hef gaman af því að vera í fríi. Ég held að það hafi verið Franz Ferdinand sem sagði it’s always better on holidays, so much better on holidays, and that’s why we only work when we need the money. Ég er honum hjartanlega sammála en vinn því miður ekki aðeins þegar ég þarf á peningunum að halda. Sem er synd.

Ég hefði getað gert svo margt í dag, ég hefði getað vaknað snemma og þrifið íbúðina, ég hefði getað vaknað snemma og farið á Kajak með Hlyna og ég hefði getað vaknað snemma og tekið myndir af Seyðisfirði og hvernig hann umbreytist einu sinni í viku þegar ferjan kemur í heimssókn. Í staðinn svaf ég til hádegis. Ný og hrein rúmföt og notalegur draumur urðu til þess að ég sá mér ekki fært um að fara fram úr fyrr en ég heyrði að það voru allir komnir á fætur, meira að segja Gummi.

Upp úr eitt tókum við Gummi einn tveggja rétta lönch á Öldunni, humarsúpu í forrétt og steinbít og byggotto í aðalrétt. Drukkum San Pellegrino sem er dýrasta sódavatn í heimi og lásum fréttablaðið þar sem ég rak augun í þetta:

Sem er sennilega eitt það heimskulegasta sem ég hef rekið augun í.

En fyrir utan smáauglýsingar og einnota sundföt erum við Gummi sammála um að svokallað hótel-líferni myndi henta okkur vel, að búa á hóteli, borða alltaf dýrindis veitingastaðamat og ganga í sérsaumuðum Louis Vuitton fötum. Svona eins og bræðurnir í Darjeeling Limited haga lífi sínu – en þá fyrir utan alla tilvistarkreppuna og verkjalyfjamisnotkunina. Gummi er að meira að segja staðráðinn í að gera þetta þarnæsta haust, flytja til Bangok og búa á hóteli í fjóra mánuði. Ég fæ kannski að vera með honum í mánuð, hótel-líferni í lengri tíma myndi bara enda í eirðarleysi og leiðindum. Svona eins og Paris Hilton, hún er ekki alveg að meika þennan stöðuga munað, það sýður bara upp úr heilanum á henni og hún fer að gera leiðinlega sjónvarpsþætti og vond ilmvötn. Og já, taka kókaín.

Eftir mat fór ég í sund í krúttlegu sundlauginni, sem er ágæt þrátt fyrir að vera innilaug og frekar skrítin sem slík. Búningsklefarnir eru til dæmis mjög notalegir, sennilega af því að maður er alltaf einn í þeim og sturtan er mega öflug sturta sem kemur blóðrásinni þinni af stað, svona ef morgunkaffinu tókst það ekki. Svo hentar garðurinnn á bakvið sundlaugarhúsið einkar vel til þriggja tíma sólbaða og vinkonu catch-öpp.

Eftir sund kíkti ég á handverksmarkaðinn sem ég geri iðulega þegar ég á frí og geri heiðarlega tilraun til að eyða peningum á Seyðisfirði. Þar hlustaði ég á konur tala um feitt soðið hangikjet og að nú til dags væri ekkert kallað hollt nema eitthvað helvítis gras. Þetta sögðu þær innan um hekluð ullarvesti og prjónaða ullarsokka. Gamla Ísland. Vona að það hverfi ekki alveg strax. Á handverksmarkaðinum fann ég dýrindis afmælisgjöf handa Momo sem sendi mér japanskan trefil um daginn þegar ég átti afmæli. Veit að hún verður ánægð með ullarstúkur – sérstaklega þegar ég segi henni að gamlar íslenskar sveitakonur sem borða hangikjöt hafi prjónað þær. Klassík.

En núna ætla ég að reyna að ræða við Kára bróður minn á skæpi, það er ef hann lætur sjá sig þar. Matarboð í aften með besta leikara á Íslandi og ég staðgengill Dýra sem er lasinn. Þá er betra að vera í góðu formi, hjálpa Ríkey með Tikka Masala-ið, opna Prosecco-ið og leggja á borð-ið.

Vonandi verða fallegar sumarmyndir komnar inn á flickr-ið mitt innan skamms. Vonandi.

Smá prevjú:

Au revoir Samúel í Selárdal

2008-07-03T13:37:00.000-07:00

Ef að ég væri ekki Vera, sem ég er núna, hef verið í góð tuttugu og eitthvað ár og mun vera eitthvað fram á þessa öld, þá myndi ég vilja vera ein af stelpunum í Au revoir Simone: Með sítt hár og í fallegum kjól að spila á hljómborð einhversstaðar í Williamsburg.

Ég og Gummi erum soldið meyr í dag og höfum því mikið spilað þetta lag sem heitir Stay Golden og er einmitt með þessari ágætu hljómsveit, Bless bless Símon. Ef einhver – sem er nörd og les þetta – veit í hvaða mynd þetta lag var má hann vera svo vænn og segja mér það. Ég giska á Sofia Coppola, jafnvel La Science des Reves hans Gondry. Einhver?

Ef þetta sama nörd veit af hverju þessar stúlkur kjósa að skíra bandið sitt Au revoir Simone má hann aftur vera svo vænn og segja mér það. Mér datt í hug kannski falleg kveðja til tónlistarkonunnar Nina Simone, svona far vel á frönsku elsku vina og takk fyrir innblásturinn, en það er kannski bara rugl. Einhver?

En að öðru. Ég er orðin pínu hundleið á þessum veðurfarslegu leiðindum sem einkenna Seyðisfjörð þessa dagana. Eins og ég sagði við hana Kolbrúnu frænku mína í morgun er rok, rigning, kuldi, þoka og hálsbólga og kvef í stíl við það, bara alls ekki minn tebolli svona um mitt sumar. Sei sei nei. Ef þetta heldur svona áfram er ég staðráðin í að eyða næsta sumri á Hawai og gera eitthvað sniðugt, bjarga skjaldbökuungum í útrýmingarhættu úr netum þroskaheftra veiðimanna eða læra að verða jógakennari. Ég nenni þessu íslenska bulli ekki lengur. Ég er ekki gerð til þess að lifa í svona kulda. Verð bara lasin, missi hárið og festist í vondu skapi. Ég held að ég hafi einmitt aldrei geislað af eins miklu heilbrigði og þegar ég bjó í Aix þar sem sólardagarnir eru svona um 370 á ári.

Þegar ég var tólf ára og nýkomin frá Portúgal, geislandi af heilbrigði eins og nýklokkin ungi úr eggi, plötuðu foreldrar mínir mig með í tjaldferðalag um Vestfirði. Í fyrstu fannst mér þetta ferðalag arfaslök hugmynd og ákvað að vera ógeðslega fúl alla leiðina og svara bara so? við öllu sem þau sögðu við mig. En eftir að hafa ekið um fallega firði, hlustað á gamlar spólur sem við óvart fundum í bílnum okkar gamla, spólur eins og Pílu Pínu, Vera og Ella litlar og fyndnar og Kári enn yngri og enn fyndnari (Kári manstu eftir: Góðan dag Víetnam já já?), tjaldað, grillað og haft það almennt mjög kósí með mömmu og pabba og lillu syssu, var ég ekkert svo lengi að skipta um skoðun. Ég er enn á því að dagarnir okkar á Vestfjörðum þarna um árið hafi verið eitt besta ferðalag sem ég hef farið í.

Hápunkturinn, fyrir utan að hitta Hjördísi æskuvinkonu mína og fjölskyldu hennar á Ísafirði, gista við vitann á Látrabjargi, sjá hvítu sandana og fá að keyra gamla Rocky nokkra hringi á ónefndu túni, var að koma í Selárdal og kynnast verkunum hans Samúels Jónssonar. Samúel var bóndi í Brautarholti í Selárdal sem oft hefur verið kallaður listamaðurinn með barnshjartað sem skírskotar I verkin hans sem eru í naív stíl. Samúel byggði m.a. kirkju og hús, gosbrunni, styttur og önnur listaverk. Að koma í Selárdal og sjá þennan heim sem Samúel hafði skapað sér var því pínulítið eins og að vera komin inní teikningu hjá krökkunum á Brákó: hús sem var í raun frekar hrár steypuklumpur en með sjarma sem minnir á suðræn ævintýri, og gosbrunnur með ljónum sem gætu alveg eins verið mjög feitir og tileygðir hundar.

Samúel byrjaði á þessu þegar altaristöflunni hans var hafnað af sóknarnefnd Selárkirkju. Þá tók vinur okkar sig til og byggði sér kirkju utan um altaristöfluna. Þegar kirkjan var komin var ekki annað hægt en að halda áfram en þess má geta að gosbrunnurinn með ljónunum á sér fyrirmynd í frægum gosbrunni sem er í ljónagarðinum á Alhambra á Spáni.

Kirkjan, húsið, gosbrunnurinn og önnur verk voru heldur illa farin þegar okkur bar að garði fyrir um tíu árum, en eins og Fréttablaðið skýrði frá í grein sem ég las um daginn og kveikti á minningum um Vestfjarðaferðina góðu, Samúel og verkin hans, er endurreisnarstarf komið á fullt í Selárdal og stefnt er að því verði lokið árið 2010. Svo eftir tvö ár ætla ég aftur í ferð um Vestfirði.

Þeir sem vilja styrkja endurreisnarverkefnið – koma svo Mamma mín og Pabbi minn og allir sem eiga pening og eru sniðugir eins og ég – geta lagt litlar og stórar summur inn á : 512-26-4403, kt. 440398-2949.

Wikki vinur á Wikipedia er náttúrulega með svörin við öllu:
- Stay Golden var í franskri mynd sem heitir Annie M og ég hef ekki séð. Sem er spes.
- Stelpurnar kalla sig Au revoir Simone af því að einhver í Pee Wee eitthvað myndinni hans Tim Burton segir það. En krúttlegt eða ekki.

Leiðinlegt að einhver Wikki telji sig bara vita allt best og komi í veg fyrir að maður geti notið vafans. Ég er hætt að kíkja á Wikipedíu, mun aldrei gera það aftur. Wikki ekki vinur meir.

Sumarið er tíminn

2008-06-25T07:13:00.001-07:00

Komin aftur á Seyðisfjörð og aftur farin að vinna 10 daga í röð. Eftir sjö daga mun Hulda Björk eignast barn og verða móðir. Eftir átta daga fer Kári heim til sín og nokkrum dögum síðar vestur yfir haf til Ameríku. Eftir um það bil tíu daga koma mamma og pabbi í heimsókn á Austurland. Innan tveggja mánaða verð ég orðin 23 ára gömul, búin að fá Júlíu og Björgu í heimsókn og búin að vinna 32890572 klukkutíma á Hótel Öldunni. Þá verð ég líka vonandi búin að fá vekjaraklukkuna hans Gumma úr viðgerð.

Einu skiptin sem ég finn tímann líða er þegar ég skoða dagatal, kíki sex mánuði aftur í tímann, og man t.d. eftir því þegar við Flóki fórum til dýralæknis í fyrsta skipti. Eða þegar ég skoða flug frá Köben til Parísar þann 15. September næskomandi. Á milli slíkra stórvægilegra augnablika er bara eins og allt líði einhvern veginn áfram og ég fljóti með.

Fýla það.

Eins og msn getur verið leiðinlegt getur það einnig verið afbragð skemmtun. Sérstaklega þegar maður er að tala við einhvern skemmtilegan. T.d. Júlíu Járnbrá Hermannsdóttur:

[12:42] julia: hæhæhæ
[12:42] Vera: Ég er að reyna að svara þér á feisbúkk
[12:42] Vera: gengur ekki vel
[12:42] julia: ég var að skrifa á facebook hjá þér áðan
[12:42] Vera: Svar: Ég kem á risastórum hvítum sendiferðabíl og sæki þig. Svo förum við og fáum okkur thai í shellinu og síðan í sund. Hvort langar þig meira að koma á Lunga eða með Björgu?

Þetta er ég að reyna að svara þér í fimmta sinn. Helvítis feisbúkk.
[12:42] julia: en fb virkar ekki núna
[12:42] julia: hjá mér
[12:42] julia: já vá frábært
[12:43] Vera: svona var kommentið mitt
[12:43] Vera: en sko Lunga: ég verð að vinna geðveikt mikið, mjög bissý en seyðisfjörður verður lifandi og skemmtilegur, margt að gerast og svona
[12:44] Vera: Björg: ég verð örugglega e-ð í fríi og get gert meira gaman með ykkur, farið á boggann og svoleiðis eeeeennn ekki eins gaman að vera á seyðis
[12:44] Vera: skil jú?
[12:44] Vera: það er samt alltaf gaman og næs að vera á seyðis
[12:46] julia: já einmitt
[12:47] julia: ég þarf aðeins að athuga þetta. kannski skemmtilegra að koma þegar þú ert aðeins í fríi og björg er líka og svolleis
[12:47] julia: þá myndi ég koma á föstudagskvöld
[12:48] julia: en kemur björg ekki fyrr þann föstudag? væri ekki asnalegt að þurfa tvisvar að sækja?
[12:51] Vera: hún kemur held ég á fimtudeginum
[12:51] Vera: nei nei við björgum því
[12:51] Vera: ég og björg
[12:51] Vera: ha
[12:51] Vera: björgum því
[12:51] Vera: björg
[12:51] Vera: og ég
[12:51] julia: ok
[12:51] Vera: björgum
[12:51] julia: hahahaha
[12:51] Vera: djóóók
[12:52] julia: það má VERA að við BJÖRGum þessu bara í JÚLÍ(a )
[12:52] Vera: hahaha
[12:52] Vera: tala nú ekki um það ha
[12:54] julia: ok gebbað. það er þá kannski bra málið. ég reyni að panta flug í kvöld
[12:55] Vera: ok kúl!
[12:55] Vera: hlakka til að fá ykkur!
[12:56] julia: förum á landsbyggðarfyllerí
[12:56] Vera: jááááuuuuu!!!!
[12:57] Vera: gummi ætlar að vera með!
[13:01] julia: gaman!
[13:02] Vera: hann kann landsbyggðarfyllerí betur en nokkur annar
[13:02] julia: frábært að hafa professional í þessu
[13:02] Vera: einmitt
[13:03] Vera: synda í lóninu og gubba í handklæði
[13:03] Vera: nei djók
[13:03] julia: hahahaha
[13:04] julia: það er svo skemmtilegur lögfræðinemi frá höfn að vinna með mér
[13:04] julia: talandi um landsbyggðarfyllerí
[13:04] julia: nei djók
[13:05] julia: nei hann var reyndar að tala um beirut
[13:05] Vera: haha
[13:05] julia: og það minnti mig á þig
[13:05] Vera: haha minnti lögfræðinemi frá höfn sem talar um landsbyggðarfylleri á mig!
[13:05] julia: nei hann var að tala um beirút, hljómsveitina
[13:06] julia: hann minntist ekkert á landsbyggðarfyllerí
[13:06] Vera: já ok ég skel
[13:06] Vera: ég elska beirut
[13:06] julia: hann líka
[13:06] Vera: og ég elska zach condon
[13:06] julia: og arcade fire
[13:06] julia: hann er að fara til stokkhólms að sjá bonnie prince billy á morgun
[13:06] julia: ég elska bonnie prince billy
[13:06] Vera: vildi að við hefðum hitt hann í matarboðinu ekki helvítis ryan gosling
[13:06] julia: ég er pínú djelló
[13:06] Vera: vá næs
[13:07] Vera: hvað heitir þessi gaur?
[13:07] Vera: eða gaurína?
[13:07] julia: gísli örn
[13:07] julia: ég hélt alltaf að hann væri mega hnakki
[13:07] Vera: rómeó?
[13:07] julia: afþví hann er ljóshærður
[13:07] Vera: haha
[13:07] julia: og í lögfræði
[13:07] Vera: þú ert svo njú jorkuð
[13:08] julia: en svo fór hann að spyrja hvort ég hefði séð eitthvað live í NY og ég eithvað.. ö... the knife... ö... xiu xiu...?
[13:08] julia: hann kannaðist ekkert við það og ég var eitthvað "æ þú kannast kanski ekkert við neitt sem ég hef séð það er ekkert rosa frægt"
[13:08] julia: og hann bara neinei ekki það sem ég fíla heldur
[13:08] julia: og þá minntist ég á fleet foxes
[13:08] julia: og hann bara OMG ÉG ELSKA FLEET FOXES
[13:09] Vera: í alvöru? vá magnað
[13:09] Vera: þetta er bara eins og ég í strákaformi ...
[13:09] Vera: nema ég er ekki í lögfræði og þekki mjög vel the knife og xiu xiu...
[13:09] Vera: djók
[13:10] Vera: hey ég er örugglega að fara á bon iver í köb í sept
[13:10] julia: strákaformi?
[13:10] julia: en vá það er geðveikt
[13:10] Vera: já ef ég er núna í stelpuformi...
[13:10] julia: já haha ég skil
[13:11] julia: ég hélt að strákaform væri einhver pöbb á seyðisfirði eða eitthvað
[13:12] Vera: HAHAHAHAHAH
[13:12] Vera: þú ert svo rugluð
[13:12] julia: ég veit
[13:12] Vera: strákaform - sportbarinn á Seyðisfirði
[13:13] Vera: hefuru lesið the impressionist?
[13:13] Vera: eftir Hari Kunzru?
[13:15] julia: nei en ég kannast voðalega við þetta nafn
[13:15] Vera: ég er að lesa hana núna
[13:15] Vera: þetta er svona indversk epík
[13:15] Vera: eða epík sem gerist í indlandi
[13:15] Vera: mjög flott saga
[13:15] Vera: post-colonialism og partý
[13:15] Vera: en ég þekki hann ekkert þennnan höfund
[13:15] Vera: var að spá hvort að þú þekktir hann eitthvað
[13:16] julia: já ég hef eitthvað heryt af þesari bók
[13:16] Vera: hann er breskur indverji held ég
[13:17] julia: ég hef ekkert meira heyrt af honum en bara um þessa bók
[13:17] julia: ætli hún sé ekki ein sú best þekkta sem hann hefur skrifað
[13:18] julia: ég man ekki hvort hún var kannski á listanum yfir hugsanlegar bækur í bókaklúbbnum mínum í haust
[13:18] julia: var ég búin að segja þér frá því
[13:18] Vera: transmission og noise er líka eftir hann
[13:18] Vera: nei
[13:18] Vera: hvaða bókakluúbbi?
[13:18] Vera: ú hljómar spennandi
[13:19] julia: já, einhver NYU stelpa bauð mér
[13:19] julia: það eru einhverjir fleiri NYU krakkar sem eru að læra ensku og bókmenntir
[13:19] julia: og alex fitzgerald vinur minn sem er í cooper union
[13:19] julia: og ég
[13:19] julia: og það er rosa plönun í gangi
[13:20] Vera: það hljómar geðveikt vel
[13:20] Vera: má ég vera memm
[13:20] Vera: ég verð bara á conference call
[13:20] Vera: djók
[13:21] Vera: hvaða fleiri bækur eru á lista?
[13:22] julia: For Whom The Bell Tolls by Ernest Hemmingway

When I was five I killed myself by Howard Buten

The Tropic of Cancer by Henry Miller

Motherless Brooklyn by Jonathan Lethem

Norwegian Wood by Haruki Murakami

All the Sad Young Literary Men, Keith Gessen

The Corrections, Jonathan Franzen

The Immoralist- Andre Gide

Nadja- Andre Breton

The Obscene Bird of the Night- Jose Donoso

Hell- Henri Barbus

[13:22] julia: þetta er listinn sem við vorum að kjósa um

[13:22] julia: Women by Charles Bukowski

Labyrinths by Jorge Luis Borges

Unknown Pleasures by Chris Ott

Black Spring (Henry Miller)

The Story of O by Paulie Reage

Foam of the Daze by Boris Vian

Eunoia by Christian Bok

[13:22] julia: og þetta

[13:25] Vera: Vá en görný ... Nadja eftir Breton er geðveik og Gide er í uppáhaldi, hann er svona módernískur tilraunamaður í miklum formpælingum ... hann kom við sögu í meta-fiction ritgerðinni minni ...
[13:25] julia: núnú
[13:25] julia: hérna eru nöfn á klúbbnum sem við vorum að kjósa um, taka skal fram að ég stakk upp á 5 af þessum 7 nöfnum haha
[13:25] julia: BOOK CLUB NAMES I LIKE:
-the society of literate organisms
-the serious reading society
-the serious book club
-general order of the serious bookclub for reading
-the serious order of literary discussion
-Read and Weep
-i can read famous book club

[13:26] Vera: ég segi : Read and Weep
eða i can read famous book club

[13:26] Vera: haha
[13:27] julia: já ég stakk sko upp á allskonar skemmtielgum nöfnum sem voru ekki samþykkt
[13:27] julia: bíddu...
[13:28] julia:
-order of the villain dancer for bandits
-order of the sacred bedpost for youth
-the general order of sacred bloodshed for kids
-the order of golden gallows in twilight
[13:28] julia: GEÐVEIK NÖFN SKILURU
[13:28] Vera: hahaha
[13:28] Vera: mér fannst þetta síðasta best
[13:28] Vera: þú ert svo sniðug
[13:28] Vera: miklu skemmtilegra líka að hafa flott nafn
[13:28] Vera: hvað með
[13:28] Vera: Habibi?
[13:28] julia: haha já
[13:29] julia: ég get stungið uppá því líka
[13:30] julia: bókaklúbburinn elskan mín
[13:30] Vera: hahaha já
[13:30] Vera: það er ótrúlega flott og sætt nafn

[13:32] julia: mig langar svo að fara í bóksölu stúdenta
[13:32] julia: og kaupa mér eitthvað svona "teach yourself japanese"
[13:33] julia: ef það er þá til
[13:33] julia: ég sá það allavega fyrir allskonar önnur tungumál
[13:33] julia: svo ég hafi eitthvað að gera í sumar
[13:33] Vera: ég held að það sé pottþétt til
[13:33] Vera: ég meina þeir kenna nú japönsku í hí
[13:34] julia: jújú
[13:34] Vera: pældu eftir eitt ár verður lilla syssa mín í japan
[13:34] julia: já ég er ýkt djelló
[13:34] Vera: að tala japönsku og borða kuru kuru
[13:34] julia: hvað er kuru kuru
[13:34] Vera: ég giska á japanskt nammi
[13:34] Vera: það hljómar þannig
[13:35] Vera: annars var ég bara að búa þetta til
[13:35] Vera: ég nefnilega fattaði - þegar ég bjó í Frakklandi og átti japanskar vinkonur - að japanska er tungumál sem samanstendur af stuttum orðum sem eru sögð tvisvar í röð
[13:35] Vera: kuru kuru
[13:35] Vera: mússí mússí
[13:35] Vera: konichúa konichúa
[13:36] Vera: ching ching
[13:36] Vera: sem þýðir skál á frönsku en typpi á japönsku ...
[13:36] julia: hahahahah
[13:36] julia: þú sagðir mér það einhverntíman
[13:36] Vera: það olli pínu vandró-heitum þegar við drukkum kampavín í skólanum í frakklandi
[13:36] Vera: sem var oft
[13:36] julia: já ég kann að segja
[13:37] julia: prjóna meira
[13:37] julia: AMINA OSHIIIIII
[13:37] julia: sko það er svona rosa æst PRJóNA MEIRAAA!!
[13:37] julia: og bara djók, barabaradjók
[13:37] julia: usso, ussoso, usso, ussoso
[13:38] Vera: haha
[13:38] Vera: hvar lærðiru það?
[13:38] julia: bíómyndum
[13:38] julia: ég sá eina geðveika japanska mynd
[13:38] julia: sem hét 100% wool
[13:38] julia: og var um lítinn prjónadraug
[13:38] julia: sem þurfti endalaust að prjóna og prjóna meira
[13:38] julia: og var alltaf rosa sæt að öskra "AMINA OSHIIII"
[13:39] Vera: haha
[13:39] julia: ég kann nú eitthvað meira en allt mjög beisikk
[13:39] Vera: auðvitað
[13:39] Vera: lítill prjónadraugur sem þarf alltaf að vera prjóna meira
[13:40] Vera: ég var einu sinni í karate og kann að segja
[13:40] Vera: arigato
[13:40] Vera: og arigato gusta mar
[13:40] Vera: nei mas
[13:40] Vera: og sensei - sem þýðir þjálfari
[13:40] julia: eða kennari
[13:40] Vera: ég sagði oft sensei við chiakki og henni fannst það alltaf geðveikt fyndið
[13:40] julia: haha
[13:41] Vera: einu sinni sagði ég það við kennarann okkar - hinn raffineraða monsieur charbonnier - sem fannst það ekkert fyndið
[13:41] julia: hehehehe
[13:41] Vera: en chiakki og momo tístu eins og japanskar smástelpur
[13:42] julia: auðvitað
[13:44] julia: hérna er prjónadraugsa í rauða:

[13:44] julia: hún prjónaði þessa rauðu peysu aftur og aftur og rak hana upp á milli
[13:45] Vera: flott mynd
[13:45] Vera: virkar soldið görný bíómynd
[13:45] Vera: langt síðan ég horfði á eitthvað japanskt. næst þegar ég á frí ætla ég í bíó - kannski sýnir hassan e-ð japanskt ef ég bið hann fallega
[13:46] julia: "Björg says:
minnir mig svo á görn"
[13:46] julia: á sama tíma og þú sagðir görný
[13:46] julia: ótrúlegt
[13:46] Vera: hahaha
[13:46] julia: hehe
[13:46] Vera: one mind ...
[13:46] Vera: væri þér sama ef ég myndi sýna alheiminum hversu skemmtileg þú ert?
[13:47] Vera: ergó pósta amk bútum úr þessu samtali á blogginu mínu.
[13:47] julia: jú auðvitað
[13:47] Vera: mig langar svo að blogga en ég nenni því ekki
[13:47] julia: hahaha
[13:47] julia: góð lausn.

Allt bú og ég þarf að mæta í vinnu. Sýni ykkur myndir þegar ég nenni.

Sumarið er tíminn til að nenna ekki.

Skilaboð til íslenskra handritshöfunda: Ef leitast er við að fanga raunveruleg samtöl í auglýsingu/kvikmynd/sjónvarpsþætti skal leita í MSN gagnagrunn. A.m.k. forðast það að ætla að *skapa* raunveruleg samtöl sjálfur. Það leiðir mann aðeins í ógöngur.

Af hverju þarf maður alltaf að hafa fyrirsögn?

2008-06-12T12:14:00.000-07:00

Ég held að ég sé pínulítið manísk. Fyrr í dag fór ég að hugsa um hvað mig langaði mikið í svona:

Síðan þá hef ég ekki getað hugsað um neitt annað. Er búin að gúgla eins og óð kona, skoða allar gerðir af mögulegum og ómögulegum Dahon hjólum og næstum því búin að komast að því að maður getur ekki keypt svona á Íslandi (Eða hvað?) sem þýðir aðeins eitt. Internet shopping. Sem getur verið gaman. Mér er svo alvara í þessu öllu saman að ég er búin að hringja sjö sinnum í pabba minn sem er örugglega á fundi og svarar þess vegna ekki og tala við manninn sem á svona hjól og kemur alltaf á Ölduna og segir nú ætla ég að fá að borga yður þegar hann er búinn að drekka cappocinoið sitt og borða súkkulaðikökuna sína.

Að eiga hjól - sem er auk þess hægt að brjóta saman - er á allan hátt miklu sniðugra en að eiga bíl. Ekkert bensín, engin mengun, engin hamborgararass, kannski aðeins lengur á leiðinni til Borgarfjarðar, en samt ekkert miklu.

Ég vona að hjólafólkið svari fljótlega tölvupóstinum sem ég sendi þeim fyrir fimm mínutum. Ég er orðin óþreyjufull að geta gengið frá þessum sniðugu kaupum, eignast hjól og fengið það sent heim til mín í Sæviðarsundið fyrir þriðjudaginn í þar næstu viku svo að ég geti kippt því með mér hingað á Seyðisfjörð.

Ég er svo spennt að ég fæ bubblur í magann þegar ég hugsa um þetta.

En vó klukkan orðin sjö á þessum indælis frídegi og ég ekki enn farin að búa til salat. Best að koma sér í það svo að ég nái örugglega La Planéte Sauvage í Mini-ciné hjá Hassan eftir hálftíma. Ég verð sennilega eini bíógesturinn þetta kvöldið og ekki viljum við að Hassan verði fyrir vonbrigðum.

Seyðisfjörður II

2008-06-03T06:37:00.000-07:00

Við ætluðum að kaupa bíl en einhvern veginn virðist það vera meira en að segja það.
Bensín og tryggingar
vega upp á móti því að geta farið hvert sem er.
Á Snotrunes og í Hallormsstaðaskóg.
Einu sinni átti ég pennavinkonu sem bjó í Hallormsstaðaskógi.
Hún heitir Þórný.
Þannig lærði ég líka að skrifa Hallormsstaðaskógur
Það var mikill áfangi enda bæði illa lesblind og rangeygð.

Ég er líka að vinna með manni sem heitir Vouter.
Hver heitir Vouter?
Vouter er belgískur kokkur og örugglega sá stressaðasti maður sem ég hef nokkurn tíma hitt.

Það er aldrei gaman.

Ég byrjaði á að læra nafnið hans með því að leggja á minnið að Vouter rímar við router.

Þið vitið svona internet drasl.

Af einhverjum ástæðum á ég hræðilega erfitt með að muna svona úber útlensk nöfn sem meika engan sens, ekki fyrir mér, hvað þá fyrir öðru fólki sem er vant Lucy, Stine eða Beth.

Einu sinni fór ég í ensku skóla í Brighton og átti fullt af vinum frá Makedóníu sem elskuðu Eurovision og mundu eftir Íslandi á eftirfarandi hátt: Já ertu frá íslandi? Tell me tell me tell me once tell me twice var frá Íslandi.

Þegar ég átti milljón vini frá Makedóníu sem allir hétu eitthvað skrítið og framandi, var ansi erfitt að leggja nöfnin þeirra á minnið. Þá reyndi ég að þróa ákveðið kerfi: Vania eins og skrítnu eigthýs dömubindin, Eli eins og Elín systir mín án N og Deliborka eins og eitthvað með miklu sinnepi. En allt kom fyrir ekki og myndaalbúmið með myndum frá þessari ferð minni til heimabæjar Nick Cave og Emiliönu Torrini, geymir myndir af alls konar fólki, og nöfnum eins og Kalli, Lalli, Gústi og Jóna skrifuðum við þær. Ég er samt næstum því viss um að litla gimpið frá Rússlandi sem þóttist alltaf vita allt (Mister Bruce – kennarinn okkar hét Bruce, ekki Willis – is it true that the icelandic horse is schizophrenic?) heiti ekki Jóna.

En Vouter maður. Hann er brjálaður. Ég segi oft að fólk sé brjálað en ég held að það eigi aldrei eins vel við og akkúrat núna.

Það var pínulítið mikið að gera hjá okkur. Gæsaveisla, sjóarar og ítalir (einstaklega skemmtileg blanda – hafið þið aldrei farið í partý með gæsum, sjóurum og ítölum?) og allir mættir á sama tíma. Ég ein frammi og Vouter einn inn í eldhúsi. Eftir smá geðvonsku sem ég ákvað að taka ekkert persónulega tilkynnti ég Vouter að sjö sjóarar vildu á la carte. Hann varð ekkert sérstaklega ánægður. Öskraði bara No! I can’t do this! I’m gonna go! I quit! Og byrjaði svo að labba í átt að dyrunum. Ég bara hey vó hvaða læti eru þetta, slökum á, hvað gerir maður þegar belgískir kokkar fá taugaáfall? Það kveikti bara enn í mínum sem kastaði pönnum og lambakjötsframpörtum sem ég var næstum því búin að fá í augað. Þá lét ég mig hverfa úr eldhúsinu, bölvaði í hljóði og fékk mér magic. Sem er nýja undrið mitt hér mitt í daufum hversdagsleikanum út á landi. Djók.

Allt fór vel að lokum, gæsirnar, sjóararnir og ítalirnir fengu matinn sinn og ég fékk afsökunarbeiðni. Sorry, I’m a difficult man. Já sæll! Það er ekkert lítið, að halda bara að maður geti rifið sig eins og rjúpan við staurinn, kastað lambaframpörtum í augað á fólki, komið svo lítill og feiminn eftir fjóra tíma og sagt I’m sorry. Já fínt. Já nei. Ég stend ekki í þessu. Guðrún viltu koma hérna. Núna.

En sem betur fer verð ég hvað mest að vinna með Jóa og Júlíu í eldhúsinu, sem eru ekki einungis gæðakokkar heldur líka ungt ástfangið par og eiga von á sínu fyrsta barni í september. Sætt. Ef belgíski kokkurinn er Tálknafjörður þá eru þau pottþétt Mallorca.

Viku síðar:

Kaffi, færeyskur Teitur, þoka, nýbuin að borða egg og beiký í boði Gumma, ég í stólnum mínum og Gummi í Play Station. Vinna eftir tvo tíma.

Ég er búin að taka Vouter í sátt, enda hef ég sjaldan verið langrækin manneskja.
Eftir nokkra frasa eins og :

Kokksi: Vera, I was talking to Helgi, and actually do I agree with him…
Ég: Mhm, ok, hvað?
Kokksi: uuu mmmm yes well … you look very pretty today.
Ég: Really? Takk maður.

Eða:

Ég: How do you make ratatouille?
Kokksi: you should know this stuff, you lived in south of france.
Ég: Já well I don’t.
Kokks: Tomatoes, paprika, knopflauk, aubergine, courgette… og sýnir mér svo hvernig maður gerir ratatouille sem er fallegt.

Eða:

Kokksi: Vera ertu svangur?
Vera: Nei. En ég er svöööööng.
Kokksi: What is your favorite?
Ég: Catfish. With Byggotto, ratatouille and mushroom flan.
Kokksi: Give me ten minutes.
Að tíu mínutum liðnum fæ ég besta steinbít í geimi.

Útslagið varð svo þegar litli Vouter sem er alltof stressaður maður til að vera kokkur bauð mér út að borða í Skaftfelli. Tek þó fram að Olga kærastan hans og Nicolas – einnig þekktur sem Legolas – voru að sjálfsögðu með.

Eftir það gat ég ekki lengur verið í fýlu.

Seyðisfjörður kemur sífellt á óvart. Á föstudaginn nei laugardaginn eða kannski bæði ég man það ekki, var sjómannadansleikur í Herðubreið. Þá kom fólk saman, borðaði og drakk og söng. Á meðan vann ég á Öldunni og var í góðu skapi. Þegar vaktin mín var búin, stútuðum við Ríkey einni Prosecco (sem er freyðivín og Björg fær að smakka þegar hún kemur í heimsókn!) og fórum síðan á ball með stuðbandinu Svitabandinu og sheize mann hvað það var gaman! Ég hélt að sveitaböll væru sveitt og leiðinleg en þetta var það ekki. Bara dansa dansa dansa við gamla slagara og vera hress. Ég dansaði við milljón manns en sá sem stendur upp úr er pottþétt Beggi frændi minn frá Njarðvík, vissi ekki að hann hefði svona mikinn djæf og cha cha cha í sér.

Eftir ballið var sólin komin upp og skein yfir fjörðinn. Þá var farið niður á bakka og ég stökk eftir gítarnum hans Dýra sem tók nokkra slagara. Þegar Dýri var í Tælandi var hann kallaður Elvis’s lost son, en Dýri syngur ekki bara eins og kóngurinn heldur er hann sláandi líkur honum: Dú sem gæti verið rokkabillý ef maður vill, bartar, hringir og töffaraskór.
Á bakkanum var svo setið fram eftir nóttu, sungið, drukkið, farið á trúnó og já auðvitað glímt.

Að öðrum óspurðum fréttum – hvað er blogg annað en óspurðar fréttir – þá er ég búin að eigna mér hægindastól einn í stofunni. Í honum get ég setið endalaust, sérstaklega ef ég er þreytt á morgnana, hlustað á tónlist, drukkið kaffi úr könnunni góðu frá mömmu og horft á fjöllin eða hestana í næsta garði.

Sveitalífið er ljúft.

Myndablogg kemur þegar ég nenni en ég vek athygli á nýjum link - Guðrún Elsa er bókmenntafræðivinkona mín, ótrúlega fínn penni og fyndinn. Ennfremur deilum við hrifningu á Sartre, hrifningu sem tengist ekki einungis skáldverkum hans og hugmyndum um existentialisma. Ó guð!

Seyðisfjörður I

2008-05-28T08:03:00.000-07:00

Lag vikunnar: Kids með MGMT.
Bók vikunnar: Argóarflísin eftir Sjón.
Brauðrist vikunnar: Ristavélin okkar.
Kvikmynd vikunnar: Einhver mynd um mann sem á spítala og um annan mann sem á ekki spítala. Hver Á spítala?
Playlisti vikunnar: Nýr og endurbættur Strætógaman.

Ég hef borðað ógrynnin öll af eggjum síðan ég kom til Seyðisfjarðar. Kannski af því að Gummi frændi borðar yfirleitt ógrynnin öll af eggjum og síðustu daga hef ég eytt ansi miklum tíma með honum með þeim afleiðingum að hafa smitast af þessu egg-madnessi. Við erum jafnvel að hugsa um að fá okkur lynghænur, hafa þær í garðinum, borða eggin þeirra og svo bara steikja þær þegar við fáum leið á þeim. Hvað finnst ykkur um það? Erla? Finnur? Júlía?

(Ég er greinilega búin að tileinka mér strax ákveðna tegund af landsbyggðarviðhorfi: Eyðum og drepum svo lengi sem við erum svöng, dýr hafa ekki tilfinningar og virkjum þessar sprænur attitjúdd. Skemmtilegt. Vissi ekki að þetta myndi gerast svona fljótt eftir að maður flytti út á land.)

En egg maður, eru góð. Mjög góð. Eftir að mér var ráðlagt að halda mér frá mjólkurafurðum sýður amma mín alltaf egg handa mér þegar ég kem í heimsókn í stað þess að hræra skyr með púðusykri og bláberjum. Á Brákarborg er líka alltaf mikið af eggjum. Þá borða ég svona fjögur og fæ svo eitt í nesti.

Ég man samt eftir því að hafa verið lítil og fundist egg mjög vond. Eiginlega bara ógeðsleg. Reyndar fannst mér fátt sem kallast hollt vera gott, lifði eiginlega bara á nammi og kartöflum með smjöri. Kartöflur, mmm. Þær eru svona eins og egg. Góðar.

Ég man líka eftir því að hafa verið lítil og tónlistarmyndbandaþátturinn Popp og kók með Stebba Hilmars var sýndur á RÚV. Það var svona íslenska útgáfan af Mtv: Stebbi Hilmars á Kaffivagninum að kynna myndbönd með hljómsveitum frá Selfossi. Þessi myndbönd voru eiginlega alltaf eins, allir í hvítum jakkafötum og með sólgleraugu, rosalega mikið að hlaupa, einn datt í sundlaug og hinir hoppuðu niður af húsþaki og svo var ein sæt stelpa sem söngvarinn fór í sleik við í lokin. Hið gullna snið tónlistarmyndbanda frá Selfossi á árunum 85 til 95.

Ég og Stefanía fengum stndum að horfa á Popp og kók með Ölfu stóru systur hennar. Þá fengum við iðulega popp og kók samhliða glápinu, sem okkur fannst náttúrulega geðveikt. Stefanía! Popp og kók – og benda á sjónvarpið – og popp og kók - og opna munninn og sýna samantuggið og girnilegt popp og kók. Geðveikt!

Ég man líka eftir því að hafa setið heima, ein og horft á Popp og kók. Stebbi var á Kaffivagninum, kynnti lag – örugglega eitthvað með SSSól - og tók síðan stóran bita af eggi. Af einhverjum ástæðum fannst mér þetta svo hrikalega girnilegt hjá honum að ég hljóp fram og bað mömmu umsvifalaust um að sjóða handa mér egg svona alveg eins og Stebbi Hilmars hafði rétt í þessu verið að borða í sjónvarpinu. Mömmu minni fannst þetta frábærar fréttir, dóttir hennar loksins hætt að vera matvönd og vildi fá egg. Þá færi hún ef til vill eitthvað að vaxa og mamma þyrfti ekki alltaf að taka það fram að dóttir hennar væri lágvaxin og fíngerð sex ára stúlka en ekki þriggja ára dvergur.

Nokkrum mínutum síðar var eggið tilbúið, Popp og kók reyndar búið og Stefán horfin af skjánum. Ég settist niður og reyndi að rifja upp hvernig hann hefði bitið í eggið, hvernig hann hafði setið, hvað hann hafði sagt og svo framvegis. En allt kom fyrir ekki, eggið var alveg jafn fúlt, vont og skrítið og eggin í leikskólanum og heima hjá ömmu. Þvílík vonbrigði.

Ætli það hafi ekki verið um svipað leyti sem mér fór að finnast bönd eins og Sálin og SSSól leiðinleg og að fá óbragð í munninn þegar ég heyrði tónlistina þeirra.

Núna sit ég í græna seventýs sófanum í stofunni í húsinu okkar Gumma og Jóa (svo kemur Óli Gústa), skrifa á tölvu og hlusta á Beirut. Ef ég væri ekki á Seyðisfirði gæti ég alveg eins verið komin í Sæviðarsundið, fyrir utan að það eru ekki bílsæti í stofunni í Sævó og ekki risa Alpafjöll með snjó og fossa út um gluggann. Svona pínu öðruvísi – hvorki betra né verra.

Ég lenti á Egilsstöðum á þriðjudaginn, sá Útgarð 6 en fann kúaskítalykt. Það vakti óneitanlega blendnar tilfinningar hjá mér.

Sem minnir mig á konuna sem ég sat við hliðina á í flugvélinni. Hún var í túrkís bláum jakka og lyktin af henni sagði mér að þjóðerni hennar væri ekki það sama og mitt. Þegar hún ákvað að tala við mig, og sagði mér að hún væri frá Litháen, að þar væri miklu fleiri tré en á Íslandi og að hún væri að heimsækja son sinn sem hún hafði ekki séð í tvö ár, hugsaði ég að ég væri fordómafullur kúkalabbi sem dæmdi fólk út frá tánöglum og lykt. Það er aldrei fallegt.

Svo kom Dýri að sækja mig. Dýri er maður sem er yndislegur. Þekkir þú mann sem er yndislegur? Þá er það Dýri. Menn eru aldrei yndislegir, þeir geta verið viðkunnalegir, hressir eða skemmtilegir, en Dýri er yndislegur. Hann er líka yfirmaðurinn minn á Öldunni, mágur hans Gumma, eiginmaður Ríkeyjar, pabbi Sindra og Rökkva og sonur hennar Þóru.

Að koma til Seyðisfjarðar var eins og að ferðast þrjá mánuði aftur í tímann, eða að fara til Norður Noregs: Allt kalt, brúnt og skrítið. Loftslagið allt öðruvísi, kaldara og hreinna. Húsið okkar er hús sem þykist vera sumarbústaður utan frá. Innan í minnir það aftur á móti á KFUM sumarbúðir fyrir þrjátíu árum. Jafnvel á sett úr David Lynch mynd. S.s. ekkert slæmt miðað við franskan standard, en heldur ekkert ömurlegt út frá íslensku viðmiði.

Þegar ég kom á Ölduna, hótel og veitingastaður frá aldamótum sem mun vera vinnustaður minn í sumar, vissi ég ekki alveg hvað ég átti að gera en endaði með að fylgjast með, drekka MJÖG gott rauðvín og borða nautakjöt, sem ég borða eiginlega aldrei. Þar hitti ég líka fjölskylduna: Þóru sem er hippamamma (Dýri segist vera hippabarn og grípur oft í þá ástæðu til að útskýra e-ð, nei ég átti ekki sjónvarp, ég var hippabarn eða nei mér finnst ekki Opal ekki gott, ég er hippabarn). Þóra er líka jógi sem rekur jóga hótel á Indlandi á veturna og þegar hún er ekki á Seyðisfirði. Ég hitti líka litlu tvibbanna, Rökkva og Sindra, sem trúðu mér fyrir því hversu leiðinlegt þeim fyndist að Gummi hafi hætt við að verða rock star til að verða ritari – en Gummi skrifar ljóð og sögur. Í einlægni spurðu þeir mig svo hvort ég ætlaði nokkuð að verða ritari. Sjáum til.

Eftir Ölduna, urðu strákarnir að kynna mér fyrir Lárunni, sem er bar. Þar enduðum við í góðan tíma og nokkra El grillo, þrátt fyrir að ég tæki það sérstaklega fram að ég vildi verða hress daginn eftir og láta ljós mitt skína sem þjónn á öldunni.

Á Láruna komu nokkrar færeyskar konur sem voru að að fagna mömmu-dávur. Í staðinn fyrir að ga um rundt um foreyjar, höfðu þær ákveðið að skella sér til Seyðisfjarðar með Norrænu. Færeysku mömmurnar tóku nokkra slagara í karókí (það er karókí á Seyðis! Vei! Flashdance og alles! Hulda þú verður að koma, tekur bara litla Malla-Kalla með!) og sameinuðust okkur og nokkrum togarasjómönnum að norðan í Vikivaka.

Daginn eftir mætti ég svo hress í vinnuna og allt gekk vel. Fékk að tala frönsku, fékk meiri góðan mat og kynntist nokkrum Seyðfirðingum.

Fleiri góðar fréttir eru að við erum búin að fá Ristavél, Sjómannadagurinn er um næstu helgi og veðurspáin á Austurlandi er góð.

Þetta skrifaði ég fyrir svona viku en ég hef komist að því að Frakkland og Austurland eiga ýmislegt sameiginlegt. Á báðum stöðum tekur til dæmis tvö ár að fá internetið heim til sín og á báðum stöðum eru bara inni sundlaugar. Sniðugt? Nei. En það venst.

Þetta er pínu langt. Ef að þið eruð lesblind eða finnst bara leiðinlegt að lesa mæli ég með því að bíða eftir myndabloggi sem er væntanlegt á næstu tveimur árum. Það gerist ekkert á Seyðisfirði nema á tveimur árum.

Britain, Bókmenntafræði, Bétursskarð.

2008-05-02T09:48:00.000-07:00

Hvað er þetta með föstudaga og að læra? Og hvað er þetta með daga sem maður byrjar á að fara í Star-trek-klippingu, kíkir svo í Kokku og Kron, kaupir mússík hjá Pétri og sötrar soya latte á Kaffitári og að læra?

Núna þykist ég vera að lesa um sjálfsævisögur á 19. öld, John Stuart Mill og Lauru Marcus, fyrir prófið á þriðjudaginn, þegar ég er í raun rétti að horfa á Little Britain og borða allt-of-mikið af MogM. Mamma mín á líka frekar bágt með að skilja hvað mér finnst bókmenntafræði skemmtileg og fyndin þegar ég rek upp hlátursöskur á tveggja mínutna fresti... Hvað nú? Einhver að prumpa? ... ha? nei ... æi þú veist Mill bara ha og Marcus ... svo fyndið par... já...

Ég gerði líka tilraun til að panta flugmiða áðan. Tók andköf þegar ég sá að ég hafði hakað við 20. maí til Egilsstaða og 20. ágúst frá Egilsstöðum. Hvað-er-ég-að-fara-að-gera-á-Austurlandi-í-þrjá-mánuði!-stresskast kallast slík andköf og í smá stund hugsaði ég um að fela mig inní þvottahúsi í allt sumar, með kisa og lifa á mjólkurfernum og áldósum. Nei. Samt. Þetta verður fínt. Örugglega bara magnað. Maður má ekki fela sig fyrir lífinu krakkar, þá kemur það bara og bítur þig í hökuna.

Haka - í næstu viku verður hluti úr höku minni færður upp í góm. Þá fæ ég Pétursskarð. Spennandi. Hvet alla til að fylgjast með.

Mig langar að gera svona:

Hver vill vera memm?

Undir mæ þöml

2008-04-18T03:20:00.000-07:00

Eins og svo oft á föstudögum, þegar ég þarf að mæta í skólann fyrir allar aldir og á ansi erfitt með að koma mér af stað, hvað þá að ná strætó á réttum tíma, fékk ég far með pabba niður í bæ í morgun.

Pabbi minn spilar iðulega hressa tónlist mjög hátt á þessum föstudagsmorgunferðum okkar til þess að koma mér í gang, stuða mig upp fyrir daginn og einnig að því að honum finnst það bara svo gaman. Ég er honum hjartanlega sammála. Held að mér finnist ekkert jafn skemmtilegt og að keyra, helst upp í sveit og hlusta á tónlist. Það er bara svo næs. Held að það hafi verið Bubbi sem sagði: lífið er eins og sumarbústaður, bara svo kósý.

Stundum hlustum við á Bob Dylan, Leonard Cohen (sérstaklega ef það er rigning) eða Neil Young (sem minnir mig á eitt. Þegar ég vaknaði í morgun og mætti fram í kaffi var kveikt á rás 2 og hvað haldiði að þeir hafi verið að spila? Jú … I’ve been through the desert on a horse with no name … ég elska það þegar dagurinn byrjar óvænt á góðu lagi … Þegar ég var í MH, vaknaði ég oft upp við Kokomo með Beach Boys eða Sami gamli töffarinn með Pálma Gunn, sem var alltaf ávísun á góðan dag … af hverju þeir kusu að spila kokkteila lag með brimbretta hljómsveit eða ljúfsáran eightýs smell svona í morgunsárið veit ég ekki …).

Í dag hlustuðum við á Rolling Stones. Þeir eru uppáhald pabba númer eitt, sjö og þrettán. Þegar hann var fimmtugur fékk ég frændur mína tvibbana til að taka Sympathy For The Devil í afmælisveislunni hans í Fylkishöllinni. Það vakti óneitanlega mikla kátínu hjá afmælisbarninu, gestunum og tvibbunum, en ég er þess fullviss að Hjaltalín væri ekki á þeim stað í dag ef þeir hefðu ekki fengið þetta tækifæri í Fylkishöllinni um árið. Síðasta sumar fékk pabbi svo langþráða ósk uppfyllta, að sjá Rolling Stones á tónleikum og gefa Keith Richards hæ fæv. Hann og Kári fóru í Parken saman á eina mögnuðustu tónleika sem þeir hafa séð og þegar pabbi heyrir Rolling Stones í dag færist yfir hann krakkalegt glott sem vísar að sjálfsögðu í þær minningar sem hann á frá þessum tónleikum. Hugljúft.

En semsagt, Rolling Stones og öskukallarnir búnir að stífla Amtmannsstíg svo að við þurftum að taka smá auka krók. Það gaf okkur góðar extra fimm mínutur til þess að stuðast með Rolling Stones og heyra eitt uppáhalds lagið mitt í heiminum: Under My Thumb. Geðveikt lag. Textinn … Já – ég var búin að gera mér þær grillur um að þetta væri írónía, samin í samræmi við vakningu í baráttumálum kvenna og kvennfrelsis. Það gengur hinsvegar ekki upp, er tíu árum of snemma (lagið kemur út ’66 – ’76 og bingó! kvenfrelsisbarátta á hundrað …) og þar að auki sagði pabbi þá vera allt of takmarkaða og einfalda til þess að skilja íróníu, hvað þá að semja slíkan texta.

Wikki á Wikipedíu vill tengja textann við Taming the Shrew hans Shakespeare, sem mér finnst í sjálfu sér mjög skemmtileg og falleg tilgáta, en miðað við að Rolling Stones eru Rolling Stones, þykir mér það bara ekkert sérstaklega líklegt.

En hvað um það. Flott lag. Versigú:

Þetta var fín upphitun, nú er mál að bomba einni ritgerð.

J'ai couvert mon coeur d'un pate filo.

2008-04-14T07:15:00.000-07:00

Mig langaði að sýna ykkur fallegt vidjó við uppáhalds lagið mitt í dag, það heitir Mykonos og er með hljómsveitinni Fleet Foxes, en svo fann ég ekkert svoleiðis vidjó, fann bara ljótt fólk á diskóteki í Grikklandi, þegar ég gúglaði Mykonos en þess má geta að Mykonos er grísk eyja.

En í staðinn fáið þið annað vidjó við lag sem er líka í uppáhaldi með hjómsveitinni montrealísku Malajube. Hresst lag sem fjallar um að verja eða hylma hjartað í sér með tannkremi eða einhverju, svo að ljótar stelpur steli því ekki. Pate er sko deig og þið vitið nú að deig getur verið allskonar, jafnvel tannkrem, tannkrem er bara deig með flúor í, en filo gæti verið hvað sem er, ég giska á að þetta sé Montréalskt-slanguryrði og mér þar af leiðandi algjörlega óviðkomandi, en tannkrem hringir þó einhverjum bjöllum. Eh?

p.s. Hvernig fýlið þið langar setningar? Mér finnst þær töff, soldið Proust svona, en pabba mínum finnst þær ljótar og segir Vera mín það vill enginn lesa langlokur, bara borða þær...

Allt í einu fattaði ég að hylma þýðir náttúrulega ekki neitt í þessu samhengi, að minnsta kosti eitthvað mjög skrítið... Þetta á að sjálfsögðu að vera hylja... fela... þið fattið hvert ég er að fara.

Án titils

2008-04-05T11:52:00.000-07:00

Eftirfarandi atriði á sér stað við kvöldmatarborð á millistéttarheimilli í Reykjavík. Vera er reiður háskólanemi sem lifir í vitleysingasamfélagi. Pabbi er vinin í eyðimörkinni, maðurinn sem setur hlutina í samhengi og nær með því að sefa reiði hennar. Oftast.

Vera: „Þetta er fáránlegt! Háskóli Íslands er til svo að nemendur læri akademísk og fagmanleg vinnubrögð! Það er einmitt forsenda háskólanáms! Þú veist að kunna á kerfið, svindla ekki … gagnrýnin hugsun og þekking er svo bara aukaatriði … þú lærir það bara heima, lest um það í bókum, talar við gamalt fólk o. s. frv. Praktísk atriði eins og heimildavinna, tilvísanir, að eigna sér ekki hugmyndavinnu annarra og að stunda ekki ritstuld skipta hvað mestu máli í þessu samhengi, annars getur maður bara sleppt þessu. Pabbi! Við erum að tala um að ég eyddi heilli viku í að breyta mér í mannlega uppflettibók í heimildarvinnu, læra utan að hvernig eigi að skrá tónlist, sýningarskrá, blogg, afmælisræður, heitapottsumræður og allt þetta rugl sem heimildir, þegar ég hefði getað verið að gera eitthvað sniðugt, lesa Birting eða skrifa þessar blessuðu ritgerðir sem ég á að vera að skrifa. Nei nei. Svo kemur Hannes nokkur Hólmsteinn fram í ríkissjónvarpi þjóðarinnar í þætti sem allir Íslendingar horfa á, prófessor í stjórnmálafræði við Háskóla Íslands og kennari, athugaðu LÆRIFAÐIR hundruða barna sem ætla sér að verða pólitíkusar framtíðarinnar og segir: ‘Úps! Ég bara vissi þetta ekki. Ég er bara í ruglinu… þyrfti bara að fara á námskeið eða eitthvað. Ha.’
Þetta er kjaftæði! Hannes Hólmsteinn er kjaftæði!“

Pabbi: „Veistu Vera mín, að það þýðir bara svo lítið að vera reiður við menn eins og Hannes Hólmstein.“

Vera: „Ég veit. Það er eins og að vera reiður við mongólíta.“

Tjald. Ljós. Endir.

Nei. Ég held að leikritsformið sé ekki að gera sig.

P.s. Mig langar í þessar bækur...

... ágúst nálgast óðfluga.

P.s.
Bætti þremur linkum við hér til hliðar undir fyrirsögninni Gaman - en þessir linkar eiga það allir sameiginlegt að leiða mann inn á vefsíðu sem er gaman.

1. Myndasíðan mín á Flickr.com sem ég stofnaði í tilefni mynda frá NY og til þess að þurfa ekki að eyða ágætu föstudagseftirmiðdegi í ritgerðarskrif. Athugið samt að hún er í öfugri röð, svo ég mæli með að þið leitið uppi síðustu myndina og vinnið ykkur út frá henni. c clair?
2. Stuff White People Like er upptalning á því sem hvítu fólki finnst gaman að gera í boði einhvers sem heitir Christian Lander. Hvítu fólki finnst til dæmis gaman að stunda endurvinnslu, eiga samkynhneigða vini og borða Sushi. Síðan er vefsíða vikunnar í morgunblaði dagsins í dag en þar segir: „Lander gerir grín að hvítu millistéttarfólki sem þráir ekkert heitar en að hafa hárréttar skoðanir, óaðfinnanlegan smekk og puttann á púlsinum í tísku og menningu.“ Lander er svo á leiðinni að skrifa bók útfrá bloggskrifum sínum. Mér finnst pælingar hans minna um margt á þá úttekt sem hvítt millistéttarfólk hefur fengið í myndum Woody Allen. Good stuff.
3. Ég hef áður talað um concerts á emporter eða tónleika í götumáli í boði frönsku síðunnar La blogothéque og geri það aftur. Þetta er einfaldlega bara svo mikið good stuff.

Vatnsrúm

2008-04-01T14:30:00.000-07:00

Ég og Elín erum sammála um að til er fólk sem eru vatnsrúmatýpur. Þið vitið - maður þarf að vera ákveðin týpa til að kaupa sér vatnsrúm. Svona týpa sem fýlar Létt 96,7, er með sítt að aftan, jafnvel hring í eyranu, reykir Salem Lights Menthol og gengur í hlébarðamunstruðum leggins.

Við erum líka sammála um að Gunnar í Krossinum er pottþétt vatnsrúmatýpa.

Sem minnti mig allt í einu á fólk sem ég hef ekki hugsað um í mörg ár. Þegar ég var lítil (áður en ég varð 9 ára) átti ég heima í blokk. Í blokkinni bjó mikið af fólki. Aðallega gömlum konum sem áttu ketti og gáfu mér nammi ef ég söng Maístjörnuna fyrir þær. Þetta marga fólk, fékk marga gesti í heimssókn og þá koma vatnsrúmatýpurnar til sögunnar.

Þau komu í heimssókn kannski tvisvar á ári, oftast að sumarlagi, þegar ég var að leika mér fyrir framan blokkina mína, oftast með bolta en stundum að prófa hvað myndi gerast ef að ég myndi festa hausinn á mér á milli rimlana á grindverkinu fyrir framan húsið. (Það var einmitt þá sem Árni Bergmann bjargaði mér).

Vatnsrúmatýpufólkið átti hvítan Mitshubishi í fólksbílastærð, sem var ósköp venjulegur bíll, fyrir utan eina risastóra mynd af hell’s angels erni á húddinu, annarri risastórri mynd af hell’s angels erni á bakrúðunni og eldglætum á hliðunum. Semsagt misheppnaður töffara bíll. Allskonar dót hékk úr baksýnisspeglinum og sætin voru loðin. Vatnsrúmatýpumaðurinn klæddi sig eins og Danny Zukko í Grease, sem er í sjálfu sér ekkert athugavert fyrir utan það að hann var rúmlega sjötugur. Grátt vatnsgreitt hár, buxur með belti sem náðu yfir nafla og níþröngur, hvítur töffarabolur. Og hann já, rúmlega sjötugur. Vatnsrúmakonan var líka vel yfir sjötugt en ívíð skrautlegri. Með gult litað hár og permanent, rjómableikan varalit og vel brúna húð. Í silfur eða gull leðurjakka, hlébarðamunstruðum leggins, með skærbleika mittistösku, og vélarkók í gegnsæjum umbúðum.

Fyrir utan útlitið og útganginn sem mér fannst framandi og fríkí með meiru, vakti vélarkókið mesta athygli mína. Vélarkók! Og hún var ekki einu sinni í bíó…

Þetta var hundraðasta færslan sem ég skrifaði og hún fjallaði um vatnsrúm. Vona að sú þúsundasta verði betri.

Í tilefni dagsins...

2008-03-28T05:20:00.001-07:00

Nokkrum klukkutímum síðar...

Ég þori að veðja að þið hafið hugsað 'sheize mann, ein bara melló í dag, hugsa um dauða Virginiu Woolf og eitthvað shit. kræstmchæst' þegar þið sáuð þessa færslu fyrir ofan. Það er ef að þið hafið séð hana. Þegar ég segi þið á ég að sjálfsögðu við Kára bróður minn.

En þannig var ég akkúrat fyrir fjórum tímum síðan. Nýkomin af bókhlöðunni, full andargiftar og með ferskar heimildir í pokanum sem biðu eftir að ég sykki mér í þær. Auk þess var ég búin að taka próf fyrr um morguninn sem ég hafði lært allt of mikið fyrir. Semsagt njörður á sínum besta degi.

Þegar heim var komið og eftir að hafa setið stanslaust í sólinni í þrjá tíma og reynt að fá mig til að byrja varð staðreyndin önnur. Öll fögur áform um ritgerðarskrif og hugmyndir um sveitir og jarðir (í Múlaþingi) andspænis borgarlífinu í hjarðskáldsögum á 3. öld eftir krist, hurfu út um gluggann eins og Freddy Mercury í ofstóru ullarvesti*. Mikill svimi fór að herja á huga minn og svartir deplar að lita sjáaldur augna minna. Furðulegt skap, í líkingu við náttgalsa sem orsakast af sólsting tók að skjóta rótum sínum í hugartetrinu og fyrr en varði var ég komin í tjúllið.

Þetta verður góð helgi.

* líking birt með góðfúslegu leyfi stöðvar 2.

Der bor en bager ...

2008-03-21T11:50:00.000-07:00

Þegar mamma mín og pabbi, rólyndishjónin Knútur og Eygló, sem þykja fátt skemmtilegra en að vinna í garðinum og grilla lamb í sumarbústaðinum sínum, tala sænsku og lesa allar íslenskar bækur sem koma út á ári hverju, ákveða að skreppa til Tíbet, sem myndi teljast flipp á stjarnfræðilegum mælikvarða fyrir fólk eins og þau, er landinu umsvifalaust lokað ferðamönnum vegna mótmæla, fjöldamorða og almenns vesens.

Tilviljun?

Ég veit það ekki.

Ég held að ég hafi sjaldan upplifað eins mikið anti-climax og í morgun þegar ég var að fara út með ruslið og mætti Gaz-man í Mercedez club sem býr greinilega þessa dagana í kjallaranum á húsinu mínu. Eftir að hafa eytt nokkrum góðum dögum í New York, farið í matarboð hjá Chris í Grizzly Bear sem býr í Williamsburg og hitt þar fyrir einn Ryan Gosling, sem er ekki bara gorgeus heldur einkar indæll, þá er það frekar sárt að koma aftur heim og uppgötva að það heitasta heitt sveitt heitt meitt á Ísalandinu litla góða er maður sem lítur út eins og ofvaxinn og of mikið bakaður piparkökukrakki.

Mikið ofsalega var gaman að vera í útlandinu og á einhvern hátt held ég að sálin mín hafi orðið eftir í New York City … vona að hún verði ekki lengi á leiðinni og skili sér fljótlega aftur heim.

Mig langar í beyglu …

Gott skap...

2008-03-11T14:58:00.000-07:00

... New York á morgun með uppáhalds Björgu og uppáhalds Pétri að heimssækja uppáhalds Júlíu. Ekki slæmt það. MoMa, Chinatown, Little Italy, Guggenheim, Central Park, Williamsburg í Brooklyn, East village, Soho, markaðir, bókabúðir, plötubúðir, fatabúðir, gleraugnaumgjarðabúðir, skátabúðir, matvörubúðir með öðruvísi mat, hvítvín, kokkteilar, grænt te, alkaseltzer, game nights með annaðhvort samkynhneigðu vinum hennar Júlíu eða gyðinga vinum hennar, dance nights, tónleikar með bandi sem ég man ekki hvað heitir og rokkstjörnumatarboð ... fyrir utan það hvað það er gaman að vera með vinum sínum stanslaust í sjö daga í röð og vera kjánalegur.

... Nýtt mega-stórt prinsessu rúm og feng shuiað herbergi. Líður eins og þungu fargi sé af mér létt eftir að hafa losað mig við öll húsgögnin. Ef að þemað var áður kaþólskt klaustur á miðöldum er það í dag tælenskt búdda hof í nútímanum. Awesome.

... Kári og Kamilla búin að kaupa sér sófa og hann er fallegur. Awsome í öðru veldi.

... Kisi er farinn að eignast kisavini. Þeir hittast og spjalla á milli þess sem þeir sýna vald sitt með því að pissa svalirnar hjá hvor öðrum. Mmm ...

Sof

2008-02-29T10:20:00.000-08:00

Ég er ekki búin að sofa almennilega í tvær vikur. Skólinn minn er mikið og erfitt. Ég þarf að fara á árshátíð eftir hálftíma. Ég þarf að fara á árshátíð eftir hálftíma og vinna á morgun. Ég nenni ekki. Ég þarf að koma með hatt á árshátíðina. Ég á ekki hatt. Mig langar ekki í hatt. Ég nenni ekki hatt. Ég nenni ekki mars. Ég nenni ekki skóli. Ég nenni ekki vinnu. Ég nenni ekki neinu. Mig langar að vera Sigfús Daðason. Pabbi minn segir að aðeins fimm ára börn skrifi "sinn" og "sína" í ritgerðum. Þess vegna verð ég aldrei Sigfús Daðason.

Mig langar að sofa.

Nokkrir góðir dagar án Guðnýjar

2008-02-06T08:09:00.000-08:00

Eftir miklar vangaveltur komumst við Elín að því að ef Flóki væri maður en ekki kisi væri hann sennilega George Clooney: Grásprengdur og gullfallegur silfurrefur.

Einn skemmtilegasti dagskrárliður í útvarpi er Lesandi vikunnar í Samfélaginu í nærmynd á rás 1.

Allskonar fólk að tala um bækur sem hefur haft áhrif á það á einn eða annan hátt. Einhverntíma heyrði ég Gunna Tynes í Múm tala um Söguna af Pí og Spútnik ástina en í síðustu viku kíkti Jón Gnarr við og talaði m.a. um Biblíuna og Þórberg Þórðarsson.

Bráðskemmtilegt.

Nú skal haldið austur á firði, nánar tiltekið á Borgarfjörð eystri og dvalið í nokkra daga ásamt móður og móðursystur. Þar ætlum við að heimssækja ömmu og Dóra og njóta lífsins á draugasetrinu og ættaróðalinu okkar Snotrunesi. Annaðhvort verður þessi ferð notaleg, skemmtileg, skrítin, framandi eða kenjótt. Jafnvel bræðingur af þessu öllu: Miður vetur, snjór, framliðnir forfeður, frost, sjór, kindur í fjárhúsum, traktorar, bændur, sjómenn, ömmur með krullur, afar með skalla, frændur og neftóbak, frænkur og útsaumur, Fjöll, kaupfélag, kettir á stærð við hunda, hundar á stærð við ketti, fiskur, rúgbrauð, kæfa, nýmjólk… og önnur skemmtilegheit.

Að ógleymdu baðherberginu í kjallaranum, þangað sem ég fer aldrei nema í fylgd…

Hvert ferð' á kvöldin mín kæra

2008-01-31T05:50:00.000-08:00

Ekki að þetta sé að verða þema hérna á Sei sei já en mig langaði að deila með ykkur þessu fallega lagi Peter Sarsedt. Já, ég virðist vera í einhverju sixtís trúbadorasagnaljóðalagastemmningu þessa dagana: Bob Dylan fær iðulega að fylgja mér í skólann, Serge Gainsbourg hjálpar mér að komast í gegnum John Stuart Mill (sem er örugglega einn leiðinlegasti maður sem hefur skrifað sjálfsævisögu - kannski ekki annars að ætlast af manni sem eru látinn læra forn grísku þegar hann er þriggja ára) og Nick Drake fylgist af natni með mér í eldamennskunni svo að hrísgrjónin mín brenna ekki við og festast í botninum á pottinum. Sé fátt eitt nefnt.

En aftur að Peter og laginu hans Where do you go to my lovely. Textinn fjallar um stúlku sem lifir glamúrus lífi, á íbúð á St. Michel, fer í sumarfrí til Juan Les Pains og á skíði í St. Moritz, drekkur Napoleon brandy og gengur í hátískufatnaði frá Balmain. Þetta stundar stúlkan umkringd þotuliði og innan um botnlausar freistingar nútímaneyslusamfélagsins. En hvert fer hún á kvöldin, spyr skáldið, þegar hún er ein í rúminu sínu?

Margir vilja halda því fram að lagið og textinn séu um enga aðra en ítölsku dívuna Sophia Loren sem aldist upp við kröpp kjör í fátæktinni í Napólí, átti ofbeldisfullan föður en komst til metorða og varð að súperstjörnu sem lifði hátt á meðal þotuliðs Evrópu á 7. og 8. áratugnum.

Sarstedt kallar hana Marie-Claire í laginu sínu og segist ólíkt vinum hennar úr þotuliðinu, vita hvert hún fari í einmanaleika sínum á kvöldin.

Þetta fallega lag má líka heyra í nýjustu mynd Wes Anderson The Darjeeling Limited, en þar fær persóna Jason Swhartzmann lagið lánað til að skapa stemmningu á rómantískum stundum í lífi sínu. Hann er rithöfundur sem á stundum erfitt með að greina á milli skáldskapar og veruleika og lifir í þeirri von um að geta skáldað líf sitt á meðan lífið skáldar skáldskapinn...

Hringiða (auk merkingarvíddar sem ber með sér eitthvað tilviljanakennt) lífsins

2008-01-21T12:59:00.001-08:00

Í dag er þetta uppáhaldslagið mitt...

..en það birtist einmitt í einni uppáhalds myndinni minni Jules et Jim hans Truffaut. Góð mynd og fallegt lag. Ég ætla ekki að þýða textann fyrir ykkur. Reyndi að þýða titilinn og þið sjáið hversu vel það kom út. Ef ykkur langar að vita um hvað lagið fjallar en kunnið ekki skil á frönsku, getið þið lært textann hér fyrir neðan utan að og þulið hann upp þegar þið mætið til dæmis Sigríði Önnu á förnum vegi sem ég veit að myndi með glöðu geði þýða hann fyrir ykkur. Þið getið einnig *copy*-að textann og *paste*-að hann í babelfish translation á altavista.com síðunni en ég mæli ekkert sérstaklega með því. Besta leiðin til að komast að því hvað lagið fjallar raunverulega um er einfaldlega að setjast niður í góðu tómi og horfa á myndina Jules et Jim. Efnistök myndarinnar kristallast raun og veru í texta lagsins og túlkun Jeanne Moreau.

Le tourbillon de la vie

Elle avait des bagues à chaque doigt,
Des tas de bracelets autour des poignets,
Et puis elle chantait avec une voix
Qui sitôt m'enjôla

Elle avait des yeux, des yeux d'opale
Qui m'fascinaient, qui m'fascinaient,
Y avait l'ovale d'son visage pâle
De femme fatale qui m'fut fatal

On s'est connus, on s'est reconnus,
On s'est perdus de vue, on s'est r'perdus d'vue
On s'est retrouvés, on s'est réchauffés
Puis on s'est séparés

Chacun pour soi est reparti
Dans l'tourbillon de la vie
Je l'ai revue un soir, aïe, aïe, aïe !
Ça fait déjà un fameux bail

Au son des banjos, je l'ai reconnu
Ce curieux sourire qui m'avait tant plu
Sa voix si fatale, son beau visage pâle
M'émurent plus que jamais

Je me suis soûlé en l'écoutant
L'alcool fait oublier le temps
Je me suis réveillé en sentant
Des baisers sur mon front brûlant

On s'est connus, on s'est reconnus,
On s'est perdus de vue, on s'est r'perdus de vue,
On s'est retrouvés, on s'est séparés
Puis on s'est réchauffés

Chacun pour soi est reparti
Dans l'tourbillon de la vie
Je l'ai revue un soir ah la la
Elle est retombée dans mes bras

Quand on s'est connus,
Quand on s'est reconnus,
Pourquoi s'perdre de vue,
Se reperdre de vue ?
Quand on s'est retrouvés,
Quand on s'est réchauffés,
Pourquoi se séparer ?

Alors tous deux, on est repartis
Dans l'tourbillon de la vie
On a continué à tourner
Tous les deux enlacés

Af hverju er Z í Rósinkranz?

2008-01-17T12:57:00.000-08:00

Sökum lítillar nennu blogga ég lítið þessa dagana. Í staðinn tek ég það að mér að þykjast ætla að fara í bíó en detta svo í staðinn á poppstjörnur. Í gær voru það meðlimir Sigur rósar og amiinu sem voru svo heppin að fá dett frá mér. Hver ætli það verði á morgun? Björn Jörundur eða Geirmundur Rósinkranz? Nei! hann er ekki til.

Quatre consonnes et trois voyelles, c'est le prénom de Raphael ....

2007-12-17T09:32:00.000-08:00

Út í jólahjólabæ slær klukka.
Út í jólahjólabæ hringir jólahjólaklukkan
jólin inn.
Ég mæni út um gráan glugga
og jólasveinninn glottir bakvið ský
Út í bæði.

Þetta hugljúfa jólaljóð, sem hefur fylgt mér frá því ég man eftir mér, hefur alltaf verið hluti af þessu sex vikna jólabrjálæði sem íslenska jólaskapið er. Að búa til músastiga úr krempappír í Vogaskóla eða biðja ömmu um að kaupa silfurpappír af því að gaurinn í vidjóinu fékk mótorhjól í silfurpappír - alltaf hefur þetta lag verið þarna einhversstaðar í bakgrunninum að smeygja sér í undirmeðvitund mína og minningarplexus.

Í fyrra var ég í París , þar á undan í Aix og Kaupmannahöfn, og fór því soldið á mis við að vera í Kringlunni í nóvember og heyra öll ljúfsáru eightýs jólalögin sem einkenna íslensku jólahátíðina. En nú mæti ég tvíefld til leiks, og að heyra þessi lög minnir mig ekki aðeins á jólin og jólanostalgíu, heldur einnig á það hversu rík íslensk jólatextahefð, og hversu fagrir og blæbrigðaríkir íslenskir jólalagatextar, eru. Jólahjól er gott dæmi um þegar skemmtanagildi og fagur skáldskapur sameinast í fullkomnun forms og inntaks, umbúða og efnis.

Nokkur dæmi máli mínu til stuðnings:
* Gráan glugga er dæmi um flott stuðl. Jafnvel flottara en einmitt grár gluggi.
* Einstaklega skemmtilegt stílbragð hjá Stebba að leggja ofur-áherslu á setninguna úti í bæði í söng sínum. Ég hef oft velt því fyrir mér hvað þetta á að þýða og hélt lengi vel að bæði stæði fyrir mömmu og pabbi sem væru allt í einu komin út. Þið vitið – voru inni en eru núna úti. Úúú. Bara komin út... allt að gerast ...
* Stebbi Hilmars og félagar, eiga einnig heiður skilið fyrir að hafa fattað að jól rímar við hjól. Ég hefði aldrei fattað það sjálf. Þetta eru miklir rímnasmiðir, Þó svo að síðustu tvær setningarnar - og jólasveinninn glottir bakvið ský, út í bæði – séu í fáránlega miklu ósamræmi við þessa rímrúnkun. jól-hjól, glugga-klukka, mamma-pabbi og svo allt í einu ský-bæði. What?

En það er náttúrulega bara aukaatriði – Stebba er auðvitað velkomið, eins og öðrum skáldum og andans mönnum, að taka sér skáldaleyfi og e.t.v. ber það vott um ónæmni hjá sjálfri mér að sjá ekki rímið í ský og bæði.

En fyrir utan þessa ríku jólalagatextahefð, hef ég einnig komist að því að Carla Bruni, fyrverandi frönsk fyrirsæta – núverandi frönsk söngkona, er með versta smekk í heimi á karlmönnum. Einu sinni var það víst Kevin Costner en nú er það enginn annar en forsetanabbinn Nikolas Sarkozy. Af tvennu illu myndi ég velja ömmu mína....

Múmmínálfarnir

2007-12-05T03:16:00.000-08:00

Þar höfum við það. Laxness borðaði börn, Hamsun hló að fötluðum, James Brown tuggði buxurnar sínar og Andy Warhol var aumingi. Pant ekki verða snillingur þegar ég verð stór.

Endalaust vesen þessar jólagjafir. Ekki að mér finnist ekki gaman að gefa gjafir en að gefa tíu eða fimmtán manns í einu gjafir, sem mega ekki vera úr Tiger, hentar bara ekkert sérstaklega vel fjárhag fátækra námsmanna. Ég veit að fátækur námsmaður er margtuggin tugga sem er fyrir löngu búin að glata merkingarlegri dýpt sinni, en ég held að námsmenn hafi bara aldrei verið jafn fátækir og í dag. Ég er í prófum til 21. desember sem gerir það mér lífsins ómögulegt að nýta jólafríið til fjár, fara á vertíð, vinna og eiga pening. Á sama tíma er kókópöffs komið upp í 499 kr. kílóið í Bónus, þú færð í mesta lagi leigða kartöflugeymslu á Sauðárkróki fyrir námslánin þín og kemst ekki af þessari eyju á norðurhjara veraldar nema fyrir 30 þús. kall fram og tilbaka í minnsta lagi! Inch’allah! Mamma mín kom reyndar með snilldar lausn á jólagjafaveseninu; Vera mín! Nú er tækifæri til að sýna fram á listræna hæfileika þín og föndra jólagjafir! (Mamma mín talar alltaf eins og life-couch) Það eina sem mér hefur dottið í hug hingað til er eitthvað út plastflöskum (sem ég átti að fara með í endurvinnsluna í ágúst) eða skór með gullfiskabúri í hælnum (svona pimpaskór) ... Ef ykkur ástvinum mínum, sem lesa þetta blogg og búast við jólagjöf frá mér í ár, langar hvorki í eitthvað úr plastflöskum eða skó með gullfiskabúri í hælnum, getið þið étið það sem úti frýs!

Nú held ég að ég sé búin að halda mér nógu lengi frá skólabókunum. Nei annars, ég ætla aðeins að skoða bloggið hjá einhverjum sem ég þekki ekki neitt en keppti víst í Herra Ísland fyrir fimm árum ...

Fallegur Bob Dylan?

2007-12-01T09:18:00.000-08:00

Ég sá Factory Girl í gær, myndina um Edie Sedgewick. Ágætis mynd um fáránlega troubled kid sem féll ung að árum fyrir ofstórum skammti af heróíni. Myndin málar heldur slæma mynd af Andy Warhol, sem kemur fyrir sem sjálfhverfur og hreint út sagt heimskur (Hann virðist til dæmis aldrei hafa sagt neitt annað en I don’t know eða you’re beautiful) skíthæll, en aftur á móti mjög fallega mynd af Bob Dylan. Ef til vill of fallega því að allir sem þekkja til Bob Dylan vita að þrátt fyrir að hann hafi verið heillandi maður og listamaður mikill, var hann enginn Hollywood pretty boy (eins og Hayden Christiansen sem leikur hann) heldur grófur og mannlegur. Jafnvel skíthæll, a.m.k. í samskiptum sínum við konur. Nico í The Velvet Underground er líka frekar fyndin karakter, bregður reyndar ekki oft fyrir en nóg til þess að eftir sitji brussuleg austur-þýsk ljóska með djúpa rödd sem tók við af Edie sem mjúsa Andy Warhol. Sienna Miller er misjöfn í hlutverki sínu sem Miss Sedgwick og The Factory og glamúrlíf 7. áratugarins í New York koma manni fyrir sjónir sem innihaldslaus eiturlyfjaorgía. Hvort að það hafi verið raunin veit ég ekkert um, en miðað við þá virðingu og þær vinsældir sem verk Andy Warhol njóta í dag, efa ég það stórlega.

Þetta er með eindæmum sundurlaust blogg. Endurspeglar ef til vill sundurlaust ástand - maður spyr sig.

Á galeiðunni í gósenlandi

2007-11-26T04:29:00.000-08:00

Mánudagur og ég þreytt – kunnuleg tilfinning það. Gerði þau mistök að fara á barinn á laugardagskvöldið þó að ég væri að vinna daginn eftir. Ég hélt að ég væri að fara í afmæli en þegar á hólminn var komið var lítið um afmæli en mikið um fulla útlendinga og fulla menn sem héldu að þeir væru útlendingar. En nú er ég sumsé þreytt og nenni í fyrsta skipti á önninni ekki í skólann akkúrat þegar það skiptir mestu máli að fara í skólann. Svo er ég aftur komin með ömurlegan varaþurrk, ég má ekki borða mjólkurvörur þ.a.m camembert ost og verkurinn í eyranu er í algjöru ósamræmi við verkinn í liðamótum ökla og vinstri fótar.

En þá hugga ég mig við þessa mynd ...

... og minni mig á að þessi til hægri ætlar að verða kisubróðir minn eftir örfáa daga.

Og þá staðreynd að ég ætla til New York í páskafríinu. Held að það sé besta ákvörðun sem ég hef tekið í langan tíma.

Fokkjú

2007-11-09T05:43:00.000-08:00

Tónleikar í götumáli

2007-10-30T04:26:00.000-07:00

Í dag hvet ég alla til þess að vera í fríi og gera uppreisn gegn veðrinu og kerfinu með því að fara ekki út heldur skrópa í vinnuna og vera heima. Njóta þess að vera til. Hella upp á kaffi, leggjast upp í rúm, kveiktja á lágstemmdum lampa og fá sér pínu tónleika til að taka með eða tónleika í götumáli sem nálgast má á þessari síðu: http://www.blogotheque.net/concertaemporter
Loka augunum og þykjast vera á einkaútitónleikum í París. Í góðu veðri.

Ég sakna París.

Mæli sérstaklega með Grizzly Bear og knife í einhverskonar in the jungle útgáfu, Benna Hemm Hemm, strompunum hans Thomas Dybdahl og að sjálfsögðu besta vini mínum þessa dagana: Beirut.

Verði ykkur að góðu!

P.s. Svo mæli ég líka með myndunum hans Kára frá London sem eru nú ósköp svona venjulegar og skemmtilegar myndir af Fimbanum hér og þar í London en með svo fyndnum engilsaxneskum texta til hliðar að meira að segja amma þín hlær. Já.

Pæling.

2007-10-25T09:45:00.000-07:00

Á Íslandi má heita Jósafat. Af hverju ekki Arafat?

Hver er samt þessi Fat?

Útlendingavæl.

2007-10-18T04:28:00.000-07:00

Áðan þegar ég sat í strætó á leiðinni heim úr skólanum leyddi ég ósjálfrátt hugann að því þegar ég vann á veitingastaðnum Cojean í París og hvað það var að mörgu leyti skrítin og fyndin reynsla. Mögulega af því að strætóbílstjórinn var kona af erlendum uppruna sem brosti til mín þegar ég bauð henni góðan daginn.

Fyrir það fyrsta er samstarfssólk mitt og yfirmenn mér mjög minnistæðir enda flest allir mjög leiðinlegar persónur sem höguðu sér nákvæmlega eins og litlir karakterlausir vinnumaurar í maurabúi. Þau frönsku það er að segja. Hinir útlendingarnir voru oftast ágætir, lausir við allt framapot, asnalegan metnað og sleikjuhátt við yfirmennina. Þau gátu hvort sem er ekkert klifið metorðastigann innan fyrirtækisins og orðið manager, director og hvað sem þetta allt hét nú. Þannig að why bother?

Ótrúlega leiðinleg stelpa með smeðjulegt glott sem á að heita ,,manager og því yfir mig hafin í bókstaflegri merkingu: Vera! Kanntu að sópa? Kanntu að sópa með sópi sinn?

Og réttir mér sóp.

Eftir 5 mínutur: Vera. Ertu búin að sópa? Ertu búin að sópa með sópi sinn?

Ég: Mmm já.

Hún: Ertu alveg viss?

Ég: Ha? Uuu… já já ég held það.

Hún: Við skulum líta á. Iss. Sussubía! Sjáðu hér. Ekki gott. Hér er ósýnileg mölfluga. Veistu hvað gerist ef að Vera sópar ekki ósýnilegu mölflugurnar sínar með sópi sínum? Ha! Veistu það? Þá fara ósýnilegu mölflugurnar sínar í matinn sinn og matinn sinn verður eitraður og allt fólkið sitt deyr. Viltu að allt fólkið sitt deyr?

Ég: Ha? Nei, nei.

Hún: Þá skaltu sópa meira með sópi sinn.

Ég: Segi ekkert en horfi hatursfullu augnaráði á stelpuna og íhuga að rífa úr henni hjartað og klína því framan í andlitið á henni svo að hún geti séð hversu svart það er. Hún hörfar og þykist þurfa að sinna brýnari erindum en það að sópa ósýnilegar mölflugur.

Hvernig þau töluðu við mig (til mín og um mig oftast beint fyrir framan nefið á mér. Það er allt í lagi! Ég er útlensk! Útlendingar hafa ekki eyru!) minnti mig á sumar mömmurnar á leiksskólanum þar sem ég vann sem héldu að þriggja ára börnin þeirra skildu ekki orðatiltæki eins og þarftu að kúka? Og spurðu þau alltaf ofurmjúkri röddu hvort að þau væru með kúk í malla sinn? Og hvort að kúkurinn í malla sinn ætti ekki að fara í klósettið sitt …

En nú skal gleðjast. Airwaves í kvöld og hlé á barfríi. Vei.

La Mauvaise Foi

2007-10-04T14:28:00.000-07:00

Í allan dag hef ég setið sveitt við að troða Sartre, ógleðinni og existentialisma í hausinn á mér með þeim afleiðingum að nú er fastur í hausnum á mér existentíalískur hausverkur sem er ekkert á leiðinni að hverfa. Hvað gerir maður við svoleiðis? Heldur áfram að lesa? Fer í bað? Kíkir í biblíuna? Finnur móralskan kóda til að fela sig á bakvið og frestar þannig ábyrgð á eigin frelsi? Hringir í ömmu? Kyssir pabba sinn til hamingju með afmælið? Fer í klippingu og biður um að vera eins og Jane Birkin en endar eins og stelpan sem var svo löt að kötturinn hennar og pottarnir fóru frá henni? Bara eins gott að ég á ekki kisu. Né potta. Gerir heiðarlega tilraun til að stunda kvikmyndahátíð en mistekst hrikalega? Norræna húsið er ekki bíó! Það er Alvar Alto hús með sænskri lykt og bókasafni! Hvernig var þetta aftur með þjóninn, tilvistina og einkennin? Kemur tilvistin fyrst og svo einkennin, leikritið sem kollvarpast svo um sjálft sig þegar við komumst að því þjónninn er meðvitaður um sín ofur ýktu einkenni og leikritið sem hann er að leika?

Einhvern veginn svona er lífið mitt í dag. Ég horfi ekki tilbaka heldur nálgast núllpunktinn hægt og rólega, sofandi að feigðarósi.

Family Guy

2007-09-29T11:02:00.000-07:00

Af hverju er ekki til þáttur sem að heitir Samuel Guy?

Útlenska

2007-09-28T06:34:00.000-07:00

Sissi: Hæ. Hvað ertu að gera.
Ég: Verkefni um Strúktúralisma.
Sissi: OK. Er hún ekki frá Grænhöfðaeyjum.
Ég: HAHA! HA?
Sissi: Nei. Hún heitir Cesaria. Hvað heitir þinn aftur.
Ég: Strúktúralismi. Það er samt ekki manneskja.
Sissi: Ó.

Opið bréf

2007-09-25T12:39:00.000-07:00

Finnur!

Hvar ertu að blogga?

Haustið og skrítið fólk að skrítnast

2007-09-21T04:47:00.000-07:00

Ég notaði í fyrsta skipti í langan tíma hárnæringu í morgunsturtunni minni í morgun. Bara af því að hún varð óvart á vegi mínum. Áhrifin leyna sér ekki, hárið á mér er eins og hárið á konunni í Pantene Pro-v auglýsingunum eða veðurkonunni á France-deux í Frakklandi. Skemmtilegt. Þarf endilega að nýta mér þetta tækifæri á einhvern hátt. Passamyndataka kemur sterk inn. Samt ekki.

Ég hef komist að því á þessum haustdögum, þegar maður byrjar í skólanum og er einhvern veginn meira út í samfélaginu, að þessi borg er yfirfull af skrítnu fólki sem er alltaf að skrítnast. Skrítið fólk sem þarf að fá útrás fyrir skrít-leika sinn og skrítnast á ofurvenjulegu og sakleysu fólki. Þið hafið örugglega lent í þessu skrítna fólki. Það athafnar sig oft í strætó, á barnum eða á kaffhúsum. Ég lenti í einum skrítnum í gær. Var að bíða í mestu makindum eftir henni Erlu á Kaffitári í Þjóðminjasafninu þegar skrítinn maður á næsta borði fer að furða sig á því upphátt að allir gestir kaffihússins þennan morgun séu konur. Svo vindur hann sér að mér og spyr hvort að það sé kvennafrídagur. Ég, sem er mjög kurteis að eðlisfari, brosi mínu blíðasta og held svo áfram að lesa bókina mína til að koma í veg fyrir frekari umræður. En maðurinn hefur ekki skrítnast nóg, heldur áfram og spyr mig með einhverju ljótu glotti: Hvernig tala konur um kalla sín á milli þegar þær eru einar? Það fyrsta sem ég hugsa er: oh! Þessi týpa. Allt í lagi að vera skrítinn en plís vertu þá kannski ögn skemmtilegur í leiðinni. Svo þegar ég sé að hann mænir á mig og ætlast til að ég svari segi ég eitthvað: ha? Konur? Um karla? … Ég veit það ekki, ég held að ég geti ekkert verið að alhæfa um það. Svo eftir smá stund bæti ég við bara til að undirstrika það að við asnalegum spurningum manni minn, færðu asnaleg svör; Þú verður bara að horfa á Sex and the City til að komast að því. Það fannst honum ekki eins fyndið og mér, fór eitthvað að röfla, varð dónalegur þannig að ég ákvað að snúa mér við og gefa skít í skrítna manninn. Hefði náttúrulega átt að hrækja á skónna hans fyrir dónaskapinn en fattaði það ekki fyrr en eftir á.

Skrítið fólk að skrítnast, jésus bobby. Allt í lagi að vera skrítinn en vertu þá að minnsta kosti skemmtilegur.

Annars er þarf ég ekkert að taka það fram að haustið er komið, skólinn byrjaður sem kallar þar af leiðandi á bloggiðkun. Er það ekki annars?

Dagamunur

2007-08-01T11:19:00.000-07:00

Á morgun eða réttara sagt annað kvöld mun ég gera mér dagamun. Kemur í ljós hver dagamunurinn er en ég get lofað því að það verði frekar magnó. Langar þig að vera með? Ef svo er máttu endilega láta í þér heyra ...

Loðmundur og Látunsbjört

2007-07-27T11:34:00.000-07:00

Pabbi situr út í garði í sólbaði og hlustar á fréttirnar í útvarpinu. Ég er inni, þreytt, með höfuðverk og í fýlu út í rauðvínið sem að ég drakk í gærkvöldi. Ég nenni ekki að gera neitt í kvöld nema að éta pizzu og horfa á mynd. Ætli það verði ekki Roma hans Fellinis. Eða Dauði í Venice eftir Thomas Mann. Djók. Eins og ég sé eitthvað að lesa Thomas Mann.

Það er lítið að frétta annað en að ég hef haft miklar draumfarir undanfarnar nætur. Þessar draumfarir náðu sennilega hápunkti sínum í nótt. Ég vona að minnsta kosti að næsta nótt verði rólegri en þær fyrri. Bara svo að ég sofi betur og vakni ekki eins og hamslaust ljón. Í nótt dreymdi mig að ég væri í björgunarsveit – einhverskonar Star Trek björgunarsveit í landi sem að minnti mig mikið á Sin City. Krummi í Mínus sem var ansi myrk vera og alltaf ber að ofan ætlaði að ræna Garðari Thor sem var með krullað skegg og í Che Guevara búning. Krumma náði þó ekki að takast ætlunarverk sitt og hetjan ég bjargaði Garðari Thor frá óberminu Krumma í Mínus. Svo vaknaði ég í svitabaði, fór á klósettið og sagði við sjálfan mig að ég hefði oft séð Krumma í Mínus og þrátt fyrir þröngar buxur og tattú væri hann örugglega vænsta grey. Svo sofnaði ég aftur. Í þetta skipti var ég komin niður á tjörn í Reykjavík um miðjan vetur. Niðdimm nótt, hvít snjóbreiða yfir Þingholtunum og stjörnubjartur himinn. Ég alein í heiminum að dansa listadans á skautum og svo vel að annað eins hef ég ekki séð. Ég man ennþá af hve mikilli innlifun ég tók þreföldu skrúfuna og hversu mjúk lendingin var. Verst bara að enginn var til staðar til að dást að mér og verða vitni að snilligáfu minni og hæfileikum.

Sveitamynd:

Pikknikk í Loðmundarfirði

Ce sera un long voyage ...

2007-06-09T09:08:00.000-07:00

Seinustu dagarnir mínir í París voru dásemd ein; Hulda og Aldís komu í heimssókn og við brölluðum ýmisslegt.

Amma Kolla, Dísa og Diljá frænkur mínar komu líka í heimssókn og einn sólríkan dag héldum við ásamt skötuhjúunum mínum á móti, þeim Andra og Rakel í Disneyland. Amma fékk reyndar að hvíla sig heima í París á meðan ásamt Ernu móðu:

Dónde esta mi camiseta roja?

Stelpurnar voru duglegar að minna mig á að njóta lífsins eins og sannri dömu sæmir: í París er maður alltaf í kjól nema þegar að rignir en þá skal múnda dömulegri regnhlíf. Ef vart verður við fótasærindi á heitum degi í Disneylandi er gott að grípa til Mikka mús sandala. Ávalt skal gera vel í mat og drykk, byrja allar máltíðir á Kir og drekka að minnsta kosti eina velvalda flösku af víni með matnum. Að ógleymdu Bananasplitti eða álíka gúmmelaði í desert. Á laugardagskvöldum á að borða Sushi og syngja í Karókí í eftirrétt og á sunnudagskvöldum þegar þreytan sækir að manni er gott að fá sér afi-kató-maska á andlitið, dansa vel hressilega fyrir framan spegilinn og hlæja svo sjálfum sér í svefn.

Í gula herberginu á Pompidou

Í Monte Martre

Sushi

Karókí

.
Ég keypti mér harmonikku.

Afi Kató

Ekki svo ónýtt, eh?

P.s. Bið að heilsa þér París mín. Sakna þín óheyrilega mikið. Sjáumst fljótlega! Gros Bisous!

Sense the irony, s'il vous plait!

2007-05-17T13:35:00.000-07:00

Í dag átti ég frí og hef eftir því afrekað ýmisslegt. Sofið til hádegis sem hefur ekki gerst í háa herrans tíð (Svona er að verða fullorðin – bara búmm búmm dúss), kíkt í Palais de Tokyo sem var gaman, tekið strætó yfir í latínuhverfi bara til þess að taka metró aftur heim í annað hverfi og drukkið kampavín með heimillisfólkinu um miðjan dag til að fagna væntanlegu nýju pólitísku landslagi á Íslandi. Seinasti frídagur var ekki eins gefandi: Cinemathéque francaise lokað og ég labbaði út af ofurleiðinlegri bíómynd um póker eftir hálftíma.

Um seinustu helgi fór ég til London og heimssótti hana Ásu frænku mína sem að kom einmitt í heimssókn til mín helgina á undan. Heimssókn, heimssókn vertu geimsókn, ekki? Það var svaka gaman. Ég skrapp í Notting hill og keypti mér töffarajakka á portobello road og í Tate enduruppgvötaði ég ást mína á abstrakt expressjónisma og keypti mér tréliti og crisps með fyndnu bragði. Eitt af því skemmtilegasta við Bretland er án efa hinar ýmsu crisps – bragðtegundir: Roasted chicken and lemony snicket, red onion and cheddar, mozzarella and mambo bafoom ... úrvalið er endalaust.

Núna á ég bara eftir að vinna fjórum sinnum á Cojean og svo er ég hreinlega bara hætt. Akkúrat þegar þetta var að byrja að vera gaman. Svo er mér farið að þykja svo vænt um þetta allt saman. Krakkana sem ég er að vinna með; sænsku stelpurnar og frönsku nördin jafnvel greyið hann Emeric, kúnnana og ljósbláa vinnumagabolinn minn sem mér fannst fáránlegur í fyrstu, ég meina komonn ég í beibýbláum en er núna bara krúttlegur. Fastakúnnarnir eru líka oft á tíðum nettir eins og gamla fótbrotna konan sem kemur alltaf á morgnana og fær sér grasdjús. Ég þjónusta hana alltaf ekstra vel af því mér finnst hún svo krúttleg – segi öll kurteisis orðin og sé til þess að hún drekki glas af vatni með grasdjúsinu en annað er bara lífshættulegt. Að minnsta kosti fyrir rassinn – þ.e. innaní rassinn haha oj.
Og strákurinn sem er alveg eins og Rushmore strákurinn í myndinni hans Wes Anderson. Hefði alveg verið til í að kynnast þér betur – spjalla um gleraugu og lífrænar samlokur yfir einum 10 h du soir en été (sem er djús). Kannski næst?

En það að ég sé að hætta að vinna þýðir líka að ég komi fljótlega heim. Þó að mér finnist rosalega gaman að koma heim og hitta fjölskyldu, vini, Vesturbæjarlaugina og vonandi íslenskt sumar þá er pínu erfitt að sætta sig við það að Parísarævintýrið mitt skuli vera runnið á enda. Í bili að minnsta kosti. Maður veit aldrei ...

Mig langar í Falafel.

Honty mao, Jeff!

2007-05-04T13:42:00.000-07:00

Ég er að vinna með strák sem að heitir Emeric. Emeric er vinnustaðanörd. Vinnustaðanörd er fólk sem að tekur vinnunni sinni allt of alvarlega og eru aðeins of mótiveited í starfi sem allir vita að er drasl. Allt í lagi vera samviskusamur en fyrr má nú aldeilis vera. Það liggur við að maðurinn knúsi kúnnana bless að loknum viðskiptum og ef einhver gerir eitthvað rangt er hann komin með hálftíma rapport til yfirmannsins, hennar Laetita (borið fra, Lætissja – ég veit alveg eins og rappkona ... ) og tilbúin til að sýna þeim seka í tvö heimana. Jafnvel þrjá. Skemmtilegt.

Af því að ég tala frönsku með hreim – fólk getur aldrei verið sammála um hvort að hann sé enskur, sænskur eða spænskur – þá hefur Emeric ákveðið að ég sé þroskaheft og talar við mig eins og ég sé fimm ára. Dæmi:

Ég: Að þrífa glerborð með bláum hreinsi vökva og syngja Careless Whisper. Glerborðið geymir eplakökur: « I’m never gonnna dance again – gillí mít and nononono rhythm … »
Emmeric: « Véra! Faite attention öh! Avec le produit bleu öh! Fólkið sitt vill ekki hafa eplanammínammí sitt með bláu bragði … sitt … »
Ég: « d’accord » og hef að þrífa glerborðið með nýrri tækni.
Emmerec: « bhö voilá! Vera sína! Sko þina! Nákvæmlega svona! Þú hefur alveg skilið það sem ég var að segja … Flott hjá þér sína! »

Skemmtileg týpa en ég myndi ekki nenna að vera bróðir hans.

Seinasta miðvikudag fór ég að sjá The Whitest Boy Alive á Fleche d’or hér í París. Ég myndi segja að það væru ákveðin forréttindi að sjá band eins og The Whitest Boy Alive hér í París. Í fyrsta lagi var fríkeypis inn á tónleikana og þar sem hvorki Erlendur Auga né restin af bandinu er tiltölulega þekktur hér í Frakklandi var ákveðinn heimillislegur bragur yfir þessu öllu saman. Svona eins og að sjá Gylfa Ægis á Grand rokk í Reykjavík. Eða eitthvað álíka. WBA var hluti af indie-rock-éléctro-soirée dagskrá og spilaði því bara í tæpan klukkutíma en eftir það tóku við misskemmtileg bönd, flest frönsk wonnabí og hvað er nú leiðinlegra en það. Leiðinlegt að sjá hvað frakkar eru oft leiðinlegir tónlistarmenn, leiðinlegir á sviði eða bara leiðinlegir yfir höfuð. Fyndið, franskur vinur minn sem var einmitt staddur á tónleikunum og sennilega eini frakkinn á Fleche d’or þetta kvöld fannst einmitt tónleikarnir leiðinlegir. Skrítíð? – Nei, eiginlega ekki. En Whitest Boy Alive voru einstaklega þéttir þetta kvöld og góðir og einstaklega gaman að fylgjast með Erlendi auga (ég nenni ekki að finna norska ö á lyklaborðinu) grína eða dansa kjánalega. Eftir tónleikana keypti ég mér svo afar fínan bol, einmitt af Erlendi sjálfum sem var hress og gaf mér afslátt. Það móment toppaði auðvitað heimillislegheitin og í nokkrar mínutur fannst mér ég vera komin heim í eldhúsið hjá Ömmu Ingu að borða soðna ýsu með kartöflum og tómatssósu með útvarpskvöldfréttir í eyrunum.

En núna ætla ég að fara að sækja Ásu frænku sem er búin að vera allt of lengi á leiðinni frá London – seinkun á lestinni vegna þrumuveðurs og greyið Ása í klefa með hóp af frönskum tíu-ára börnum á skólaferðalagi. Nei! Hvað er leiðinlegra en það!*

Góðar stundir.

*Þetta er ekki keppni.

Vorið er vonderfúl

2007-04-23T11:31:00.000-07:00

Sarko eða Sego?

Mona eða Lisa?

Simon eða Garfunkel?

Ég bara veit það ekki, hvað finnst þér?

Síðustu vikuna hef ég verið svo lánsöm að hafa eitt par af mínu uppáhalds fólki í heimssókn hér á hanabjálkanum. Þessi vika hefur því einkennst af mikilli hamingju en þrengslum sem varð svo allt í lagi þegar Kári uppgötvaði töfra gestaherbergsins. Gestaherbergið er reyndar lítil geymsluhola bakvið vegginn í herberginu mínu - en eins og máltkækið segir; sælir eru þeir sem geta sofið alls staðar - meira að segja í strætó.

Svona einhvern veginn voru dagarnir okkar saman: Njóta vorsins í París, fara í pikknikk í Parc Sceaux sem er garður sem að jafnast á við himnaríki, elda gúrmeij kvöldmat og gúrmeij brönch og borða hann í pikknikk á gólfinu, tala um kvikmyndir, horfa á kvikmyndir, David Lynch eða Francois Truffaut? Hlusta á tónlist, tala um tónlist, Jenny Wilson eða Mikæl Simpson? Súrar tær, prump og prumpulykt, fótabað, – verða brúnn eða veðraður í mínu tilfelli (ljóst og úfið hár, roði í kinnum og ógrynnin öll af freknum) og svamla fáránlegri tungumálasúpu með viðkomu í bjór á Pop In.

Notalegt, non?

P.s. Var auðvitað að grínast með Sarko og Sego. Auðvitað veit ég það vel …

Þessi verðu komin í ramm hjá ömmu í sumar

Föndur og tvíhöfði í kvöld. Litla systir á bráðum afmæli.

Pé-in þrju: Paskar, pikknikk, Pigalle

2007-04-09T12:41:00.000-07:00

Páskarnir mínir voru afar minimalískir þetta árið; vidjógláp, aflsappelsi og miðnæturkebab borðað í páskamatinn eftir vel heppnaða ferð á barinn með Gumma frænda og fríðu föruneyti. Páskaeggið mitt var gott en málshátturinn var það ekki : að hika er það sama og tapa – finnst mér það vera afar KB banka-legur málsháttur og eiga ekki heima í fallegu súkkulaðieggi. Á annan í páskum ferðaðist ég í dágóðan tíma út fyrir borgina í garð einn fallegan til að fara í pikknikk en fattaði þegar á leiðarenda var komið að engin matur var með í för. Afar glatað að fara í piknikk og gleyma pikknikkinu heima. Borðaði þá kræklinga á Pigalle í staðinn.

Mömmuferð

2007-04-05T03:53:00.000-07:00

Mömmur eru ein besta uppfinning í heimi. Að minnsta kosti mamma mín. Hún segir mér hvernig ég á að vera og hvernig ekki. Ég á til dæmis núna að fara í klippingu því að hestatoppaklippingin frá Siggu fer mér ekki vel, svo á ég að borða meiri ávexti og fylgja hjartanu þegar kemur að framtíðarplönum, ekki kaupa stígvel fyrir 300 evrur eða fjárfesta í jógaferð á Hornstrandir sem skagar upp í 40 þús. Svoleiðis smót er hreinlega ekki fyrir fyrrverandi fátæka námsmenn núverandi fátæka samlokuristara.

Svo eru mömmur oft líka svo skemmtilegar og tilvaldar til að ganga með á sólskinsdegi um Monte Martre eða Mýrina og rekast ef til vill á Felix nokkurn Bergsson, drekka kaffi, tala um leyndarmál, borða kambódískan mat og skoða impressjónista jafnvel néó-impressjónista málverk.

Mamma og Orsay

Mamma í Mýrinni

Mamma og Signa

Mamma og Megas - II. hluti

2007-03-29T10:29:00.000-07:00

Eirhab skipstjóri skutli sínum skaut út á svartan sjó

Klukkan átta á hverjum einasta morgni vakna ég við ráma og ryðgaða rödd Megasar syngja um Moby Dick og Ahab skipstjóra. Svo virðist sem að ípóðinn minn sé andsetinn en sama hvernig ég stilli eða afstilli vekjaraklukkuna á honum heldur hann áfram að gera mér þann ógreiða að vekja mig með köldum raunveruleikanum á la Megas eldsnemma á morgnana. Auk þess hafa þessi skemmtilegu *innsýdent* gert það að verkum að þegar ég - dag hvern - á að vera einbeita mér að því að fara út á réttri stöð í Metró eða grilla artisjokkur kemst ekkert annað að í hausi mínum en lagið um hvalinn hvíta og skipstjórann sem að eyddi lífi sínu í að reyna að fanga hann, hugleiðingar um hvernig maður eltist oft við það sem er ómögulegt að komast höndum yfir og hugmyndir um hvernig ég geti breytt röddinni minni til að hljóma alveg eins og Megas (kannski með því að drekka öll ósköpin af suður-amerísku tóbakstei?)

Á morgun kemur mamma í heimssókn og í tilefni af því keypti ég hvíta túlípana og rauð hindber. Ekki kósý?

Afmæli i Jardin de Luxembourg

2007-03-17T03:56:00.000-07:00

We know a place where no planes go,
We know a place where no ships go ….

Um daginn átti Sigga afmæli og í tilefni af því héldum við afmælispikknikk í Lúxemborgargarðinum sem er fallegur garður þrátt fyrir óþolandi simmetríu og ofurskipulag. Týpískt franskt. Sól, ostur og rauðvín og ég safnaði nokkrum nýjum freknum. Ragga spilaði frumsamið afmælislag handa Siggu á gítar og Ugla lék á trompet alveg þangað til að hún var þögguð niður af lúxemborgargarðalögreglunni. En svo sannarlega var þetta un petit moment de vrai bonheur og á slíkum momentum er gaman að eiga heima í Frans. Tala nú ekki um í París. Ég mun hugsa til þessa dags ásamt dagsins þegar ég og Sigga ákváðum að haga lífi okkar eins og fólkið í voksne mænnesker, með tár í auga en bros í hjarta þegar heim verður komið í rok og rigningu.

Afmælisbarnið

Gítar-Ragga

Ugla og avókadó

Ég er glamúrus pía

Vor í París

Jazzararararararrr

Ég gaf Siggu þessa hringekju í afmælisgjöf. Það verður gaman að sjá hvernig hún ætlar að kome henni heim.

Ég er byrjuð að vinna á veitingastað sem heitir Cojean og er í hinuofurfína Óperuhverfi. Þar er aðeins hægt að borða hollan mat og drekka íslenskt gourmet vatn. Í gær fór ég að vinna í höfuðstöðvum Figaro í fyrsta skipti sem spilar rullu hægrisinnaða og fína dagblaðsins í blaðaflóru frakka. Höfuðstöðvarnar voru því eins og við mátti búast stórar og smart og þegar ég sagði við manninn í lobbíinu að ég væri að vinna fyrir Cojean spurði hann hvort að ég væri mætt á fund sem staðgengill Cojean sendiherra og var mjög alvarlegur í bragði en mér brá svolitið og hugsaði með mér ætti ég að segja já og gá hversu langt ég kæmist en ákvað að vera góð stúlka og sagði nei, ég er að vinna fyrir veitingastaðinn Cojean. Þann daginn fékk ég ekki aðeins að afgreiða franskt fréttafólk (Bonjour madame, vous déjeunez ici? alors ... ca fait huit euros quatre-vingt-dix, merci et auvoir) heldur einnig að búa til Pamplemossu-safa (Held að pamplemousse sé greip á íslensku) og skrifa rétti dagsins á krítartöfluna (Sandwich toasté: italien: Boogaru eru kannski tvo r í því? og agouri ...Parmentier ... hvað er það eiginlega?) Mikill hamagangur einkennir þessa vinnu Vera þurrkaðu borðin! Vera skiptu um ruslapoka! Vera farðu með *klukkan-tíu- á-sumarkvöldi-safann* til konunar á númer þrjú og kann ég því vel. Tíminn líður hratt og mér finnst ég loksins vera að að gera eitthvað gagn og standa mig vel, allskonar fólk vinnur með mér, franskir framapotarar, Nikita sem saknar snjósins í Minsk, Alberto frá Kolumbíu sem sér til þess að ég hafi öll réttindi mín á hreinu, strákur frá Alsír sem hélt að ég væri spænsk og allar sænsku stelpurnar. Núna vantar mig bara íbúð með eldhúsi og útsýni, rauða vespu og svarta kisu og þá er ég komin með draumalífið mitt. Af hverju eru allir svona æstir yfir námi og starfsframa? Lifum í núinu krakkar og verum glöð, ekki?

Ég fór í spontant-bíóferð í gær. Spontant bíóferð virkar þannig að þá stendur maður óvart beint fyrir framan kvikmyndahús, er kannski á leiðinni heim úr skóla eða vinnu og rekur augun í spennandi kvikmyndaauglýsingaskilti og ákveður að hoppa inn. Það gerðist í gær. Fór á Le dernier roi d'Ecosse eða Síðasti konungur Skotlands sem fjallar um Idi Amin og stjórnartíð hans í Úganda en sjónum er beint að ungum skoskum lækni sem vann við hjálparstörf í landinu en varð óvart einn besti vinur hans, einkalæknir og ráðgjafi. Þetta varð síðan allt að einni katastrófu eins og þú og ég og heimsbyggðin öll veit. Endilega skoðið þessa. Hún er ein af þessum sem er næstum því 1000 króna virði.

Og að lokum: Uppáhalds lagið mitt í dag heitir annars vegar Wall Street og er í flutningi hljómsveitarinnar Rúnks og hinsvegar No cars go í flutningi Arcade Fire sem er sú sama og ég mun sjá berum augum og hlýða á berum eyrum eftir viku.

Annars er lífið bara gott og vorið að koma þó að Ugla segi að það muni snjóa í næstu viku. Glætan.

Björg og Patrick Swayze

2007-03-05T09:57:00.000-08:00

Ég er búin að hlusta á Tvíhöfða í allan dag. Það er æðislegt. Sérstaklega þegar maður hefur ekkert að gera nema að bíða eftir leigusalanum og bora í nefið. Svo á ég líka nýtt herbergi. Í nýja herberginu er baðkar. Það þýðir að ég get legið í baði og hlustað á Tvíhöfða. Umferða Einar og Sjampó í eyranu. Gott kombó.

Björg kom í heimssókn. Það var mjög gaman og indælt og við áttum virkilega góða dag saman. Einu sinni varð hún samt lasin því að akkúrat þegar Björg kom í heimssókn ákvað París að verða skrítin og blaut og blása allduglega í leiðinni.

Ég ákvað að nota tækifærið og vera góð vinkona, skrapp til Pauls bakara og keypti súkkulaði makkarónur og kom við á útsölu í Virgin til að kaupa einhverja velvalda og bleika stelpumynd sem er svo gaman að horfa á þegar maður er veikur. Ég valdi Ghost. Ég hafði aldrei séð hana en heyrt mikið um hana, sérstaklega í öðrum bleikum stelpumyndum og hélt að þarna væri ég komin með einhvern algjöran original í hendurnar. Svo var ekki því guð minn góður hvað hún er léleg og umfram allt leiðinleg. Boring. Patrick Swayze er ekki bara vondur leikari heldur verður manni illt á að horfa á hann rembast við að vera dramatískur og þykjast grenja. Til að bjarga myndinni hefur leikstjórinn svo ákveðið að hafa hann alltaf á bumbunni, svo að fólk geti talið sig hafa fengið eitthvað fyrir peninginn sinn en maður minn og Jörundur hundadagakonungur, það gerir þetta bara alltsaman mun verra. Menn eins og Patrick Swayze eru best geymdir á svona kortum sem stúlkur með Dirty Dancing nostalgíu hengja í bílinn sinn. Ég ætla aldrei að horfa á þessa mynd aftur. Nei. Hún verður gefin á tombólu. (Sem er ágætt því ég veit aldrei hvað ég á láta þessi tombólugrey hafa þegar þau kíkja í heimssókn)

En nóg um Patrick Swayze. Tíminn líður hratt á gervihnattaöld og áður en við Björg gátum stigið Vikivaka var komið að heimferð. Við náðum þó að vera temmilega glamúrus, borða sushi, sjá Benna Hemm Hemm á Fleche d’or, drekka sangriu úr risafötu með risaröri, skoða list, fara í tískupartý, labba, vera latar og rífast við dyravörð og pota í bumbuna á honum í leiðinni.

Go’ nok?

Fína Starbucks

Fiskimarkaðurinn á Montorgueil

Í Monte Martre

Húsið mitt. Grín.

Sniglar

Ekki leiðinlegt prof

2007-02-22T12:52:00.000-08:00

Þetta er ekki leiðinlegt próf af því að með því að lesa það færðu ýmisslegt að vita um mig, hegðun mína og atferli. Ef að þú hefur ekki áhuga á mér og mínu dóti þá í fyrsta lagi skil ég ekki af hverju þú ert að lesa þetta blogg og í öðru lagi bendi ég á að það er ókeypis í keilu milli klukkan 06:30 og 07:30 á þriðjudögum í Keiluhöllinni í Öskjuhlíð.

1. Það er dinglað hjá þér tvö að nóttu. Hver myndir þú vilja að það væri? Einhver ógeðslega skemmtilegur sem að mér þykir úbba vænt um og helst með eldsmiðjupizzu og kók. Mig langar alltaf í svoleiðis á nóttunni.

2. Yfirmaður þinn segir að hann muni veita þér launahækkun ef ..? ... að ég syng Flashdance í karókí á næstu árshátíð. Ég bara já!

3. Þú í hnotskurn? Söngelskur, kaffiþembandi mannvinur sem finnst gott að knúsa og að fara í bað.

4. Hefur þú séð draug? Já. Og oftar en einu sinni. Síðast sá ég Þórberg Þórðarson heima hjá pabba hennar Ástu. Il y a presque trois ans.

5. Ánægður með líkama þinn? Já já. Hann er voða krúsí.

6. Ég myndi flytja til Akureyrar ef...: ef það væri bara tímabundið. Segjum tvær vikur.

7. Staður sem þú hefur búið á og saknar: Reykjavík, Aix en Provence og Sauðarkrókur. (djók!)

8. Vinna sem þú myndir aldrei starfa við, sama hvað þú fengir borgað: Vændiskona og sölumaður dauðans. Annars er vinna bara vinna, hanaspark og hananú.

9. Hljómsveit sem þér fannst "cool" þegar þú varst 13: Mér fannst Lauryn Hill æði ..

10. Þú vaknar upp eftir slæma martröð, í hvern myndir þú hringja? Mömmu.

11. Langar þér að eignast börn fyrir þrítugt? Nei. Allt of snemmt. Er ennþá sjálf barn og sé ekki breytingu á því í nánd.

12. Sterkasta minningin þín úr framhaldsskólanum: Þegar ég dáðadrengjarappaði ásamt Beneventum genginu á busakvöldi í Norðurkjallara, öll Amnesty kaffihúsakvöldin sérstaklega þegar enginn mætti og við borðuðum sjónvarpskökuna sjálfar, þegar ég mætti sem Garth Algar í skólann á demission og var full upp á sviði fyrir framan allan skólann og sparkaði í ruslatunnu og trommaði á stöðumælavörð.

13. Einhvern tímann verið ástfangin af maka vinar? Nei.

14. Mesta prakkastrik sem þú hefur gert í vinnunni? Sko ég var að vinna á leiksskóla og það var svona fréttatafla hjá okkur í fatahenginu sem við skrifuðum á hvað við höfðum gert dag hvern handa foreldrunum svo þau höfðu eitthvað til að tala um við börnin sín. Einu sinni var ég búin að skrifa að við hefðum gefið öndunum brauð og teiknaði svo mynd af öndum og brauði og sagði einni treggáfaðri starfstúlkunni að við þyrftum alltaf að teikna táknmyndir með textanum af því að sumir foreldrarnir kynnu ekki að lesa. Hún trúði því og einsetti sér í marga mánuði að teikna fallegar og skýrar táknmyndir með skilaboðunum á töflunni. Fannst best þegar hún skrifaði um framkomu-fyrirlesturinn sem Magnús Scheving hélt fyrir okkur og reyndi síðan eftir bestu getu að teikna framkomu …

15. Hvorum foreldra þínum líkist þú meira, móðir eða föður? Ég er alveg eins og þau bæði – klofin í tvennt. Hef soldið lík áhugamál og pabbi (tónlist, bókmenntir og bílar – ekki að grínast), hef gaman að því að pæla í hlutunum, vera róleg og góð við alla eins og hann. Get líka verið soldið stressuð en dugleg og félagslynd og umhyggjusöm eins og mamma. Já, ég er afskaplega vel gerður einstakingur – þökk sé genunum.

16. Eitthvað sem þú hefur alltaf viljað læra að gera: Prjóna. Get ekki hætt að pæla í því. Keyra rútu, spila á hljóðfæri, læra að syngja, fljúga og tala japönsku.

17. Ennþá vinur fyrrverandi maka? Á eiginlega ekki fyrrverandi maka á proprement dire … Maki er eitthvað svo fullorðins.

18. Hvar myndir þú vilja vera eftir 10 ár: Upp í sveit. Nei djók. Alveg sama hvar svo lengi sem ég er hamingjusöm og glöð.

19. Eitthvað sem þú lærðir um sjálfan þig á þessu ári(2006): Ég er að verða beisk og bitur með árunum en alveg afskaplega lífsreynd. Get gert allt sem ég ætla mér, upp að vissu marki en þarf að hafa einhvern nálægt mér til að knúsa og þykja vænt um. Þoli ekki flugelda en elska ömmu mína.

20. Hvað langar þig í í afmælisgjöf? Ég vaknaði einmitt í nótt og gerði afmælisóskalista! Austin Mini, kettling og The Office á DVD.

21. Nefndu þrjá hluti sem þú gerðir í dag? Vaknaði við rosalega furðulegan draum - var í fríi á Barbados og Barbados var á tunglinu, fór á ballerínuskóm í skólann og blotnaði allverulega í fæturna og síðast en ekki síst eignaðist nýjan vin í ítölsu.

22. Það síðasta sem þú verslaðir fyrir þig? Kínamat.

23. Er eitthvað hangandi undir baksýnisspegilnum í bílnum? Á ekki bíl. Ekki ennþá …

24. Hvað fékkstu þér í morgunmat? Kaffi, seríos og appelsínudjús. Og lýsi!

25. Hver í kringum þig er með flestu húðflúrinn: kynþokkafulli strákurinn sem er með mér í Linguistique. Hann er börgeress. Einn af minnsta kosti 4.

26. Hvað sefur þú að jafnaði í marga klukkutíma á sólahring? Reyni alltaf við 8 tíma.

27. Hefur þú einhvern tímann verið bundinn? Jarðbundin eða heitbundin? Hvorugt á proprement dire …

28. Hvað hefðir þú frekar vilja vera gera þessa stundina? Liggja með Ellu minni í heita pottinum í Vesturbæjarlauginni.

29. Hvaða nafn kemur fyrir fremst í símaskránni þinni? Aldís! Vei!

30. Hvenær varstu síðast vitni af slagsmálum? Ég man ekki. Hata það.

31. Hvaða áfenga drykk drakkstu þú síðast? Auðvitað Kir!

32. Finnst þér gott að láta toga í háríð þitt? Nei ekkert sérstaklega. Hverjum finnst það eiginlega gott?

33. Nefndu þrjá staði sem þú myndir vilja ferðast til: Berlinar, Marokkó og Japans.

34. Ertu góð/ur á skautum? Nei. Eftir skíðaslysin hérna um árið get ég ekki stundað íþróttar sem eru byggðar á góðu jafnvægiskyni. Verð bara óglatt og fæ ofbirtu í augun. Það er hægt.

35. Hvað finnst þér um BRAD PITT? Hann er svona pósari. Ekkert meira um það að segja nema að hann er ekki góður leikari fyrir fimm aura.

36. Hvaða litur er á táneglunum þínum? Engin. Eftir að Jóna frænka sagði að ég væri með mellutær þarna á Portúgal um árið hef ég hætt öllu svoleiðis. Sem er synd því að mellutær eru töff.

37. Við hvern talaðir þú síðast við í síma? Röggu.

38. Átt þú eitthvað með hauskúpu á? Nei. En ég á Mónu Lísu pússl.

39. Hefur þú ferðast mikið innanlands? Já og haft mjög gaman af. Reyni alltaf að komast á austfirði og þá aðallega Borgarfjörð Eystri einu sinni á ári. Þegar ég var 12 fór ég í ótrúlega skemmtilega ferð um Vestfirði með mömmu, pabba og Ellu og það er alltaf gaman að fara í Þórsmörk og Landmannalaugar. Núna langar mig mest á Snæfellsnes.

40. Síðasta mynd sem þú sást? Bonnie and Clyde. Mjög góð. Warren Beatty óheyrilega myndarlegur. Missti samt mikinn sjarma þegar ég komst að því að hann hefði verið með öllum konum í heiminum! Madonnu, Joni Mitchell og Janice Dickinson séu fáeinar nefndar. Á 8. Áratugnum þegar menn í Hollywood sögðu oft have you tried cocaine? sögðu konur oft have you tried Warren Beatty? Soldið rosalegt, eh?

41. Hvar varst þú þegar þú fékkst fyrsta kossinn? Ég man það ekki. Í alvöru.

42. Síðasta spil sem þú spilaðir? Idiot við Röggu.

43. Hefur þú fengið glóðarauga? Nei en ég hef oft fengið brauð eða voggrís í augað.

44. Á hvaða videoleigu ferð þú helst á? Videoheima í Reykjavík. Videoleigurnar í París eru eitthvað svo mis.

45. Hefur þú gengið í sokkabuxum? Já, mér þykir það notalegt með pilsi eða kjól.

46. Þekkir þú einhvern sem er í fangelsi? Er Britney Spears í fangelsi? Þá nei.

Jæja, Var þetta ekki gaman?

Annað í fréttum: Á morgun kemur Björg í heimssókn og þá verður sko kátt í höllinni.

Pabbaheimssokn

2007-02-13T09:06:00.001-08:00

Einu sinni var lítil stúlka sem var rauðhærð og freknótt. Rauðhærða stúlkan bjó í París en var samt íslensk og átti hvíta skó sem hún kallaði pensjónistaskó. En það var einmitt eitt af því sem einkenndi þessa stúlku; hún fann nafn á allt sem í kringum hana var, lifandi og dautt. Hún hafði til dæmis átt skó sem hún kallaði Mozart, lampa sem var aldrei kallaður annað en Dúddi og mömmmu sem var betur þekkt undir nafninu GóGó þrátt fyrir að heita Eygló og stíga sjaldan dansinn Mambó.

Einn kaldan dag í febrúar, þegar menn halda sig inni í húsum og drekka kakó, fékk þessi unga freknótta stúlka föður sinn í heimssókn sem var líka rauðhærður. Hann var hinsvegar ekki gæddur hinum eftirsóknarverðu freknum en í staðinn slíku gæðanefi að menn tóku hann vanalega fyrir norskan ríkiserfingja þegar hann vappaði um á erlendri grundu.

Feðginin áttu nú saman sjö dagana sæla; heimssóttu miklar hallir og mikil söfn, klifruðu upp í boga kenndan við *sigur* eða *victorius* (hver segir að það sé ekki praktíst að læra latínu?), sigldu á siginni ýsu, gengu á óvenju breiðum götum, sáu kirkjugarða, borðuðu afbragðs snigla og beljur og drukku ýmist mjöður eða vín með, spjölluðu, spiluðu, röltuðu, sötruðu, lásu Gyrzlur, sögðu sögur og voru glöð. Faðririnn var duglegur að spenna beltið sem og pyngjuna sem léttist með hverjum deginum en annað gerði stúlkan sem þyngdist enda hingað til ekki vön slíku sældar lífi.

Fyrr en varði voru dagarnir sjö á enda og komið að kveðjustund. Tárvot kvöddust þau í flughöllinni sem minnti reyndar frekar á geim-maurabú (hvað er geim-maurabú?) og lofuðu að vera þæg og góð þangað til að þau yrðu sameinuð á ný nokkrum mánuðum síðar.

Á leiðinni frá flugvellinum leiddi stúlkan hugann að því hvernig tíminn væri eins og vatnið og hvernig vatnið væri eins og tíminn og hversu mikið vænt þessari litlu og freknóttu stúlku gæti þótt um þennan stóra mann með hið stóra nef.

Pabbi minn
er ekki þinn
nema að þú sért bróðir minn ...

Pari

Strompar

Effli

Vor Frúarkirkja

Shakespeare og Co.

Ef að þið mættuð ráða, hvort mynduð þið vilja búa í Parísarborg eða skýjaborg?

Pabbi að segja mér söguna um það þegar hann vann hjá Símanum vestur á firðum og hitti Gísla á Uppsölum.

Place des Vosges

Við pabbi kunnum engin fullorðinsspil eins og Rommý og Manna. Við spilum Svarta-Pétur og samstæðuspilið Júllabúð.

Kúlufólkið. Þau eru skyld Prumpufólkinu.

Svartur kisi og næstum því Jacques Prévert

La mome

Ef að Jim Morrison hefði kíkt upp úr gröfinni sinni akkúrat á þessu augnabliki hefði hann séð þetta.

Café Flore

Hvar er pabbi?

La ville des lumiéres

Struna og Aix en Provence

2007-02-05T13:10:00.000-08:00

Elsku Strúnan kom í heimssókn og við busluðum til Aix en Provence. Þar var gaman og fallegt. Svo fallegt að mig langaði bara hreinlega ekkert að fara heim til Parísar ...

Við gistum hjá uppáhalds fólkinu okkar í Aix; Fríðu, Jóa, Mána Jóni og Inga sveini.

Svo hitti ég Mágkonu mína Camsý með bláu augun

Gamli skólinn okkar og Camsý

Svo hittum við Chiakki og áttum ótrúlega gott kvöld með henni. Fórum til dæmis á Le Zinc du Hugo sem er rosa fínn veitingastaður í Aix og borðuðum Önd í sveskjusósu. Svo fengum við fyrirlestur um vínið sem við drukkum sem var gaman enda eigandi Zincsins fyrverandi sommelier. Hinsvegar man ég ekkert hvað hann sagði um vínið nema að *það væri leikandi létt eins og bleika skýið í Múmmínálfunum* Það man ég að því að það var í fyrsta skipti sem að ég heyrði fyrverandi sommelier líkja rósavíni við múmmínálfana.

Eftir dýrindismáltíð fórum við á Salon du thé oriental, drukkum te, reyktum sizhia og sáum Steven Gerrrard.

Núna er pabbinn kominn í heimssókn og er að spila ólsen ólsen við þau gæðahjón Andra og Rakel á meðan hann hellir koníaki í þau. Áðan var það Latínuhverfið og sniglar frá Búrgúndý. Á morgun eru það Versalir.

Grænlenska og bio

2007-01-27T12:02:00.000-08:00

Það er kalt í Parísarborg. Það kalt að ég hef breyst í fjólubláan bangsa sem liggur í dvala yfir vetrartímann. Fjólubláan því honum er alltaf kalt. Ég er bara ekki gerð fyrir svona kulda. Byrja bara að skjálfa og tala grænlensku sem er allt í lagi en það bara virðist enginn skilja grænlensku. Nema ég. Fattiði vítahringinn?

Núna er ég búin að liggja upp í rúmi í fjóra tíma, horfa á friends, lesa glamour og borða svo mikið kex að mér er orðið illt. Það sem að varð til þess að ég varð svona ofboðslega löt var að þurfa að vakna fyrir allar aldir og þramma niður í Pompidou að hitta hana Laure sem er franska frænkan hennar Ásu frænku minnar. Þrátt fyrir að hafa verið alveg óhemju þreytt og óbærilegan kulda þá leyfði ég Laure að kaupa handa mér kínverska hrísgrjónanúðlusúpu og fara með mig á markaðinn endalausa í Clignancourt þar sem ég keypti stærstu sólgleraugu sem að ég hef séð. Mér fannst bara svo magnað að geta keypt svona STÓR sólgleraugu fyrir svona LÍTINN pening. Bara eitthvað svo ólógíst við það og yndislegt. Annars var þetta afskaplega skemmtilegur dagur með henni Laure sem er afskaplega skemmtileg og indæl frönsk frænka.

En núna ætla ég að halda áfram að liggja í dvala og njóta þess að þurfa að gera nákvæmlega ekki neitt nema horfa á Marie Antoinette. Í annað skipti. Ótrúlega leiðinlegt að hún sé ekki sýnd á Íslandi.Var víst dæmd *ómarkaðshæf* af bíómafíu Íslands. Frábært þetta bíó á Íslandi mens. Ef ég væri þið myndi ég flytja til Parísar.

París

- Leiðinlegt fólk, gott bíó.

PariPari

2007-01-21T07:29:00.000-08:00

Ég hef ekki tíma til að vera skemmtileg eða sniðug og segja ykkur sögur. Hvað þá málefnanleg. Mig langar samt að benda ykkur á að lesa mjög áhugaverðan pistil eftir Kristínu sem er prófessjónal parísardama og mamma Sólrúnar og Kára sem eru í íslenska skólanum hjá mér. Ofsalega skemmtilegir krakkar.

Þó að París sé falleg borg, sérstaklega í kringum Signu er hún líka rotin og ljót. Í raun finnst mér Frakkland og franska þjóðin lifa á fornri frægð því í dag það er ekki næstum því jafn dásamlegt eins og það virðist vera. Pólitíkin er skrítin leikur, fátæktin er mikil, tækifærin fyrir ungt fólk engin, efnahagskerfið á hraðri niðurleið og rasismi enkennir öll þau samskipti sem frakkar eiga sín á milli sem er náttúrlega fáranlegt í eins blönduðu og litríku samfélagi. Kristín segir frá húsnæðis vandmálum parísarbúa og þeim samtökum sem hafa verið stofnuð í kringum þessi vandamál sem er þó ljós í myrkrinu - frakkar eru alltaf til í baráttu.

Lesið þetta og lærið soldið um heiminn í kringum Ísland. Þá meina ég þann raunverulega. Ekki þennan sem er kynntur fyrir okkur í sjónvarpinu og í myndum á borð við Amélie ...

slóðin er parisardaman.blogspot.com, pistillinn er frá 18. janúar og heitir jeudi noir.

Hrukkur a enni

2007-01-16T09:16:00.000-08:00

Ég held að ég hafi elst um 10 ár í seinustu viku. Ég er allavegana komin með nokkuð fleiri hrukkur á ennið en áður. Rosalegt hvað svona álag og útlendingavæl getur gert manni.

David og Victoria Becks bara að flyjta til Hollywood. Frábært, mikið ofsalega held ég að það sé gaman fyrir þau. Djók. Mér gæti ekki verið meira sama. Minnir mig samt á Beckham jólaskrautið sem að Pabbi og Ella keyptu fyrir jól. Það leit svona út:

Núna á ég bara Latínu eftir. Þegar hún er búin þarf ég að ákveða hvað ég vilji gera við líf mitt. Þá eldist ég örugglega um önnur 10 ár. Soldið stökk svona að eldast um 20 ár á tveimur vikum. Hvernig er þetta þegar maður eignast börn í fyrsta skipti ? Eldist maður þá um 100 ár á einum sólahring? Hvað ef maður eignast tvíbura?

Jolafri

2007-01-10T08:16:00.000-08:00

Svona gerði ég í jólafríinu mínu:

Mér fannst þetta ógeðslega fyndið. Systur minni fannst það ekki þegar hún labbaði inn í herbergið sitt ...

Svo borðaði ég ís með þessu fólki

Svo á ég svona falleg systkini

Wuthering heights er afbragðs bókmennt

Á nýársdag héldum við útá land. Nánar tiltekið í Látalæti við rætur Heklu.

Ég spilaði Trivial við þessar. Ég held að ég hafi unnið. Auðvitað.

Grótta

Mig langar að verða vitavörður þegar ég verð stór. Finni langar það líka

Gummi frændi kom í heimssókn. Hann kom líka til Parísar í október. Og þar hafið þið það

Júlli frændi kom líka í heimssókn en hann kom samt ekki til Parísar. Hinsvegar kom hann Egill sem situr við hliðinna á Júlla og er sláandi líkur Kevin Costner til Parísar í haust.

Svo héldum við upp á afmælið hennar Mömmu og Amma Magga kom alla leiðina frá Borgarfirði og allt.

Ég var veislustjóri og hélt ræðu.

Svo þegar ég ætlaði að fara vildi þessi dúlla koma með. Mér fannst ansi sárt að geta ekki leyft henni það. En ég meina ef þeir leyfa ekki varasalva í flugvélum þá leyfa þeir varla kisur ...

Raffi i heimssokn

2006-12-20T10:17:00.000-08:00

Hæ!

Raffi er í heimssókn og það er gaman. Á meðan ég er í prófum (latína búin - menningarsaga búin - málfræði ekki búin) gengur hann um stræti Parísar, borðar croque monsieur, tekur myndir af rónabústöðum, eldar mat handa mér og lætur gyðinga halda að hann sé gyðingur. Ekki brjálað?

Mér langar í Eineygða kisann Kisa í jólagjöf.

Sjáumst ekki á morgun heldur hinn!

Dansbrjalaeði og vitsmunaleg orka

2006-12-16T07:23:00.000-08:00

Ég er búin að semja geðveikan dans. Hann er svona blanda af auturlenskum bardagaíþróttum eins og karate, austurlenskri slökun eins og jóga og undir miklum áhrifum frá afrískum Afró. Þannig að við erum að tala um fusion ofan á fusion, brjálaða útrás en á sama tíma afar fallega listræna tjáningu.

Þetta gerist þegar maður eyðir tímanum sínum í ekkert nema að sitja á rassinum og læra. Þá er eins og að allt í einu taki öll frumefnin í líkamanum sig saman og mótmæli harkalega og útkóman er dansbrjálæði. Eða skóbrjálæði. Það er þegar maður ætlar að kaupa jólagjafir en kaupir SÉR óvart skó. Úbs.

Ég get því miður hvorki gefið ykkur sýnishorn af dansbrjálæði né skóbrjálaði hér á þessum vettvangi en ég lofa öllum sem vilja sýnikennslu þegar heim verður komið næsta föstudag.

Annars eru svona brjálaði alveg nauðsynleg. Einhvern veginn verður maður að losa sig við alla þessa líkamlegu orku sem safnast upp á meðan maður brennur vitsmunalegri orku (veistu ekki hvað vitsmunaleg orka er ? aumingja þú ... greinilega ekki í Sorbonne ... ) því annars vill allt fara til fjandans. Ég hélt um daginn að ég væri smá saman að breytast í týpískan parísarbúa sem finnst jólin vera vesen þegar ég skrifaði þetta hérna ...

Af hverju er þessi dagur ömurlegur?

Af því að fyrst og fremst byrjaði hann öfugsnúinn. Ég vaknaði allt of seint og þar af leiðandi byrjaði dagurinn allt of seint.

Ég er ennþá að melta það að ég hafi valið að búa í mesta karlrembulandi í heimi – hefðin fyrir til dæmis feminiskum bókmenntum og bara bókmenntum skrifuðum af konum yfir höfuð er engin. Zero. Fyrsta konan til að komast í l’Academie francaise komst þangað 1980. Sama ár og Vigdís Finnbogadóttir var kosin FORSETI íslenska lýðveldisins takk fyrir.

Ég þurft að fara frá Strasbourg/st. denis metróstöðinni í skólann sem er sale.

Gat ekki borgað með kortinu mínu í Gibert Jeune.

Mexíkóski húsvörðurinn og vinur minn sá mig ekki þegar ég veifaði til hans.

Það ískrar í nefinu á gaurnum við hliðinna á mér á bókasafninu og hann angar af svitalykt.

Helvítis.

... en þá var það bara almennur pirringur vegna hreyfingaleysis. Mín stærsta ógn er að ég eigi eftir að verða eins og fólkið sem að fyllir þessa borg; fýlupúkar.

Svo lengi sem ég fæ íslensk jól og Raffa í heimssókn á morgun, er engin hætta á því börning góð.

Manudagur og Krandari

2006-12-11T07:06:00.000-08:00

Ég elska þrjá hluti í dag. Ricky Gervais og Afró og Sufjan Stevens. Ricky Gervais og Afró og Sufjan Stevens eru svona hlutir sem geta bjargað mannslífum. Þeim tekst alltaf að gera mig glaða þegar ég er leið og ennþá glaðari þegar ég er glöð. Ekki gaman? Svo elska ég líka Siggu. Bæði fyrir að kynna mér fyrir Afró og fyrir að búa í París og vera Sigga.

Mánudagar eru erfiðir dagar. Á mánudögum fæðist oft efasemdarpési í mallanum á mér. Frá klukkan 12 til 15 án hlés sit ég í sal sem að samsvarar stóra salnum í háskólabíó og hlusta á fyrirlestra. Fyrst eru það bókmenntir hjá kennara sem er á allan hátt mjög skýr. Í þessum tímum kemst ég á flug. Um leið og Menningarsaga hins vestræna heims sem samsvarar sennilega heimspekilegum forspjalla vísindum í HÍ – tímar sem allir þurfa að sitja og magn lesefnisins jafnast á við heilt bókasafn. Að minnsta kosti á við bókasafnið á Hvammstanga – reyni ég að halda fluginu og fyrstu mínuturnar gengur það vel. En eftir það er eins og að sjóði upp úr heilanum mínum eða heilanum í mér ? og ég brotlendi heldur harkalega. Þá vill læðast sá ljóti grunur að mér að þetta hafi allt verið mjög slæm hugmynd.

Útkomuna má sjá í glósunum mínum. Fyrstu blaðsíðurnar fallegar og góðar glósur, skipulagðar á la francais; grand I, petit a en ekki líður á löngu þar til finna má misfallegar teikningar, oftast af paprikum, misgáfulegar vísur og bréf sem ég stíla oftar en ekki á Finn finnska frænda.

Sami grunur læðist að mér þegar ég fæ ritgerðirnar mínar tilbaka. Ritgerðir sem ég eyddi miklum tíma í og mér fannst ég koma bara nokkuð vel frá mér. Hafði fullt af sniðugum hugmyndum en vissi auðvitað alltaf að það myndi setja strik í reikninginn að geta ekki tjáð þessar hugmyndir á mínu ástkæra, ylhýra móðurmáli. Ég hef aldrei fengið 5 fyrir ritgerð á Íslandi. Enda hefði ég verið ansi ósátt við þannig ritgerð og sennilega ekki skilað henni. Núna hef ég fengið tvisvar sinnum 5 á ritgerð hérna í Frakklandi. Ekki svo slæmt hugsið þið ef til vill en hvað finnst ykkur þegar ég segi ykkur að einkunnaskalinn hérna í Frakklandi er frá 0 og upp í 20?

Frekar lélegt.

En ég er ekkert hætt. Ég ætla að kíkja á þessi próf í janúar og sjá svo til. Kæmi mér samt ekki á óvart ef að ég væri farin að vinna á togara í febrúar til að borga námslánaskuldir ...

Vísa:

Elín Inga. Elín Inga,
Ekki vera reið.
Þá verður hún stóra, stóra,
Systir þín svo leið.

Þessi blandari
Var bara brandari.

Verum glaðar og borðum krandari*

...

Krandari: japönsk tegund af vatnakarfa.

l'Invasion des italiens

2006-12-03T12:19:00.001-08:00

Mér brá heldur í brún í nótt. Ég var komin í náttfötin og að búa mig undir svefn þegar ég heyrði umgang fram á gangi fyrir utan íbúðina mína. Þegar ég var svo komin fram í eldhús til að athuga hvað væri í gangi sá ég andlit á glugganum. Í staðinn fyrir að verða hrædd og öskra Batman eða eitthvað álíka varð ég ofsalega reið, opnaði hurðina og öskraði Que pasa hér! Sem er soldið fyndið en það var það fyrsta sem mér datt í hug. Que pasa er ekki einu sinni franska. Þá kom í ljós að þetta voru hin vænstu grey, nokkrir ítalir sem höfðu búið í íbúðinni árið áður og voru komnir til að kíkja á hana. Söknuðu útsýnisins og veggklukkunnar sinnar. Við ræddum dágóða stund, skiptumst á símanúmerum og ég gaf einum þeirra veggklukkuna sína tilbaka. Þá var málið dautt og ég gat farið að sofa.

Fyrr um daginn hafði ég bæði heilsað Vigdísi Finnbogadóttur og farið í göngutúr með skemmtilegu fólki sem kom mér í jólaskap.

En núna á ég ekkert að vera að blogga heldur nota tímann. Er að fara í dáldið próf.

Fyrsta ljóðið mitt á frönsku:

J'ai hate
de manger des pates.

Feneyjar

2006-11-20T11:22:00.000-08:00

Ég er ugla sum sumar ugla.
Ég er ugla sum sumar ugla.
Ég er ugla sum sumar uglaaa.

Fattaði bara áðan að Feneyjar, orðið sem slíkt, er samsett annarsvegar úr orðinu eyjum og hins vegar fenjum. Magnað. Mér finnst það samt engan veginn útskýra um hvað þessar Fen-eyjar snúast. Þið vitið konseptið Feneyjar. Eða Veneyjar eins og ég hef svo oft sagt. Óvart. Fenjar og eyjar er meira sona krókódíladöndý-eitthvað og í Feneyjum eru engir krókódílar.

Á leiðinni til Feneyja, fattaði ég að ég hafði enga konkrít hugmynd um hvernig Feneyjar litu út; einhvernveginn tengdi ég þann mikla ferðamannastraum sem þangað liggur við eitthvað artifisjal eins og Disneyland, en samt sem áður fannst mér að Feneyjar yrðu að vera soldið forboðnar og duló sem á reyndar við allt sem að maður hefur ekki séð og ekki hugmynd um hvernig liggur. En það sem gerði Feneyjar ennþá meira soleiðis var til dæmis sú staðreynd að menn þurfa að notast við bát til að komast þangað.

þegar ég svo steig á land í Lido, eyjunni sem að við Halla bjuggum á, fylltist ég afskaplega mikilli kátínu og fór að syngja upphátt lag sem ég impróvæsaraði á staðnum. Sona lag á borð við ég finn ekki poka klassíkina hennar Ellu. Held samt að textinn hafi aðallega bara verið jibbý Júlli og soleiðis. Sú kátína var ekki síður vegna þess hve ánægð ég var að fara aðeins frá París. París er æðisleg en úff mega þreytandi. Kátínan náði hápunkti sínum þegar ég steig ballet í ofsalega fínu íbúðinni okkar með prinsessurúmunum og ljúfu sturtunum. Eftir að hafa búið með baðkeri án baðherbergis í nokkurn tíma eru sturtur fyrir mér eins og heilagar kýr eru fyrir indverja.

Vinnan mín var afskaplega notaleg; Eins og pínulitið Ísland staðsett á besta stað í Feneyjum; í húsi þar sem Vivaldi átti heima, nálægt St. Marco og við hliðinna á Singapúr. Ég sat yfir sýninguna sem að sýndi líkan af Tónlistarhúsinu sem á að byggja við höfnina í Reykjavík, hannað af Ólafi Elíassyni og Henning Larsen. Þar var einnig mikið af íslensku vatni, íslenskri mússík, eitt íslenskt risagrjót og ljósveggur sem sýnir 24 stunda íslenska birtu þann 22. júní á þessu ári.

Milli þess sem ég sagði Buongiorno og Grazie, svaraði misgáfulegum spurningum um Ísland – er hægt að tjalda á Íslandi? Er þetta jökulvatn? Er grjótið úr Eldfjalli? Og þróaði ítölskuna mina – sí Pregó! sat ég í mestu makindum og flakkaði um veraldarvefinn, las franska málssögu sem er leiðinleg og gríska goðafræði sem er skemmtileg. Ég og Halla skiptum líka vinnudeginum systurlega á milli okkar; hálfan daginn eyddum við í Pavilioninu og hálfan daginn að skoða afganginn af tvíæringnum og að uppgötva Feneyjar.

Þegar ég átti frí var ég dugleg að nýta tímann og komst að því að Feneyjar eru einstakt fyrirbæri. Eins og fljótandi leikssvið úr Shakespeare leikriti með endlaust framboð af allskonar list, þröngum götum, pizzum, ís, kirkjum, tenórum á Gondólum og öðrum dásemdum. Svo er enginn Metró – bara báta-strætó. Einn daginn var ég í afskaplega andlegu skapi og fór í Palazzio Grassi ásamt Bangsímon frá Singapúr. Náði aldrei nafninu hans en það hljómaði sláandi líkt Winnie the pooh … Á Palazzio Grassi barði ég augum enn eina Picasso sýninguna. Það er ótrúlegt hvað ég hef séð þær margar á annars stuttri ævi án þess að vera að sækjast eitthvað endilega eftir því – Halla vildi meina að þetta væri merki um að við Picasso værum einhverskonar sálufélagar. Sjáum til. Sýningin í Palazio Grassi bar nafnið la joie de vivre og hafði að geyma myndir frá síðasta tímabili Picasso, þegar hann býr í Antibes með Francoise konunni sinni sem var um 50 árum yngri en hann og börnum sínum. Myndirnar bera þess merki að þetta tímabil hafi verið gott og að hann hafi dáið hamingjusamur. Ég lærði mjög mikið af þessari sýningu, náði einhverskonar tengingu við manninn sem ég hef aldrei gert áður og fattaði forminn hans. Það fannst mér að sjálfsögðu afskaplega gaman og er staðráðinn í að læra allt í heiminum um Picasso. Á Palazzio Grassi var líka post-pop artista sýning með fullt af sniðugum verkum. Þar á meðal upplásnum risa púðlunúðlu hundi eftir Jeff Koons og sundurskorinni Kú eftir Damien Hirst. Flippað ha … Labbaði svo inn á orgeltónleika í Santa Maria della Salute. Orgeltónar minna mig alltaf á sunnudagaskólann í Langholtskirkju forðum daga þegar Jésus var vinur minn. Jésus er sniðugur en annars finnst mér alltaf notalegt að fá minningar úr barnæsku minni svona skyndilega upp í kollinn. Skoðaði líka safnið hennar Peggy Guggenheim sem er fínt ef maður kann að meta menn eins og Jackson Pollock og Mark Rothko og auðvitað gerum við það. Ekki?

Tvíræringurinn var mjög flottur og algjört Legoland (er einu sinni búin að nefna Disneyland í þessum pistli og ætla sko ekki að gera það aftur.) fyrir arkitektúr og lista áhugamenn. Svo myndast líka alltaf dálítið fyndinn stemmning á sona Heimssýningum. Ég skrapp til dæmis í fjallakofa í Japan, fór í heimssókn í franska kommúnu sem minnti óneitanlega mikið á húsið hennar Línu Langsokks, fór í trans í London sem *úber*city eftir fimmtíu ár og týndist að lokum einhversstaðar á milli Quatar og Abu Dhabi í Mið-Austurlöndum. Og það á tveimur klukkutímum. Ótrúlegt mál - ekki fyrir Kjartan og Pál.

Hápunktur ferðarinnar var án efa laugardagskvöldið þegar við fórum í partý í franska pavilioninu. Við Halla hituðum vel upp á leiðinni í strætó-bátnum og sungum m.a. Þorparinn með Pálma Gunn fólki til mikillar ánægju. Komum síðan beint í brjálað partý, brjálaða mússík, þar sem tilvalið var að dansa soldið afró. Tókum líka báðar þátt í gjörningi með því að láta næla á okkur ermum. Svona rosalega kúl ermum sem ég er búin að ákveða að skarta um áramótin á Íslandi. Held bara að það eigi svo vel við. Spilaði svo borðtennis í garðinum, dansaði flamengó í leiðinni og hlustaði á tvo stráka, annan franskan og hinn ítalskan, rökræða um hvort tungumálið væri rómantískara, ítalska eða franska. Súrt, ekki?

En annars voru þetta afskaplega notalegir dagar þarna í Fenjum og Eyjum, kærkomin hvíld frá brjálæðinu í París og gaman að kynnast einhverju nýju. Það góða líka við ferðalög er hvað það er gaman að koma heim. Það var mjög sympa að koma heim í gær og finna ofsalega skemmtilegt bréf frá Íslandi í póstkassanum og leggjast til hvílu í litlu risíbúðinni þar sem er alltaf annaðhvort mjög heitt eða mjög kalt.

Halla með fínu gleraugun í Feneyjum

Það er fallegt í Feneyjum. Já.

Saumaklúbba Gugga, Sigrún, Bangsimon, Olivia, kærastinn hennar Oliviu og Jóhannes skírari (ég er ekki að djóka Giambattista þýðir Jóhannes Skírari á íslensku ...)

Vinnan okkar Höllu var notaleg

Halla í strætóbátnum

Gorbatsjov var í Feneyjum

Franska Pavilionið

japanskur kofi sem að ég væri alveg til í að eiga og semja tónlist í. Þ.e. ef að ég byggi yfir þeim hæfileika að geta samið tónlist.

Guggenheim

Ég fann einn Geysi í Feneyjum. flottur ekki?

Ég hélt að einhver hafði prumpað en þá var það bara eldfjall.

Halla fór að klifra

Og þvoði svo skóinn sinn í heitum hver rétt hjá Rialto.

la borsa e gratuito?

2006-11-19T04:45:00.000-08:00

Er í alvörunni mínus 18 stig á Egilsstöðum?

Annars lofa ég Feneyjar-sögum fljótlega. Smá forskot á sæluna ... voilá! :

Martin - it's Liiiiinda.

2006-11-05T04:55:00.000-08:00

Ást mín á þessari borg sem ég á heima í vex með hverjum deginum. Litlu hlutirnir í lífinu skipta máli ekki satt og París er uppfull af þessum litlu hlutum.

Mér finnst gaman að ...

... Að vera í Metróinu á morgnana og sjá hvað er mikið til að mismunandi týpum af fólki í heiminum. Mikið til af vitleysingum. Svo finnst mér alltaf jafn gaman að mæta strangtrúuðum gyðingum. Já voða ljótt að gera gys að trúarbrögðum en hey ég er ekkert að setja neitt út á hugmyndir gyðinga um gyllta kálfa og fjörutíu daga í eyðimörkinni, heldur finnst mér bara svo gaman að mæta strákum ekki svo mikið eldri en ég, síðskeggjaða og með fléttur. Með hatta og í svörtum síðum vaðmullarfrökkum. Ef að mig langaði að klæða mig eins og strangtrúuð kristin stúlka, án þess að ganga í klaustur, hvernig ætti ég þá að bera mig að? Jésus sandalar og þyrnikórona?

Sem minnir mig á manninn sem að tók stundum Tvistinn og var alltaf í kraftgalla og í Jésus söndulum. Hvað ætli hann sé að gera í dag? Breyta vatni í vín?

... Labba upp tröppurnar í götunni minni og hlusta á She’s loosing it með Bellu og Basta. Tröppur þessar leiða frá Bonne Nouvelle og upp á götuna mína Notre Dame de Bonne Nouvelle. Scínaríóið sem að tekur á móti þér er bara eitthvað svo flott. Kirkja og 200 ára gömul frönsk hús. Tala ekki um þegar sólin skín. Á móti kirkjunni er svo lítill leikvöllur þar sem er alltaf mikið fjör. Franskar barnfóstrur af afrískum uppruna með skjannahvít börn og sofandi ógæfumenn. Á miðri götunni eru svo upprennandi Zidanar og Barthezar að leika listir sínar og nota húsvegg einn fyrir mark. Ég skil þá vel. Þessi tiltekni húsveggur er bara svo vel staðsettur fyrir boltaleik. Það skilur konan með bolabítinn sem á heima fyrir aftan þennan húsvegg hinsvegar ekki og hnakkrífst við þá dag eftir dag. Þeir láta það bara eins og vind um eyrun þjóta og kalla Salope! við og við. Sem er ekki fallegt.

Áður en ég kemst inn til mín þarf ég að labba framhjá ógrynnunum öllum af saumastofum sem eru bara eins og dropi í þeim hafsjó saumastofa í þessu hverfi. Hafsjó saumastofa og hárkollubúða. Kemur sér vel, ekki?

Núna er ég ein heima með blátt naglalakk á annarri hendinni. Andri skrapp til Íslands og ég tók upp á því að merkja mig og Höllu – sem er í heimssókn – og þýska stelpu sem varð vinkona mín í erasmuspartýi í gær, með bláu naglalakki. Veit ekki hvað það á að þýða nákvæmlega en ég lofaði Höllu að vera með það í Feneyjum eftir viku.

Ég er nefnilega að fara til Feneyja og hlakka svaka til. Hef aldrei komið þangað áður og tilefnið er spennó því að ég er að fara að vinna á Arkitektúr-tvíæringnum. Þar er verið að kynna tónlistarhúsið sem á að byggja við höfnina og ég á að tala við fólk og fara í handahlaup. Proffessional handahlaupari. Ekki slæmt. Þyrfti kannski aðeins að slípa ítölskuna mína áður. Sagði óvart como te amo við ítalskann strák í gær þegar ég ætlað að segja cominciamo! – Það fyrr nefnda þýðir hvernig ég elska þig ... hevý vandræðalegt.

En annars segi ég bara fínt. Það er loksins orðið gaman í skólanum en ótrúlega mikið að gera. Á líka fullt af nýjum vinum þar sem að tala ýmist frönsku eða íslensku eða öllu heldur bæði. Það er nefnilega íslenskudeild í Malesherbes og íslendingunum (sem sagt frakkarnir sem eru að læra íslensku) finnst ótrúlega gaman að fá að spreyta sér á mér. Mér finnst það líka gaman og passa mig að fara ekki að hlæja þegar þeir segja eitthvað vitlaust eða fyndið. Lýg því ekki að það var þó erfitt að halda andlitinu þegar einn strákur spurði mig hvort ég væri með litaða hárkolla. Ég gretti mig bara og sagði nei að ég væri ekki með litað hár. Svo sagði hann líka sæl þegar ég sagði bless. Það fannst mér einkar sætt af honum.

Það er semsagt bara íslenska og franska þessa dagana. Fór að hitta vini mína í gær sem að ég tala ensku við og var búinn að horfa á nokkra þætti af Little Britain áður sem gerði það að verkum að ég talaði alveg eins og Little Britain ... Computer says naaaaoooooo ... Fyndið ha. Ég er svo mekanísk sjáið til – þetta gerðist líka þegar ég tók OC tímabilið um daginn. Leiðinlegur ávani.

Leuchte

2006-10-24T13:28:00.000-07:00

Það var ótrúlega notalegt að hafa Kára og Camillu í heimssókn. Þau eru bara svo notaleg og dönsk. Alltaf að borða spægipylsu og ég veit ekki hvað. Fyrst hélt ég að það yrði ef til vill svolítið þröngt á þingi hérna í litlu íbúðinni okkar en aldeilis ekki. Bara kósí. Þau voru rosa dugleg að vera túristar á daginn á meðan ég var í skólanum en á kvöldin fékk ég oftast að ráða hvað við gerðum. Eitt kvöldið fór ég með þau á Chartier þar sem að þau borðuðu snigla í fyrsta skipti. Svo fékk ég hláturskast. Man ekki alveg af hverju en úff hvað það var skemmtilegt. Eitt kvöldið fórum við Camsa líka í náttgalsa og í miðjum galsa sagði Camsa óvart ógeðslega fyndinn brandara. Hann var svo fyndinn að ég skrifaði hann niður svo ég myndi ekki gleyma honum.
Sko. Við vorum eitthvað að kvarta yfir einhverju og ég sagði að We should write about it to Velvakandi. Þá sagði Camilla; Is that like the icelandic Ghandi.
Úff. Fyndið. Næstum því fyndnara en ég veit það ekki eitthvað rosalega fyndið. Já.

Ég og Camilla í náttgalsa:

Kári með nýju gleraugun sín. (Handa mömmu):

Kári ekki með gleraugu en með kex sem er með súkkulaði mousse inn í. Það hljómar samt betur en það bragðast:

Kári og Camilla á Pont de Louvre (eða eitthvað. Allavegana brúin fyrir framan Louvre):

Kári og Camilla að borða:

Ég keypti mér alvöru ballerínuskó:

Oh. Ég sakna ykkar kidz. Hlakka allavegana til næst. Verður þetta ekki bara árlegt?

Ég var að horfa á Godfather II í gær. Góð mynd. Ofsalega var Al Pacino sjarmerandi þegar hann var ungur. Verst bara hvað hann er mikil skepna í þessari mynd. Ég sem hélt að Mafíu foringjar væru ekkert nema dúllulegir kvíðasjúklingar sem að borðuðu spaghetti allan daginn.

Ég átti ótrúlega góðan Parísardag í dag. Bara ein með borginni. Við erum nefnilega nokkuð góðar saman þegar við viljum. Þegar ég var búin í skólanum og á leiðinni heim í Metró ákvað ég að ég hefði tvo valmöguleika; fara heim og læra og sennilega deyja úr leiðindum og súrefnisleysi eða fara í góðan göngutúr á vit ævintýranna í fallega haustveðrinu. Að sjálfsögðu valdi ég það síðarnefnda. Labbaði í gegnum hverfið mitt sem er ofsalgega skemmtileg og í áttina að Les Halles. Finnst Les Halles samt alls ekki skemmtilegt en garðurinn ofan á er fínn. Þar hitti ég líka alltaf einhverja dani. Kom síðan að Louvre, tók mynd af ástföngnu japönsku pari fyrir framan pýramidann á úber flottu myndavélina þeirra sem minnti helst á tímavel svo rosaleg var hún. Þá kom ég að Signu. Ég elska Signu. París er langfallegust í kringum Signu. Eða oftast. Ég veit ekki hvort það var loftið eða kaffið sem að ég keypti af sígunanum á rue des petites carraeux en allt í einu var ég komin í ansi skrítið skap. Svona innhverft en samt notalegt. Kannski þess vegna sem að ég óvart borgaði einhverjum útigangsmanni fyrir póstkortið sem að ég ætlaði að kaupa af Bouqinistanum. Hann bara sat þarna og leit svo Bouqinistalega út. Fattaði samt eftir á þegar hann varð úbba ánægður með fimtíu sentímin og brosti út að eyrum þannig að tannleysið hans kom í ljós. Svo eru Bouqinistar oftast ekki með hálfkláraða rauðvínsflösku í hendinni og með subbulegan svefnpoka á bakinu. Úbs.

Lét það samt ekkert á mig fá og hélt áfram og yfir Ile de la Cité. Kom þar að dýrabúðagötunni og stóðst ekki mátið að kíkja aðeins krúllurnar þar. Ég sakna kisunnar minnar. Var næstum því búin að kaupa mér hvolp en fattaði svo að ég gæti ekkert skilið hann einan eftir heima þegar ég fer til Feneyja í næsta mánuði. Ákvað því að kaupa mér kaktus í staðinn í blómabúðinni við hliðinna á. Fattaði síðan að mér finnst kaktusar hálf glataðir. Ákvað svo að halda heim en villtist óvart inn í Habitat á leiðinni og keypti mér ótrúlega fína seríu. Var alveg búin að ákveða að kaupa ekki neitt en þegar ég var að ganga út um dyrnar var eitthvað innra með mér sem sannfærði mig um að ég gæti ekki lifað án þessarar seríu. Á leiðinni heim komst ég síðan að því að rue Monte Martre er ótrúlega skemmtileg gata með alls konar delicatesse (eins og conflit handa gumma frænda), fallegum fötum og einstaklega skemmtilegri hattabúð.

Einn góður göngutúr og ég er einu eiginlega stolnu póstkorti, kaktusi, seríu og næstum því hvolpi ríkari. Húrra fyrir mér.

Það besta við Little trip to heaven hans Baltasars er lagið hans Mugison. Það er bara svo sweet.

Sund, vinna, skoli. Ertu njoli?

2006-10-13T08:09:00.000-07:00

Að fara í sund í París er meiriháttar skemmtun. Þegar ég segi skemmtun meina ég vitleysa. Ég hef samt sem áður ákveðið að þar sem ég hef hugsað mér að dvelja á erlendri grundu í nokkurn tíma verð ég bara að gjöra svo vel og aðlaga mig að hlutunum. Sama hversu vitlausir þeir eru.

Ég nenni ekki einu sinni að fara út í það hvað búningsklefamenningin er asnaleg og að öllu leyti fáránleg. Hvernig væri að hætta þessari helvítis spéhræðslu og hafa tvo vel útbúna búningsklefa í staðinn fyrir 7000 pínuponsu einstaklingsskápaklefa. Þá gæti sundlaugavörðurinn einbeitt sér að því sem hann á að gera; bjarga fólki, borða vínarbrauð og tala í míkrófóninn. Þið vitið þarna: Krakkar! Ekki klifra í rennibrautinni eða Hey þú þarna með grænu sundhettuna í heita pottinum! Viltu hætta að naga á þér táneglurnar! Þá fyrst værum við komin með alvöru sundlaugarvörð. í staðinn fyrir að þeytast um allar hæðir til að opna skápa fyrir hinn og þennan. Allavegana að byrja á því að smíða lyka sem að fylgir hverjum skápi. Það er örugglega ódýrarar en að borga sundlaugaverði fyrir að vinna allt annað en vinnuna sína. (Vá. Þetta hljómar alveg eins og Vikivaki. Ég meina Velvakandi.)

Hvernig getur fólk svo ekki áttað sig á því að þegar maður syndir í sundlaug með hundrað manns þá þýðir voða lítið að synda þversum yfir sundlaugina, á ská, í hring, í krúsídúllu eða á allan annan hátt en beint, fram og tilbaka. Ég veit ekki alveg hvað þetta er. Ég held að þetta sé einhver meiriháttar sérviska. Ég er svo einstök og úník þess vegna syndi ég alltaf á ská – hugsanagangur.

Ég fer alltaf með það að markmiði að synda 10 ferðir fram og til baka. Eftir 6 ferðir gefst ég venjulega upp. Ekki það að ég sé einhver aumingji sem nennir ekki að synda meira heldur þegar sundið er farið að ganga út á það komast fram hjá fólki, klessa ekki á það, passa að fá ekki tá í augað og þar fram eftir götunum hefur hugmyndin um afslöppun sem fylgir sundi algjörlega kolfallið um sjálfan sig. Svo virðist ég líka alltaf lenda á eftir sömu konunni. Sú er ansi feit og kann eiginlega ekki að synda. Lætur sig bara fljóta á spikinu og buslar eins og hún eigi lífið að leysa.

Sund maður. Ég ætla samt að halda áfram og fara alltaf einu sinni í viku í sund. Það er bara svo gott fyrir geðheilsuna. Eða oftast.

Svo er líka gaman að segja frá því að ég er búin að fá vinnu. Un petit boulot eins og kaninn segir. Þriðja hvern laugardag, tvo tíma í senn, mun ég Vera Knútsdóttir leiksskólameiníak og sérfræðingur í sprelli og kjánalátum, kenna hálf-frönskum/hálf-íslenskum börnum á aldrinum 3 til 6 ára hvernig eigi að syngja, sprella og auðvitað tala íslensku. Á slóðir feðranna myndi einhver segja en ég er semsagt orðin kennari við íslenska skólann hérna í París. Ekki fínt? Mér finnst þetta allavegana mjög fínt og hlakka mikið til að byrja. Júbbývei. Er strax búin að ákveða að ég ætla að verða alveg eins og kennarinn í Dead Poets Society. Svakalega inspirational og klár. Þarf bara að finna réttu gleraugun. Hann eða fröken Ljúfa sem var kennarinn hennar Matthildar sem síðan ættleiddi hana. Ekki það að mig langi eitthvað að ættleiða hálf-franskt/hálf-íslenskt barn. En allavegana pottþétt ekki feita skólastýran, fröken Frenja. Nenni bara ekki að fara æfa kúluvarp.

Skólinn minn er byrjaður og ég hef aldrei fundið eins mikið fyrir smæð minni. Þrátt fyrir að allir nemendurnir séu yngri en ég. Smæð sú hefur eitthvað að gera með að ég sé frá Íslandi. Lítilli eyju lengst norður í rassgati sem að voða fáir þekkja almennilega til. Í fyrsta tímanum í Latínu útskýrði kennarinn fyrir okkur að latína sé langue á flexion sem að þýðir að nafnorð og soleiðis beygjast. Eins og í íslensku. Hér er Vera, frá Veru. Það er ekki soleiðis í frönsku. Je suis Vera, de Vera. Svo spurði hún okkur hvort að við þekktum einhver önnur tungumál sem að væru sona á flexion. Einhver sagði rússneska. Annar pólska. Eftir smá hugreystingu í kollinum herti ég upp hugann og sagði íslenska. Þá fóru allir að hlæja og héldu að ég væri að segja absúrdískan brandara með norrænu ívafi. En svo þegar kennarinn spurði hvort að ég kynni íslensku sagði ég já af því að ég væri íslensk. Þá þögnuðu allir og fengu sér foie gras.

(Vissi ekki alveg hvernig ég átti að enda þessa sögu en mér fannst foie gras passa bara svo vel þarna inn í. Minnir mig á þegar við gerðum leikrit á dönsku í áttunda bekk og vissum ekki hvernig það ætti að enda og brugðum á það ráð að láta geimveru banka á dyrnar ... Mon dieu! En rumand!)

Mér var boðið út að borða um daginn á ótrúlega fínan og ekta Parískan veitingastað. Veitingastað þar sem bæði Hemingway og Halldór Laxness borðuðu stundum. Fyndið hvað matur getur hljómað vel en bragðast illa. Mér fannst créme de la moyette aux petits morceaux de foie gras hljóma vel en þegar á hólminn var komið bragðast kæfusúpa alveg eins og flatbrauð með kæfu í vökvaformi. Sem er auðvitað frekar vont. Gérard var samt voða hrifinn af þessu og borðaði með bestu lyst. Einhver sem nennti ekki að lesa menuinn almennilega rak augun í porc og hélt að hann væri að panta fína svínasteik. Gleymdi að athuga að pied au porc þýðir svínalappir. Mmmm ...

En miðað við að þetta sé fyrsta vikan gengur þetta bara ágætlega. Er stundum á fyrirlestri í risasal með þúsund nemendum og pínulitlum karli með pínulitlar glærur. Svo neitar hann að tala í míkrafóninn. Þá fer ég í leik sem að gengur út á það að giska á hvað hann sé að segja og hvað standi á glærunum hans. Ég veit að hann á að vera að tala um menningu forn grikkja og það þröngvar hringinn að sjálfsögðu aðeins. Og svo reyni ég að drepast ekki úr hita. Það er öllu erfiðari leikur. En pólska skólavinkona mín hún Olla eða Alexandra á frönsku (skili ekki systemið með þessu slavnesku nöfn. Ég heiti Sasha á rússnesku en Lyon á ensku ... qoui?) á fínan blævæng sem að við skiptumst á að nota.

Annars er ótrúlega gaman í latínu og ítölsku. Þar eru allir byrjendur og ég get rúllað errinu en ekki hinir. Og kennararnir eru ótrúlega skemmtilegar enda báðar ítalskar. Bókmenntir eru mjög spennandi en vósí erfitt. Hvort eruð þið vön að gera commentaire lineraire eða composée? Allir: Composée. Ég: Dit qoui? (sem er þýðing mín á say what? Kúl ekki ...?) Þarf svo að halda fyrirlestur í nóvember. Ef að ég get það án þess að gubba þá get ég allt. Frönsk málfræði virðist ætla að breytast í heimsspeki en kennarinn sem að var ótrúlega hress og minnti á ömmu Möggu (með sona ekta ömmu hár - hvítar krullur) talaði alltaf um freudíska setningafræði og stöðu nafnorða í alheimssamhenginu.

Alors. Kári og Camilla eru í heimssókn og við ætlum í siglingu.
Ciao ciao og chai latte ...

Paris ut um gluggann!

2006-09-28T05:32:00.001-07:00

Fyndið hvernig hlutirnir enda alltaf eins og þú áttir síst von á.

Þú veist. Þú hafðir hugmynd um eitthvað. Hélst kannski að það yrðir svona eða svona. Svo kemur í ljós að það er allt öðruvísi en að þú gerðir ráð fyrir.

Þá færðu smá sjokk sem varir kannski í nokkra klukkutíma. Ferð að efast. Efast um plönin þín og þitt eigið ágæti. Svo færðu þér smá rósavín og ákveður bara að slá þessu upp í kæruleysi – taka lífinu ekki of alvarlega og allt í þá áttina. Þá er eins og þú vaknir og hugsir vá þetta er ekkert eins og ég hafði ímyndað (Pabbi! Gott! Ekki?) mér en ég er samt að fýla þetta. Ef til vill í tætlur. Við erum bara svo fljót að aðlagast hlutum. Ég er viss um að það tæki ekki meira en tvo daga að venjast þeirri tilhugsun að sofa alltaf í hengirúmi og borða kúskús í öll mál.

Ég hélt að það yrði erfitt að hafa enga sturtu. Ekkert baðherbergi og bara eitt baðkar í herberginu hans Andra. En svei mér þá hvað það er í lagi. Ég vek hann þá bara og rek hann í mitt herbergi að horfa á OC ef að ég þarf að vakna eitthvað óeðlilega snemma og fara í sturtu. Eða bað. Eða þið vitið sona sturtubað.

Svo eru eiginlega ákveðin forréttindi að fá að búa svona náið með frænda sínum. Venjulega hittir maður bara frændur sína í fermingarveislum og talar piss en héðan í frá verður þetta aðeins öðruvísi með okkur Andra. Hann veit til dæmis allt um hvað mér finnst leiðinlegt að vakna á morgnana, hvernig tónlist ég hlusta á og hvernig ég kemst alltaf hjá því að borða kjöt. Ok. Mér finnst Beikon rosa gott og allt það en ég kýs bara frekar bragðið af tómötum og eggaldin. Það er bara ég. Og hann er bara ok það er ekki ég en hey! allt í lagi.

Svo hitti ég rússneska stelpu í skólanum í dag sem að heitir Olga og er að fara að læra musicologie. Hún var rosa næs. Og þegar ég sagðist heita Vera fékk hún næstum því áfall. En þegar ég sagði að það væri fullt af Olgum á Íslandi róaðist hún.

Ég hlusta rosa mikið á Pétur Ben þessa dagana. Hann minnir mig bara svo á góða tíma eitthvað. Hvað það var gaman að vera heima í sumar, búa með mömmu og pabba og ellu og kisu og kaffivélinni góðu. Kíkja reglulega í kaffi til ömmu Ingu. Fara í Látalæti (sem er einn uppáhaldsstaðurinn minn í heiminum ásamt Snotrunesi) og til Borgarfjarðar að hitta ömmu Möggu. Fá Kára í heimssókn og fara á tónleika. Einmitt með honum Pétri Ben. Gaman af því.

Svo finnst mér gaman að deila þvi með ykkur hvað ég er ánægð með að eiga sona góða fjölskyldu. Það er bara að ég held það besta í heimi. Fólkið sem að þekkir þig best og dæmir þig ekkert. Þegar þú gerir eitthvað skrítið þá þarftu ekkert að útskýra það. Þau sona bara já ok þetta er týpískt Vera. Og svo þegar þú ert næstum því búin að æla af stressi (stress og æla helst alltaf í hendur hjá mér ... en þér?) eftir eitthvað baureauacracy hjá einhverri rosalega pirraðri baureumadame geturu alltaf hringt í mömmu Eygló sem segir bara ...Oh! Vera þú ert svo dugleg! Ég er rosalega stollt af þér! ... og þá er allt í lagi og þú heldur bara áfram og segir bara vá ég er best og þetta er frábært! Og verður rosalega viss með allt. Snýst þetta ekki annars um það að vera viss með allt? Ekki?

Svo er ég búin að búa til bók um allt sem er gaman í París. Ef að þú ert á leiðinni til Parísar og vilt gera gaman hafðu þá samband. Ef að CV þitt er gott, þú kemur vel fyrir og ert með ljósrit af evrópska sjúkratryggingaskírteininu þínu, get ég ef til vill lánað þér litlu Parísar bókina mína. Emailið er vknutsdottir@hotmail.com. Ekki vera feiminn! Courage! Courage! Courage! Eins og kallinn í Sorbonne sem að hjálpaði mér geggjað mikið um daginn sagði. Ég bít ekkert. Ég er örugglega miklu hræddari við þig eins og geitungarnir og allt það.

Mér finnst ótrúlega gaman að hlusta á Gling-Gló með Björk Guðmundsdóttur og tríó Guðmundar Ongólfssonar. Nei ég meina Ingólfssonar en vá hvað Ongólfur væri fínt nafn. Kannski samt soldið erfitt að bera það fram. En ég verð alltaf eitthvað svo glöð og ánægð með lífið þegar ég hlusta á hann. Loka augunum og og sviptist umsvifalaust í annan heim. Í heim þar sem fólk er með nögl í staðinn fyrir hár og öfugt. Og lítil börn vaxa á trjánum. Djók. En þið vitið hvað ég meina. Fer í þykjustuleik þar sem ég er feit svört jazzsöngkona með eldrauðan varalit og í háhæluðum skóm (ég er eiginlega aldrei í háhæluðum skóm en er nýbyrjuð að nota stundum varalit. Þökk sé Aldísi. ) á einhverjum dimmum bar í Latínuhverfinu þar sem að Mike Myers kemur stundum í heimssókn og fer með Jazzljóð eins og Woman! Wooooman! WO-man! She was a thief! You gotta believe! She stole my heart and my ... cat.

Skemmtilegur leikur.

Þriðja tilraun til að skrá sig í ítölsku á morgun. Stundarskrá í næstu viku. Þess á milli ráfa ég stefnulaust um götur Parísar með viðkomu á þessum og hinum stöðum í piquenique, ýmisst í góðum félagsskap eða slæmum. Nei bara að djóka. En þrátt fyrir vesen er lífið fallegt. Hallilúja.

Spegillinn hefur tvö andlit. Annað er grænt.

2006-09-19T07:00:00.000-07:00

Ég var fimtán ára þegar ég kom í fyrsta skipti til Parísar. Það var í skólaferð með Langholtsskóla. Við höfðum fengið að velja frönsku í frjálsu vali og vissum að eftir strit vetrarins og bréfaskipti við bekk af frönskum bandítum í Norður Frakklandi yrði okkur öllum lofað að fara til Frakklands. Það var vissulega spennandi.

Um miðjan maí komum við til Parísar í blíðskaparveðri og fundum hótelið sem átti víst að vera í Bastilluhverfinu eða 10. hverfi. Það sagði okkur ekki mikið þá enda vissum við voða lítið um hverfaskiptingu Parísar sem er meðal annars eitt af því sem gerir borgina svona sérstaka. Þetta var í fyrsta skipti sem að mörg okkar ferðuðust til stórborgar og spennan því í hámarki. Og París í þokkabót gaf vissar rómantískar hugmyndir; ástfangið fallegt fólk í Chanel og Hérmes sprangandi um þröng en snyrtileg og falleg stræti í bleiku og rómantísku ljósi sólarinnar (eins og í La vie en rose með Edith Piaf), Harmonikkutónlist í eyrunum, góður matur, súkkulaði, franska, Signa, Effell turninn, Baguette, allt soldið gamaldags en fallegt og bara já sona París! Bara þetta venjulega sem maður ýmindar sér áður en að hafa komið á staðinn en hafa heyrt margt misgáfulegt um hann.

Daginn eftir vöknuðum við upp í gríðarlegri rigningu. Rigningu sem að hætti ekkert næstu dagana. Morgunmaturinn var vondur og um leið og maður hætti sér út fyrir hótelið voru allskonar Hamed og Mohammed komnir til að klípa í rassinn á manni og segja eitthvað ljótt og mjög svo óviðeigandi við 15 ára stelpur. Eftir smá göngutúr um hverfið og rifrildi við nokkrar vændiskonur sem héldu að við værum að brjóta samkeppnisreglur ákváðum við að halda okkur inni á hótelinu þrátt fyrir maura í rúmum og leiðinlega sjónvarpsdagskrá.

Þessi fyrsta Frakklandsferð mín einkenndist því af déception af déception ofan og hópurinn snéri heim með heldur bitrar tilfinningar í garð Parísarborgar. Sumir jafnvel staðráðnir í að koma þangað aldrei aftur. Ég var alveg viss um að töfrarnir leyndust þarna einhversstaðar og var viss um að koma aftur og gefa henni annað tækifæri.

Í dag, fimm árum seinna á ég heima hinum megin við götuna við þetta hótel í Langholtsskólaferðinni. Og líkar bara mjög vel. Ég neita ekki að kennararnir okkar hefðu á sínum tíma getað valið hverfi fyrir lítil bómullardekurbörn af meiri skynsemi en mér þykir samt vænt um þessa ferð. Hún gaf mér smjörþefinn af frönsku og Frakklandsbakteríunni sem að ég hef svo ansi duglega smitast af.

Og þó að það hljómi spes þá er hverfið mitt skemmtilegt. Ég og Andri frændi búum í pínuponsulítilli tveggjaherbergja risíbúð með baðkari í öðru herberginu en engri sturtu. Svo er klósettið fram á gangi fyrir framan íbúðina. Pínuponsulitla risíbúðin er svo staðsett við litla götu sem að heitir Rue Notre Dame de Bonne Nouvelle og er sona lítil gata með níu húsum sem leiðir út frá Bonne Nouvelle boulevardinu. Hinum megin við götuna er kirkja sem að heitir einmitt Notre Dame de Bonne Nouvelle og hringir ansi hressilega klukkan átta á morgnana. Sem sagt engin vekjaraklukka þessi jólin. Þegar ég labba niður þessa litlu götu kem ég á Bonne Nouvelle sem býður gersamlega upp á allt; De la ville Café sem er akkúrat núna uppáhalds kaffihúsið mitt með ókeypis interneti og góðu double café. Er búin að fara þangað á hverjum degi síðan ég kom sem hefur sín áhrif því þjónarnir þar eru farnir að þekkja mig með nafni. Segja bara bonjour Vera! Un double? Þegar mig ber að garði. Svo höfum við Monoprix, Mickey D’s, KFC, Pizza Hut, Starbucks og allt hitt ekta franska draslið. Ef ég beygji til hægri niður Bonne Nouvelle líður ekki á löngu þar til að ég kem í afar litríkt og dodgy hverfi. Hverfið sem að við Langholtskólabörn gistum einmitt í. Semsagt nóg af subbulegum körlum og vændiskonum. Þar eru allir kannski ekki jafn velkomnir. Þar á meðal litlar rauðhærðar, freknóttar og mjög svo off white stelpur sem bera þess enginn merki að vera frá Frakklandi eða hvað þá frönsku mælandi landi til dæmis í Afríku. Hef oft fengið að heyra ýmisslegt og finnst mér ansi gaman að sjá hvað fólk telur sig oft vita mikið um mann frá húðlit einum að dæma. Er það kannski líka soleiðis mín megin frá? Eigum við að reyna að mætast á miðri leið ...? Ekki kannski sniðugt að vera þar seint á kvöldin en svo vill svo til að metró stöðin mín er akkúrat þar. Fékk síðast hérna ... viens de payes riche ou quoi? Og ansi skemmtilegt augnaráð. Ef ég beygji hins vegar til vinstri, upp Bonne Nouvelle líður ekki á löngu þar til ég kem að Galeries Lafayette og Óperunni sem að eru einmitt staðsett í mjög fínum hverfum. Hverfi þar sem ber mikið á Louis Vitton og smáhundum í skotapilsum.

Ef að þið hafið séð Paris, Je t’aime þá heitir þetta hverfi þar St Denis/Fauborg og er einmitt hverfið þar sem Natalie Portman á blindan kærasta.

Í þessu hverfi til hægri, sem liggur í kringum metró stöðina Strasbourg/St. Denis er mikið um alls konar betl og betlara. Fólki að safna pening fyrir sjálfan sig eða einhvern annan. Við höfum þessa týpísku betlara; róninn sem situr á hnjánum með hundinn sinn sofandi fyrir framan sig og heldur á skilti sem á stendur J’ai faim, Konan með gifsaða krakkann sinn sem grenjar og heldur á skilti sem á stendur sans travail og svo loks konan sem er með þrjá handleggi. Þriðji handleggurinn gengur beint út úr öxlinni og notar hún hann óspart til að klípa í vasa og töskur hjá gestum og gangandi. Svo höfum við alls konar götulistamenn; trúðurinn sem fær áhorfendur með sér í lið og gerir ógeðslega fyndin leikrit, feita konan með bleika hárið sem syngur ítalska ástarsöngva sem enda alltaf í háalvarlegri tragedíu með tárum og öllu og gamla kallinn sem að spilar á harmonikku í Metróinu. Svo er allskonar fólk sem safnar peningum fyrir aðra eins og contre la faim – samtökin eða málleysingja í Mali. Síðan eru það þeir sem eru bara að vekja athygli á sjálfum sér og barnum sínum eða kosningaframboði sínu.

Þetta getur allt saman að sjálfsögðu verið mjög ruglandi; fólk úr öllum áttum að biðja um pening getur verið áreiti af verstu gerð. Mér finnst best að hækka bara í ipóðanum mínum og horfa í aðra átt. Já ég er mjög sympatísk manneskja. Svo eru náttúrulega þeir sem mega ekki sjá neitt aumt eða vannært. Þetta er fólkið sem að lendir í veseni. Eins og japanska konan í metróinu. Hún var greinilega alveg orðinn ringluð í þessu því að hún gaf konu sem var að kynna eitthvað umhverfissinna framboð afganginn af baguetteinu sínu.

Fyndið samt að Jeff Bridges hafi annars vegar leikið í The Big Lebowski og hinsvegar í The Mirror Has Two Faces, þar sem hann lék einmitt á móti Barbara Streisand. Bara eitthvað svo langur vegur milli þessara tveggja mynda ...

Sous le ciel de Paris

2006-09-18T03:47:00.000-07:00

Hæ. Ég er á lífi. Og það sem meira er í bara mjög góðu skapi.

Lofa bloggi fljótlega. Sýnið þolinmæði á nefnilega ekki netið heima hjá mér.

Addressa:

Vera Knutsdottir
1 rue Notre Dame de Bonne Nouvelle
75002 Paris
France.

Ef þið viljið koma í heimssókn eða senda mér lýsi.

noget snedigt pa dansk!

2006-09-09T05:36:00.000-07:00

Í dag er ég í Köben og er það vel. Á mánudaginn verð ég í París og er það líka vel. En einhvern veginn svona var sumarið mitt:

Í gær, fimmtudag, átti ég frí. Ég held að mér þykir bara ekkert jafn gaman og að eiga frí. Þá getur maður skipulagt og eytt tíma sínum nákvæmlega eins og maður vill. Þarf ekkert að pæla í einhverjum kúkalöbbum sem að finna ekki hvar Vélaver er á Krókhálsi eða hvernig maður hringir frá Íslandi til Kúveit. Maður getur gert allt sem að maður vill án þess að nokkur skipti sér að því. Eða svona næstum því. Maður gæti til dæmis eytt öllum deginum heima hjá sér, bakað marengs eða horft á bananananana í ávaxtakörfunni þ.e. ef að maður hefði áhuga á því og enginn segði neitt. Mmmm … æðislegt.

Ég átti alveg magnaðan og yndislegan frídag og ekki skemmdi fyrir að veðrið var eins og það verður best á kosið í júlí á Íslandi. Ég byrjaði daginn snemma í Vesturbæjarlauginni. Sumir segja að það sé fáránleg sérviska að ferðast hálfan bæinn á enda til að komast í sund en ég er ekki sammála því. Mér finnst það bara sjálfsögð mannréttindi. Svo er ekkert eins að fara í sund í bara einhverri sundlaug og að fara í sund í Vesturbæjarlauginni. Ég get ekki alveg útskýrt þennan mun með orðum en ef þig biðjið fallega gæti ég eflaust teiknað mynd af þessu fyrir ykkur. Ég var líka svo heppin að vera það snemma að ná gamla fólkinu sem að fyllir laugina í kringum tíu leytið en þá er einmitt sundleikfimistími hjá einhverjum sem er alveg eins og feit útgáfa af Heiðari Snyrti. Feitur sundleikfimikennari. Soldið fyndið. Eftir að hafa synt dágóða summu, gert jóga í gufunni og farið í heita heita pottinn, fylgdist ég með gamla fólkinu með sundhettur í öllum regnbogans litum gera misgáfulegar sundæfingar meðan ég hlustaði á tvær ungar stelpur tala um háið undir háinu á lettnesku konunni sem deildi með okkur pottinum. Alltaf gaman að byrja daginn á gáfulegum samræðum, það stuðar svo vel heilann og gerir hann tilbúin fyrir komandi erfiði dagsins. Eins og að lesa Moggann. Eftir tásuþurrkun sem er jafn mikilvæg í daglegum sundferðum mínum og ja … sundfötin, rölti ég í bæinn og kom við á kaffitári í staðgóðan morgunmat; Latte og Croissant. Maður var ekki í Frakklandi fyrir ekki neitt. Þá var það klipping á Toni&Guy sem ég hafði miklar efasemdir um; Arndís klippikonan mín til margra ára í fríi og glundroði og glúkósi og ég veit ekki hvað. En það voru óþarfa áhyggjur því að afar hress gaur frá Húsavík klippti mig og varð það bara gaman. Hann var nýkomin frá Benedorm og hafði mikið um það að segja þannig að ég setti bara upp kurteisis spari svipinn minn, las vogue og kinkaði kolli og flissaði þegar ég hélt að það ætti við. Kom svo við hjá Helgu minni í KronKron og fékk að æfa listskautadanshopp á táslunum en gólfið í KronKron er alveg tilvalið í soleiðis húlumhæ. Keypti svo skó á útsölu og hélt í Strætó til að vera nú komin á réttum tíma í heimssókn til afa. Jésus hvað mér finnst alltaf leiðinlegt strætó. Held að það hafi eitthvað að gera með hvað ég verð alltaf sjóveik á strætóferðum. Amma segir að þetta sé eitthvað í eyranu, jafnvægisskyn og bróderí. Hef ég sagt ykkur að ég er nánast heyrnarlaus á hægra eyra?

Eins og endranær var stuð á Skjóli, Ellý Vilhjálms í tækinu og nýkominn kaffitími og því allir að borða sjónvarpsköku. Veit einhver af hverju sjónvarpskaka heitir sjónvarpskaka? Er hún eitthvað frekar tilvalin til að borða á meðan horft er á sjónvarp heldur en þegar hlustað er á útvarp? Afi var bara eins hress og hann getur orðið, auðvitað mjög glaður að sjá mig og við áttum afar notalega stund við að reyna sitja kyrr og fletta bókum. Spjallaði líka við hana Iðunni sem er á deildinni hans afa. Hún hefur alltaf frá einhverju skemmtilegu að segja og þekkir allt fræga fólkið persónulega. A.m.k. var annar hver maður í Fréttablaðinu tengdasonur hennar eða nágranni. Gaman að því.

Sona líður lífið áfram í dag. Mikil vinna og sund. Hamingja, kátína og þreyta. Góður matur og mikil rigning. Bíll á hvern stað og sjónvarpsdagskrá til að fylla í eyðurnar. Reyni að njóta lífsins eins mikið og ég get hérna heima og eyða tíma með fólkinu mínu. Það er nefnilega París í haust og ekki líður á löngu þar til að ég held þangað í leit að fleiri ævintýrum, reynslu og ef til vill smá menntun í leiðinni. Þegar haldið er í ferðalag af svoleiðis tagi er ansi gott að eiga dálitla summu í bankanum. Bæði af peningum og minningum frá sumrinu sem leið. Þið vitið þessu litlu móment sem að virðast ekkert svo mikilvæg fyrr en eftir á í minningunni. Þá fá þau það sem þau verðskulda og verða stór.

Lofa svo myndabloggi fljótlega. Fékk nefnilega ótrúlega fína myndavél í afmælisgjöf frá fólkinu mínu.

Elbínos

2006-07-25T11:02:00.000-07:00

Ennþá brennur mér í muna,
meir en nokkurn skildi gruna,
að þú gafst mér undir fótinn
fyrir sunnan Fríkirkjuna,
fórum við á stefnumótin.

Þetta lag minnir mig alltaf á litlu systur mína hana Elínu Ingu, Ellu eða Elbu og jafnvel Elbínu. Þegar ég heyri þetta á öldum ljósvakans í flutningi Magnúsar Markan eða kór eldri borgara bregður umsvifalaust upp mynd af Ellu Bellu sona um fjögurra ára aldurinn við eldhúsborðið í síðum rauðum ullarnærbrókum og með krullurnar sínar út í loftið, brýnandi raustina eins og dvergur á áttræðisaldri. Söknuðurinn og semingurinn leynir sér ekki í döprum augunum sem minna helst á sona hund með kramin augu. Æji sona bolabít. Ótrúlega daprir hundar eitthvað.

En núna er systir mín orðin stór og alveg hætt að ganga í rauðum ullarnærbrókum. Gengur núna bara í rauðum töffarabuxum úr kronkron. Svo eru krullurnar hennar nánast allar horfnar. Reyndar á hún það til að syngja þetta ágæta en tregafulla lag og er það alltaf mjög gaman. Hún er meira að segja orðin það stór að hún er á leiðinni með mér og Aldísi og Katrínu á Belle&Sebastian tónleika í bræðslunni á okkar ástsæla firði Borgarfirði eystra. Við munum leggja í hann á morgun, strax eftir vinnu og ég hlakka svo til að ég get ekki setið. Amma Magga, Dóri frændi, Snotrunes og Hnoðri kisi (sem er samt jafn stór og risa hundur) Við erum alveg að koma! Vona bara að Hulda og halarófan hennar verði þarna ennþá.

Hlakka til að upplifa sanna austfjarða stemmningu svona áður en lagt verður út í hinn stóra og harða heim Parísarborgar.

Ó sóle mió.

P.s. Var að leita að símanum hjá Pizza 67 í Færeyjum og fann hann. Elska vinnuna mína.

Alice Cooper eða maðurinn sem að kom alltaf í Bónusvideó með nýja klippingu?

2006-06-24T07:31:00.000-07:00

Hæ.

Ég veit að það er orðið soldið langt síðan. Málið er að ég hef bara eiginlega ekki haft neitt að segja. Eða að minnsta kosti ekki nennt að segja frá því sem ég hef að segja. Það er ekki svo langur vegur þarna á milli sjáiði til.

En núna get ég ekki setið á mér. Ég var að koma úr minni daglegu ferð í Vestubæjarlaugina og var að keyra Lækjargötuna þegar mér verður starsýnt á mann sem ég er alveg viss um að ég þekki. Þegar ég fatta svo hver þetta er verður mér svo um og ó að ég gleypi tyggjóið mitt, snarstíg á bremsuna og er næstum búin að keyra inn í hliðina á einhverjum ráðuneytis Benzinum þarna hjá styttunni af Kristjáni konungi.

Ekki verða hissa þó að það birtist í einhverju blaðinu á morgun að Alice Cooper hafi verið að spígspora um miðborgina í góðviðrinu.

Ekki brjálað?

P.s. Kannski var þetta samt maðurinn sem að kom oft í Bónusvideó þegar ég var að vinna þar. Hann er nefnilega með alveg eins ör og Alice Cooper.

Mejanes!

2006-05-23T08:00:00.000-07:00

Ég er búin að vera ofsalega dugleg að njóta Aix þessa síðustu daga:

Á sunnudaginn fór ég í sjónferð nei djók sjóferð. Það var geggjað. Lítill vélarbátur rétt fyrir utan strendur Marseille, kirsuber og íslensk ættjarðarlög. Það er gott kambó. Mér fannst samt lang fyndnast atvik eitt sem átti sér stað í rútunni á leiðinni heim. Við vorum orðnar dáldið þreyttar og svangar og þegar ég verð soleiðis verð ég annaðhvort mjög pirruð og úrill eða festist í svefnsalsa og læt eins og ég sé fimm ára. Í miðju soleiðis kasti fór ég að syngja á spænsku Mejanes! Mejanes! Mejanes!. Það fannst manni sem að sat við hliðinna á mér með mjög skrítið hár mjög skemmtilegt og glápti á mig nákvæmlega sona eins og Kári á þessari mynd:

Ok kannski er þetta sona had to be there moment en jésus þetta var svo fyndið.

Svo er ég búin að fara í óteljandi matarboð, borða góðan mat og drekka gott vín. Búin að prófa bæði bæði finnsk matarboð og kóresk og svo fór ég líka í paramatarboð. Það hef ég ekki gert áður og fannst mér þetta segja mikið um hvað ég er orðin þroskuð og fullorðin eftir dvöl mína hérna í Frakklandi. Alveg hætt að prumpa upphátt og soleiðis.

Mér finnst samt langbest að njóta lífsins án allrar viðhafnar; spila á munnhörpu á þakinu hennar Valerie, frisbý og kirsuber í garðinum (kirsuber eru í seasoni núna), miðnætursund í einum af svo mörgum gosbrunnum Aix, apperó alla daga, fá lánað hjól og borða kókósís og hjóla í leiðinni, Croissant í morgunmat, Thai núðlur í kvöldmat, Fyrirlestur um Néohilitique hús frá pré-histoire tímabilinu á Írlandi, miðnæturcrépes á náttfötunum, quiche eða svíi á tröppunum fyrir utan kökusafnið (musée de tapisserie/patisserie – hver er munurinn?), pique-nique í háskólagarðinum, hringekja í leiksskólagarðinum, Serge Gainsbourg og hvít bjalla, röndótt bikini og tala frönsku með höndunum, týnast og uppgötva nýjar götur og ísbíl, segja bieng! Í staðinn fyrir bien eins og í alvöru provencaln segja ljósaáburð í staðinn fyrir sólarvörn ...
Soleiðis getur maður notið þess að vera til í Suður – Frakklandi. Til dæmis.

En ég hef einnig háð miklu stríði við kerfið undanfarna daga. Það er alltaf jafn hressandi.

Í staðinn fyrir að borga fyrir internetið okkar hefur franski bankinn minn stundað það að leggja tæpar þrjátíu evrur í mínu nafni inn á styrktarreikning gulrótarbónda í Úkraínu. Ég hef persónulega ekkert á móti bóndum, sérstaklega ekki gulrótarbóndum og hvað þá frá Úkraínu en þetta skemmtilega incident hefur orðið til þess að ég er komin á svartan lista hjá France Telecom. Hinsvegar hef ég fengið ofsalega margar fallegar myndir af gulrótarekrum í pósti frá Úkraínu. Það er nú voða gaman en soldið slæmt að fá sennilega aldrei að stíga fæti inn í Frakkland framar. Þ.e. undir nafninu Vera. Get svosum alveg skipt í eitthvað franskt dömulegt nafn eins og Gertrudis og verið bara Gertrudis í Frakklandi og Vera á Íslandi. Ha. Þá er þetta mál úr sögunni en ég verð nú samt að segja að mér finnst vinnuaðferðir Le poste mjög skrítnar.

Svo er gaman að segja frá því að Madame Leigusali ákvað bara að hitta mig ekkert áður en ég fer. Við vorum búnar að setja randez-vous snemma á fimmtudag og þegar ég svo hringdi til að breyta því aðeins ákvað hún að hana langaði bara ekkert að hitta mig og borga mér 430 evrurnar mínar. Einkar hentugt fyrir hana. Auðvitað fannst mér þetta ekki hægt og eftir smá stund í örvilgnun var ég komin með fínt plan; keypti mér þessa fínu hafnarboltakylfu, hringdi í Uncle Vito og hálft fótboltalið (og athugið frá Marseille ... no kiddós mens) og var með nokkra frasa tilbúna í erminni eins og að pabbi minn, sem að vinnur einmitt hjá Interpol, hann sagði þetta .... En þegar á hólminn var komið var kella bara komin á heilsuhæli ekki í Hveragerði og við sættumst á að hún gæfi Soffu tjékka sem að myndi svo henda summunni inn á mig um miðjan júní. Fínt en hitt hefði bara verið svo góð saga.

Annars er ég nú farin að hlakka til að hitta ykkur elskurnar mínar. Það er orðið soldið langt síðan síðast. Síðan er mér farið að kitla í tærnar, mig langar svo í Vesturbæjarlaugina.

p.s. ég trúi ekki að það sé megavika á Dominos akkúrat vikuna áður en ég kem heim.

p.s. Ekki fara á Da Vinci Code. Hún er hrikaleg.

Ertu Hress?

2006-05-16T10:04:00.000-07:00

Ég þarf að játa svolítið. Ég er svoleiðis skíthrædd við dúfur. Þessi hræðsla jafnast á við ofsahræðslu og því getur þetta talist undir fóbíu. Tek samt fram að þetta á ekki við um friðardúfur.

Síðasti tíminn minn í skólanum var nú alveg. Ha.

Ég mætti tilbúin að læra allt um subjonctif og proposition subordonnée de conséquence en nei nei þá var fólkið bara mætt með kampavín, Pastis og dvergaghettoplaster eða semsagt allt sem að þarf til að halda almennilega féte. Mér fannst það svo sem ekkert leiðinlegt.

Eftir að hafa setið að drykkju með hressa kennaranum okkar frá Marseille og húsverðinum sem er líka frá Marseille, grínast soldið og sungið, ákváðum við að fara í í æsispennandi leik sem að heitir Gage ou question. Það myndi útleggjast á íslensku sem Sannleikinn eða kontór. Muniði? Svona cirka 10 ára bekkur í Langholtsskóla … góðir tímar.

Ekki var það leiðinlegra og var það ansi gaman að fylgjast með bekkjarfélögum mínum þykjast vera að leita að mörgæs eða kyssa túrista. Þegar kom að mér valdi ég gage því mér finnst miklu skemmtilegra að gera einhverja vitleysu heldur en að deila persónulegum upplýsingum með vitleysingum sem að ég þekki ekki neitt. Segi sona. Gagið mitt var að fara inn í tíma hjá Science Politique sem er við hliðina á okkur og syngja íslenska þjóðsönginn. Ég lét þau ekki segja mér það tvisvar og skokkaði spennt yfir í næstu byggingu, inn í bekk fullann af pólitískum frökkum og hóf raust mína. Fattaði þá að ég kann ekkert íslenska þjóðsöngin.

En þetta var virkilega góður dagur og gott að enda góðan vetur á sona vitleysu.

Fór í eitt próf í dag. Það gekk vel en var engin brillering. Var frekar súr þegar ég gekk út. Svo heimsótti ég uppáhalds Thai-matstaðinn minn og uppáhalds Thai-matstaða-maðurinn minn sagði að ég væri madamoisellan með fallegu augun. Þá tók ég gleði mína á ný. Á morgun er ég svo búin í prófum. Þá hefst seinasta vikan mín hér í Aix og held ég að það væri mjög hressandi að eyða henni í vitleysu.

Ekki?

P.s. Uppáhalds lagið mitt í dag er Wake up með Arcade Fire og David Bowie. Það er eitthvað svo assez dramatískt en samt sem áður hresst.

P.s Hvar get ég fundið ferðatösku fyrir þetta:

Eða þetta:

Eða þetta:

Kannski Ebay?

Kokosbolla og klosettpappir

2006-05-08T03:08:00.000-07:00

Þegar ég var lítil las ég alveg óhemju mikið af bókum. Las. Ok skoðaði. Átti heima beint á móti Sólheimasafni og eyddi þar mörgum stundum. Kynntist líka fólkinu þar ansi vel og suma þekki ég ansi vel enn þann dag í dag. Fæ stundum kókosbollu þegar ég kíki þar við.

Ein uppáhalds bókin mín var sagan um hana Gunnjónu og blómin á þakinu. Önnur uppáhalds er stórmerkileg bókmennt sem að heitir Það sem að fullorðna fólkið gerir á kvöldin. Hún hitti einhvern veginn svo naglann á höfuðið. Ég var ofsalega forvitin þegar ég var lítil og átti einmitt alltaf mjög erfitt með að sofna á kvöldin. Par conséquent, átti ég náttúrulega enn erfiðara með að vakna á morgnana. Mamma mín háði daglegt stríð við að koma mér fram úr. Hinsvegar var Kári litli gullkálfur alltaf sprellvakandi fyrir klukkan 6:30. Helvískur.

Nema einu sinni. Ég hef verið sona fimm ára. Þá fékk Kári að fara í Bingó með mömmu hjá Blindrafélaginu. Auðvitað fannst mér hundleiðinlegt að meiga ekki koma með enn í staðinn fékk ég að vefja pabba minn inn í klósettpappír frá toppi til táar á meðan hann horfði á fréttirnar. Það kölluðum við læknisleik. Eftir að hafa fengið að vefja pabba minn í klósettpappír var ég svaka hamingjusöm og sofnaði á nóinu. Daginn eftir var ég vöknuð á undan mömmu og allt í góðum gír – tilbúin að fara í leiksskólann, moka nýjan sand og bíta fleiri krakka. Kári aftur á móti var svaka eftir sig eftir Bingóið, vildi sofa lengur og hvað gat ég þá annað en hlegið og sest oná hausinn á honum.

En nú er ég komin langt út fyrir efnið. Þegar ég var lítil var ég ofsalega hrifinn af bókunum um Einar Áskel. Hann var eitthvað svo raunverulegur. Svo mikill rólyndismaður og svo dipló. Heimspekin hans situr ennþá í mér og þess vegna minni ég mig alltaf á að eftir langa og leiðinlega stund gerist alltaf eitthvað skemmtilegt. Það segir nefnilega Einar Áskell. Eða var það amma hans?

Á fullorðins máli heitir sona hugmyndafræði Karma.

Eftir frekar marga daga af veikindum og almennum leiðindum hlaut bara eitthvað gott að gerast. Og það góða hefur gerst! Meira að segja tvennt gott! Ég er komin með vinnu í sumar sem er geggjað fullorðins og ég náði TCF prófinu sem að þýðir að næsta haust má ég læra hvað sem er í hvaða háskóla sem er í Frakklandi. Eða sona næstum því.

Á soleiðis dögum getur maður ekki verið annað en sáttur við lífið og skónna sína.

Svo er líka gaman að segja frá því að í gær klifraði ég upp á þetta fjall;

Það heitir St. Victoire er álíka stórt og Esjan og var uppáhalds fjallið hans Cezanne sem að málaði einmitt þessa stórkostlegu mynd hér.

Að lokum vil ég óska ömmu minni og afa til hamingju með daginn. Þau eiga nefnilega stórafmæli í dag. Amma er áttttræð og afi níræður. Mér finnst það magnað! Og mér finnst ennþá magnaðra að þau eigi sama afmælisdaginn. Það segir bara svo margt um lífið og karmað.

Eyjafjarðarsysla

2006-05-01T03:03:00.000-07:00

Mig langar að horfa á Prúðuleikarana.

Á morgun fer ég í skólann eftir tveggja vikna frí. Ég þori að veðja að það fyrsta sem að kennarinn eigi eftir að spyrja okkur sé:

Hvernig var vorfríið ykkar beibýsin mín?

(djók. Hann myndi aldrei segja beibýsin)

Þá eyðum við sona klukkutíma í að hlusta á þegar Christina sigldi með snekkju sem að heitir Princess um norsku firðina, Shaun fór í surf-camp einhversstaðar á spáni, Tobey í úlfaldaferðalag um Marókkó, Joanna í tónlistarferðalag um Írland, Lauren í Snitzel ferð um norður héruð þýskalands og þegar Chiaki fór til Amsterdam, Lúxemborgar, Brussel, Barcelona og Madrid á viku. Og svo kemur að mér:

*Sko. Ég varð alveg mógó hógó zógó ógeðslega veik og fór á spítala þar sem ég fékk eftir 6 tíma bið og mjög svo öpptæt framkomu á la francaise, vitlausa sjúkdómagreiningu. Þar fékk ég einnig lyseðil upp á lyf sem að gerðu mig enn veikari. Ég lá fyrir í fimm daga án þess að geta borðað, sofið eða talað og vonaði að þetta myndi braggast. Ákvað svo að fara aftur til læknis sem loksins gaf mér rétta sjúkdómagreiningu – Streptókokka og lyf eftir því. Já, og svo fór ég á roadtrip.*

Þetta var kannski ekkert leiðinlegasta frí sem ég hef upplifað. En samt alveg nálægt því. Það er almennt leiðinlegt að vera veikur – en að vera veikur í útlöndum, fjarri heimabyggðunum og öllum sem að manni þykir vænt um, já, það er bara allt annað konsept.

Mæli samt með því að fólk grípi í púsl á sona ögurstundum. Það er ekki bara gott fyrir línurnar heldur róar það hugann.

Ég hef gleðifréttir að færa. Reyndar leynist í þeim pirrandi fréttir líka en ég hef ákveðið bara að einblína á þær gleðilegu. Ok. Ég er búin að negla heimferð. Þann 25. maí næstkomandi mun ég fara frá Aix og halda ásamt henni Strúnu minni til Parísar. Þar munum við gista í góðu yfirlæti á hóteli við rue Saint Denis sem að ég komst að í gær er mikil klámgata með kynlífsleikfangabúðum, peep-showum og vændiskonum á alla kanta. Einstaklega skemmtilegt. Þá mun Strúna fara heim þann 27. Maí þar sem að allt var uppbókað hjá Icelandair þann 29. Ætla ekki að fara út í það hvað Icelandair er ekki í miklu uppáhaldi hjá mér akkúrat núna. Þegar Strúna er farin verð ég ein í París í tvo daga og er það alveg allt í lagi. Ég get þá kannski platað eina vændiskonu með mér á Louvre ef að allt bregst. Að morgni 29. maí mun ég svo taka lestina yfir Ermasundið frá París til London. Og þá mun renna upp stund sem að ég hef lengi beðið eftir; að hitta Björgina mína! Vei! Svo flýg ég heim með icelandexpress um kvöldið. Verð sennilega lent rétt fyrir miðnættið. Haldið þið að það sé. Ég er svo góð í flóknum ferðalögum. Ferðast eiginlega alltaf flókið að því að ég held að það sé ódýrara. Ég er ferðast flókið meistari. Eða bara ferðalaga-Flóki. Það var þetta eða að fljúga með icelandair, París – Reykjavík, eins leið fyrir 115 þús. kjell. Já, já, auðvald og einokunarverlsun.

En ætla aðeins að kíkja á Chateaubriand einu sinni enn.

Sjáumst.

Les vacances de printemps

2006-04-23T09:46:00.000-07:00

Mig dreymdi að ég væri að berjast við ketti í þúsunda tali til að koma í veg fyrir að þeir ætu Lundana. Sem er skrítið því hingað til hef ég alltaf verið með köttum í liði, bæði í draumaheimnum og já hinum. Nema kannski á þeim tíma þegar ég taldi morgunsjónvarp barnanna vera heilagan sannleik og horfði á Tomma og Jenna. Já, ég var ein af þessum einlægu og trúgjörnu börnum þegar ég var lítil.

Ég er í endalausu fríi og það er yndislegt. Gæti vel hugsað mér að gera þetta að vana og lífstíl, að vera í fríi. Vera Frímann. Haha! dúble sense! – gæti verið að vera frímann (sá sem er alltaf í fríi) og svo bara heitið Vera Frímann. Vá! Þetta er í fyrsta skipti sem mér finnst nafnið mitt fyndið í þessum skilningi. Kannski að því að ég gerði það sjálf grín af því. Hata það þegar fólk er að ibbast út í nafnið mitt. En ekki þegar ég geri það sjálf. Hanaspark og hananú! Einkaréttur og Einokunarverslun. Gaman að heita fyndnu nafni og gaman að heita nafni sem nánast allir í heiminum sama úr hvaða heimshorni þeir koma geta borið fram án vesens eða misskilnings. Já það eru forréttindi.

Núna er ég veik. Ég er veik sona sennilega 30% hluta úr árinu. Var aldrei veik þegar ég var lítil en er að taka það ærlega út núna á efri árum. Núna er ég sennilega með hettusótt eða fiskiofnæmi. Andlitið á mér er eins og appelsína alveg kringlótt, fingurnír mínir halda að þeir séu bjúgu og hálsinn minn er í verkfalli. Það er hundleiðinlegt að vera veik en það er svakalega góð lífsreynsla líka. Maður einhvern veginn lærir að meta lífið upp á nýtt. Djók. Ég er ekki Gunnar í krossinum. En þar sem að ég nenni ekki að standa í því að fara til læknis og vera eitthvað sjassjassjasjjajsjsajasjjsaj (sona hljómar franska þegar maður er að tala hana – ekki djók) og fá svo 48i03oö lyfseðla eins er á la mode hér í Fransý þá ætla ég að lækna mig sjálf. Meðferðin heitir að þessu sinni; Mission de temmilegt sólskin, Dawson’s Creek, crepes með nutella og kókós og svo auðvitað; knús frá Strúnu.

Ég fór á roadtrip á miðvikudaginn sem var sko geggjað gaman. Ég er laumubílaperri – finnst ógeðslega gaman að keyra og iii spila bílaskák.
Ferðafélagarnir mínir voru mín elskulega *coloc* og snarklikkuð stelpa frá Svíþjóð sem er samt sona í minningunni voða sæt og skemmtileg. Mér finnst bara svo lélegt þegar fólk er alltaf að tala um að vera sponteinýus í staðinn fyrir bara að vera það. Svo finnst mér nákvæmlega ekkert sponteinýus við það að fara á hestbak.

Eftir að hafa rætt við hina og þessa í hverfinu okkar um hvert væri best að fara (Samlokumaðurinn Krústý benti okkur á að fara vestur á meðan mæðgurnar á kaffihúsinu með eineygða köttinn á móti þvottahúsinu sögðu austur), keypt kort af Provence og náð í litla Fiat dósa bílinn okkar lögðum við af stað í átt til Marseille. Að keyra um í ekta suður frönsku landslagi og vitandi það að ég væri í nágrenni Marseille minnti mig svakalega mikið á þá gæða mynd Luc Besson; Taxi. Nema hvað að bílinn minn var ekki með vængi. Því miður. Við keyrðum fram hjá Marseille og niður að Les Camargues sem eru svakalega fallegar mýrar. Þar sáum við endalaust af villtum flamingóum og hvítum hestum. (Ef að hestar fæðast ekki hvítir í Les Camargues er þeim hent þaðan út með skít og skömm). Eitthvað misskildum við kortið okkar og ákváðum eftir að vera komnar út í buskann, búnar að týna veginum og sáum ekkert nema Miðjarðarhafið og hjólhýsagarð með sjóræningjafána, að snúa við. Ég er ennþá á því að það hafi verið rétt ákvörðun. Þá keyrðum við til St. Maries de la mer sem er strandbær og afar vinsæll meðal þýðverskra. Sá staður minnti mig óneitanlega mikið á Algarve hérað á Portúgal þ.e. mjög touristique. Í heilögum Maríum hafsins má finna gæða strönd, mikið úrval af ís og útsýniskirkju. Útsýniskirkja er mjög módernískt fyrirbæri. Kirkjur hafa alltaf verið afar vinsælir viðkomustaðir ferðamanna í gegnum aldirnar og gefið heimabúum vel í vasann. Núna aftur á móti á tímum hraðans – hafa ferðamenn upp til hópa afar lítinn áhuga í að eyða dýrmætum tíma sínum í að skoða altari og biskupaútsaum en alltaf gefa þeir sér tíma fyrir útsýni. Það hentar líka svo vel númerískum myndavélum. Þannig að bingó! Útsýniskirkja og 5 evrur inn. Mögnuð uppgötvun.
Á heimleiðinni komum við svo við í Arles og skoðuðum hringleikjahús frá miðöldum. Þar eru stundum nautaat. Sem betur fer var ekkert nautaat þann daginn.

Næsta miðvikudag ætla ég svo að endurtaka leikinn en án allra svía í þetta skiptið. Þá er ferðinni heitið sennilega inn í land þar sem hægt er að fara á hjólabát. Vei!

Et alors ... qui est Eddy Mitchell?

2006-04-17T06:21:00.000-07:00

Hvernig haldið þið upp á páskana ykkar?

Litla siss á hundrað um húsið í leit að eggi úr súkkulaði. Eftir nokkrar vísbendingar hér og þar, m.a. í ljóðasafni Jónasar Hallgrímassonar, getur fjölskyldan sest niður í rólegheitunum, borðað páskaegg á náttfötunum, lesið málshætti og horft á Páskastundina okkar. Svo neyðir mamma þín þig í kirkju eða á páska*tónleika* í Langholtsskirkju. Síðan er kannski kíkt í göngutúr, kannski kíkt í Hveragerði til Bigga blómafrænda eða á Gróu frænku í Vesturbænum. Svo kemur amma litla hress í heimssókn til að borða lambalærið. Kvöldinu er svo eytt í ísát í sófanum á meðan horft er á einhvern klassíker frá Hrafni Gunnlaugssyni eins og þeir sýna iðulega á rúv á hátíðisdögum.

Síðustu ár hafa páskarnir verið sona hjá mér og er það vel. Finnst fátt skemmtilegra en að borða góðan mat í faðmi fjölskyldunnar. Sérstaklega þegar allir meðlimir hennar eru á staðnum.

Þannig var það hins vegar ekki í ár. Það er allt í lagi. Stundum er gaman að prófa eitthvað nýtt. Í fyrsta lagi gerði ég mér engan veginn grein fyrir því að páskarnir væru komnir í heimssókn fyrr en ég var á leiðinni heim úr tíma á föstudaginn og mætti heljarinnar skrúðgöngu. Fremstur fór unglingur með hárkollu og gerviskegg sem hélt á krossi og þóttist vera Jésus Kristur. Og hann var ekki einu sinni í Jésus skóm! Þar á eftir allskonar fígurur úr kaþólsku kirkjunni og að lokum munkakór sem söng María! María! Og minnti mig af einhverjum ástæðum á klúr og hress íslensk útilegulög eins og - Kondu og skoðaðu í tjaldið hjá mér, Marí... Skrúðgöngufólkið hefði örugglega orðið ánægt með þessa skræmingu á helgu meyjunni sinni … En þessi skrúðganga minnti mig á að þennan sama dag hefði Jésus okkar verið krossfestur. Semsagt Föstudagurinn langi en samt allar bensínstöðvar opnar. Sjazzzú.

Á Sunnudaginn – Páskadag fattaði ég að ég var búin að borða páskaeggið sem að mamma hafði sent mér. Tant pis. Það var mjög gott mamma mín – Takk! Ég og Soffa ákváðum að fara í parken í páskapikknikk sona í tilefni dagsins. Vei! Keyptum allskonar gúmmelaði hjá Paul eins og Croissant og Mille feuille aux fraises og hamingjubrauð og ég veit ekki hvað. Sátum dágóða stund í steikjandi sólskini, saklausar og grunlausar um að þessi gula kelling þarna í háloftunum er ekkert alltaf svo skemmtileg. Fattaði það þegar ég kom heim eins og grillaður humar á annarri hliðinni en soðinn orafiskibolla á hinni. Og þvílíkur sársauki! Mamma Róóósa! Mæli ekki með þessu.

En sært stollt og önnur almenn særindi komu ekki í veg fyrir að ég mætti í páskamatinn hjá henni Chiaki vinkonu minni frá Japan. Hef aldrei áður borðað Nadchiki grænmetissúpu á Páskadag áður og maður minn skil hreinlega ekki af hverju. Úbba góð alveg! Páskakvöldi var svo eytt í Sake drykkju, baunasnakk, Trivial á frönsku og Megas. Já! Skil ekki hvernig mér tókst að fá sæta og saklausa japanska skólastúlku til að fýla Megas. En ég verð að segja að fylgjast með henni dansa eins og nunnan í Sound of Music við Ragnheiði Biskupsdóttur er góð skemmtun. Ég þarf ekkert að taka það fram að auðvitað rústaði ég Trivial eins og alltaf þó að það hefði verið á frönsku í þetta skiptið. Viðurkenni alveg að það komu mjög fáránlegar og óskiljanlegar spurningar inn á milli en þá virtist svarið vera oftar en ekki Eddy Mitchell. Þannig að krakkar ef að ykkur vantar svörin við spurningum lífsins þá vitið þið hvað þið eigið að segja.

Orð vikunnar: Ugglaust.

SvefnSalsa

2006-04-11T04:00:00.000-07:00

Nei! Bíddu nú hæg! Vera að blogga og það eru bara tvær mínutur síðan hún bloggaði síðast! Hvað er í gangi hér? Ætlar ÞÚ að dáleiða MIG? Ég tek ekki þátt í þessu rugli. Guðrún viltu koma hérna. Núna!*

Málið er að ég er í SvefnSalsa. Ekki það að mig langi að dansa Salsa heldur er ég bara í svo góðu skapi. Vorið eða eitthvað ... veit það ekki alveg.

Í tilefni þess að ég er SvefnSalsa gerði ég smá breytingar á blogginu eins og sjá má hér til hliðar. Ég er nefnilega svo oft að lesa blogg hjá fólki sem að ég þekki ekki neitt sem er kannski skrítið en mér finnst það allt í lagi því bloggin eru fyndin, smellin og skemmtileg. vá þetta var löng setning. Núna eru Dr. Gunni, maður sem að ég ber mikla virðingu fyrir og Heiða vinkona hans, kona sem að ég ber líka mikla virðingu fyrir komin í hópinn *Fólk sem að ég þekki ekki neitt en finnst samt skemmtilegt*. Já, svo fá Star Wars fólkið að fljóta með en það er bara að því mér finnst svo fyndið að það sé til Star Wars fólk sem að kallar síðuna sína theforce.net.

* sá sem veit hvaðan þessi frasi er komin má fá tópas.

Sunnudagur - Nunnudagur

2006-04-09T08:36:00.000-07:00

Ég er búin að þróa með mér frekar leiðinlegan ávana en það er að vera alltaf mjög löööt, þreytt og tóm á sunnudögum. Nenni ekki einu sinni að lesa biblíuna og þá er nú mikið sagt.

Það sem ég hef afrekað í dag er eftirfarandi:

*Vaknað með óvenjumiklar krullur
*Horft á The Diary Of Bridget Jones
*Farið á kaffihús
*Borðað Crépes með súkkulaði á uppáhaldsbekknum mínum
*Spilað á munnhörpu sem að útlendingar kalla harmonikku (!)
*Smakkað fimm mismunandi tegundir af te, m.a. te með mokka, kanil og mambó bragði.
*Pælt í því hvernig foreldrum mínum gangi að *tjilla* í Rússlandi og hvernig tilfinning það sé að tannbursta sig með Vodka.
*Stofnað hljómsveit með Valerie sem að heitir The Off White Shins (við erum báðar rauðhærðar og þar af leiðandi með mjög ljósan húðlit) og spilar bítlalög í sona mjög svo ostlegum vælurokk búningi og með munnhörpu tónum í bakgrunni.

Er þetta ekki bara nokkuð gott fyrir einn slappan sunnudag?

Gamlir kallar i keilu

2006-04-03T09:10:00.000-07:00

Að fara út að borða með frakka sem er þar að auki svona líka þvílíkur *gourmet* maður er góð skemmtun. Mjög ólíkt því að fara með einhverjum íslendingi sem að gúffar í sig steikinni á meðan hann sötrar á Carlsberginum sínum.

Þegar á veitingastaðinn er kominn skal byrja á apperatif; Pastis handa monsieurunum eins og sönnum suður frakka sæmir en ég mæli með með ofsalegu dömulegu múskatvíni (blonde) handa öllum dömum. Leikandi sætt og kitlandi. Að þessu sinni voru réttir dagsins þrír; grafin gæs með gúllerýi, fiskur og nautasteik. Einhvern veginn fannst mér voða sniðugt að sleppa forrétinum og skella mér bara á eina myndarlega belju. Hefði kannski ekki átt að gera það enda ekki borðað almennilegt kjöt síðan um jólin. Franski gourmet félagi minn fékk örlitla fullnægingu við að skoða matseðilinn og var snöggur að sjóða saman dásamlega þriggja rétta máltíð. Svo kom að víninu. Held að hann hafi eytt sona korteri í að skoða vínbíblíuna gaumgæfilega áður en hann valdi skothelda flösku frá Château de Pape. Á meðan hann gæddi sér á gæsapate í forrétt gaf hann mér góðan fyrirlestur um hvernig eigi að njóta fransks matar: Þegar rétturinn er kominn á borðið, velurðu fyrsta bitann gaumgæfilega; skerð bita af kjötinu og raðar smám saman meðlætinu á gaffalinn. Passaðu að gúffa ekki of mikið í einu og gættu að bragðhlutföllunum. Svo skaltu baða bitann í sósunni. Að lokum stinguru bitanum upp í þig, lokar augunum og dregur djúpt inn andann. En þá hefst ferðalagið; « Að borða góðan mat er eins og að fara í ferðalag með ekkert nema bragðlaukana í farangrinum » . Sjíaaaa ...

Þegar þú kyngir skaltu passa að bragðið hverfi ekki alveg oní maga heldur geymdu smá af því eftir í munninum til að máta við vínið. Vínið verðuru að hafa smakkað á undan matnum og fylgir því að sjálfsögðu viss athöfn. Taktu glasið upp og leyfðu víninu að leika um það. Fylgstu með því hvernig vínið myndar eins og rönd á veggi glassins. Ef að eðlsimassi vínsins er léttur, er röndin snögg að renna til baka en það þýðir að þú ert með ansi gott vín í höndunum. Þá er komið að kjóli (la robe) vínsins eða litnum. Berðu glasið upp að ljósi og sjáðu hvernig geislinn speglast í gegnum það. Hvernig breytast litbrigði vínsins? Vínrautt með glansi (brillent) er lang best en of dökkt þýðir að það sé ekki nógu þroskað. Að lokum stinguru nefinu oní glasið og leyfir lykt vínsins að fylla vit þín til að undirbúa vel fyrsta sopann. Er lyktin sterk og minnir á einhvern undarlegan hátt á jólatré? Eða kannski risafuru í Hallormsstaðaskógi? Jafnvel hjólbarða með sítrónukeim? Gamla kalla í keilu? Eftir að hafa staðsett lyktina soldið og áttað sig á henni – skaltu súpa. Taktu temmilegan stóran sopa og frussaðu svo soldið víninu um munninn. Sona eins og þú gerir við munnskol. Láttu vínið leika um allan munninn og passaðu að bragðið festist soldið í tannholdinu.

Þegar hér var komið við sögu ætlaði ég að vera ótrúlega sniðug og slá um mig með vín vitneskju minni og sagði; Mais, oui! C’est un goût verticul. Sem að þýðir eiginlega lóðrétt. Samt eiginlega ekki. Það þýðir eiginlega ekki neitt en ef að það ætti að þýða eitthvað er það næst því að þýða lóðrétt. Semsagt lóðrétt bragð. Ég hélt nefnilega að ég væri að segja að það væri kringlótt bragð af víninu en okkur Raffa fannst það geðveikt fyndið að segja það þegar ég var á Ítalíu um daginn. Gourmet félaga mínum fannst það ekki fyndið. Horfði á mig alvarlegum augum og sagði; Vera. Viltu gera það fyrir mig að sýna víninu virðingu. Ég sagði bara já og ég hélt áfram að borða kálfinn minn.

En aftur að fyrsta bitanum; taktu sopa af víninu með gott bragð af matnum í munninum. Finndu hvernig elementin eða frumefnin í matnum og víninu koma saman og mynda ákveðið afl svo að þú getir upplifað hið fullkomna bragð í nokkrar mínutur. Mmmmm ... Svo getur verið gaman að pæla í því hvernig vínið dregur fram ákveðin einkenni í matnum – t.d, er sósan vel krydduð af rósmarín eða pipar? Eða er steikin of mikið steikt?

Til að kóróna kvöldið svo í dásamlegheitum sínum er um að gera að skella sér á eftirrétt. Þannig tryggiru líka að þú gengur út með leikandi ljúft eftirbragð í munninum. Fyrir mér er eftirrétur ekki eftirréttur ef hann er ekki úr súkkulaði.

Amen.

Franska getur verið ótrúlega fyndið tungumál. Hún er eiginlega alveg mögnuð. Tökum orðið *Loup* sem dæmi. Þekktasta merking þess er sennilega *Úlfur*. *Loup* má einnig nota á ýmsan hátt og í allskonar samhengi og er það einkar sniðugt þegar kemur að því að slá um sig í kokkteilboðum á St. Germain-des-prés með Catherine Deneuve á annarri hönd og Serge Gainsbourg á hinni. Ójá. Ef þú segir til dæmis *une jeune loup* (ungur úlfur) ertu að segja að einhver sé ungur maður á framabraut. Þá ættiru líka að geta sagt *une jeune louve* (ung úlfynja) um unga konu á framabraut. Eða hvað? Þegar þú ætlar að vera góður við einhvern sem á kannski soldið bágt er tilvalið að segja *Mon peitit loupe* (litli úlfurinn minn). Það finnst mér ofsalega sniðugt enda var ég iðulega kölluð *hróið mitt* af afa mínum þegar ég var lítil. *Loup de mer* (sjávarúlfur) þýðir aftur á móti steinbítur. Gott að hafa það í huga ef að ég hitti aftur nokkra frakka á skútu á Borgafirði eystra og reyni að selja þeim fisk – eins og í fyrra. *Un vieux loup de mer* (gamall sjávarúlfur) er ekki hægt að nota um uppstoppaðan steinbít (damn! Er akkúrat búin að vera leita að því út um allt ... ) heldur um sona gamlan sjómann. Svo hefur *Loup* allskonar aðrar merkingar. Það er til dæmis óspart notað um svartar hálfgrímur (sem er ...) , kvist eða hnúsk á tré (hnúskur? Er það ekki sænska eða eitthvað?) og svo að lokum; fitublaðra í hársverði. Get engan veginn skilið hvað það á að vera. Hef allavegana sem betur fer aldrei fengið soleiðis því oj! Maður. Ég þekki held ég bara engan sem hefur fengið soleiðis en hey! samt ógeðslega gaman. Sögnin *Louper* þýðir ekki að úlfast heldur að klúðra. Hvað á ég þá að segja þegar ég ætla aðeins að skreppa að úlfast? Úff ... þetta er flókið.

Hvernig orðið Loup gat þróast frá úlfi í fitublöðru í hársverði er mér lífisins ómögulegt að skilja en virkilega skemmtilegt að eyða tíma í að pæla soldið í því. Mæli með því og te með kókosbragði.

P.S. Af hverju fæ ég alltaf mynd af Ben Affleck að bjarga tannlausum gamalmennum í einhverjum stórepískum-hollywood-thriller í kollinn þegar ég er að læra sögu?

Kvef og afmæli

2006-03-26T02:50:00.000-08:00

Ég er svo kvefuð í dag og þessa dagana að ég get varla staðið. Er samt að fara í afmæli hjá honum Mána Jóni á eftir en hann er 14 ára í dag. Ég keypti The Simpson goes to Hollywood DVD til að gefa honum í afmælisgjöf. Er það ekki bara nokkuð gott? Annað í fréttum er að ég er alfarið hætt að tala íslensku og farin að tala færeysku. Gæti líka verið einhver útgáfa af forn norsku. Til að gefa ykkur smá dæmi þá sagði ég; *hann er eingrý júngur maður* um strák sem að var í vondu skapi í gær. Gæti líka verið Vestur-Íslenska. Hvað haldið þið?

p.s. Allir að senda mér frönskustrauma á fimmtudaginn. Þá er ég nefnilega að fara í 7 tíma próf. Takk!

Vous avez l'air d'un môme

2006-03-21T10:53:00.000-08:00

Kaniltyggjó? Hvað er fólk að spá?

Ég hef sjaldan verið í eins skrítnu jafnvægi en málefnið er gott þannig að ég er sátt. Stundirnar þar sem að ég er að deyja úr hamingju og kátínu með stanslaust kitl í mallanum og hláturköst slá út alla þráhyggju, pirringstundir og hugleiðingar um hvað lífið er hverfult. Vona bara að þetta hafi ekki of djúpstæð áhrif á sálina þegar nær dregur.

Fór í gréve hjá Listaháskólanum hér í bæ á miðvikudaginn. Það var vægast sagt mjög forvitnilegt og gaman. Gréve þýðir á íslensku verkfall en er samt engan veginn verkfall eins og það virkar á Íslandi. Háskóla gréve virkar þannig að þá fara háskólanemar í verkfall til að mótmæla einhverju, mæta ekki í tíma og koma í veg fyrir að aðrir háskólanemar komist í tíma. Þeir eiginlega hertaka skólann sinn og halda partý á skólalóðinni. Mjög svo rock’n’roll high school eitthvað. En þetta var mjög notalegt. Fólk að spila á gítar og sítar, drekka bjór og ræða málin. Hitti líka fyrir allskonar fyndið fólk. Til dæmis hann Psoco sem að lítur alveg eins út og Keith Richards og er að eigin sögn prófessjónal götugítarleikari sem að spilar fyrir alla þá sem að eiga leið hjá horninu hans og vilja hlusta. Psoco þekkir vel til Eiríks Rauða og var alveg staðráðinn í að giftast mér en ég sagði bara kannski seinna. Sjáum svo bara til.

Ég var að drekka kaffi áðan og þegar kaffið var búið kom í ljós líka þessi skrítna mynd á botninum. Sona eins og þríhyrningalaga sæbjúga með einhverskonar roi du soleil hárkollu. Mjög spes. Veit ekkert hvað þetta þýðir og vildi óska að amma Inga væri hérna til að leysa úr þessari gátu. Kannski er þetta enn eitt hintið um að ég eigi að drífa mig í klippingu. Kannski er verið að segja mér að flytja til Hveragerðis, stofna bú og rækta lífrænt ræktuð sæbjúgu. Hvað veit ég ? Ekki neitt. Kannski var kaffið bara myglað. Sjáum til.

Annars er ég búin að vera að læra svo mikið síðustu daga að ég held að frönsk málfræði fari bráðum að vella út úr eyrunum á mér. Við skulum nú samt vona ekki. Held að það sé mjög óhuggulegt.

P.s. Held að mér finnist ekkert jafn fyndið og skemmtilegt mismæli. Það útskýrir kannski af hverju ég hló sona eins og geðsjúklingur af Mr. Bean prestinum í Four Weddings and a Funeral. Jésus það var svo fyndið.

Leiðin til Avon Lea

2006-03-14T07:36:00.000-08:00

Ó! Hvað ég vildi eiga myndavél. Svona til að geta fest endrum og eins hina ýmsu atburði sem eiga sér stað á torginu mínu á filmu. Akkúrat núna eru komnir saman fleiri hundruðir stúdenta til að mótmæla CPE lagasetningunni hans Villepin. Og þetta er alveg frábært! Vel vígalegir víkingasveitaliðar vopnaðir rifflum og táragasi búnir að mynda eins og varnarvegg fyrir framan ráðhúsið og fyrir framan þá stúdentar af öllum stærðum og gerðum sem liggja kylliflatir í einni baun og hrópa Við viljum ekki smjör! Við viljum ekki smjör! Magnað alveg! Það er eins og revólúsjónin sé í blóðinu á frökkum – því hér hér iðka menn mótmæli og verkföll eins og hverja aðra þjóðaríþrótt. Og finnst mér að við heima mættum alveg tileinka okkur þennan lífstíl. Hversu lengi ætlum við að láta peningagræðgi og aðra vitleysu yfir okkur ganga? Ég er alveg viss um að Egill frændi minn Skallagrímsson yrði ekki par hrifinn ef hann liti við í heimssókn í dag og sæi hvernig íslendingar eru að vinna að því að eyðileggja landið sitt (sbr. Kárahnjúkavirkjun) og gera þegna sína heimskari og óvirkari (sbr. stytting stúdentsprófs).

Ég fór til Avignon um helgina og það var mjög gaman. Ég gæti gefið ykkur nákvæma úttekt á því þegar ég skoðaði páfagarðinn, fauk næstum í miðjum dansi af brúnni og út í Rín (er Rhone Rín ... einhver?), skálaði Pastis og spjallaði við gamlan írskan sjómann um Þórberg Þórðarson en einhvern veginn langar mig ekkert til þess. Ef ykkur langar að vita eitthvað um Avignon – farið þá bara til Avignon. Ég skal samt gefa ykkur þetta:

Vissuð þið að það er glimmer á götunum í Avignon? Já bara sona glimmer eins og að maður setur á jólakort. Mér finnst þetta mjög spes og man ekki eftir að hafa séð þetta áður þ.e. sona glimmer götur í bara sona venjulegri borg. Ennfremur er ég búin að spá mikið í þessu og er búin að detta niður á nokkrar ástæður:

1. Daginn fyrir heimssókn mína mætti íslenska avant garde stuðhljómsveitin Trabant til Avignon og hélt þar tónleika litlum kaþólskum kórdrengjum til mikillar gleði.
2. Kannski var það ekki Trabant sem að kom í heimssókn. Kannski var það Björg! Veit að hún á það til að nota aðeins of mikið af glimmeri þegar hún er að föndra jólakort.
3. Kannski eru Avignonarar að reyna að poppa ýmind borgarinnar soldið upp. Hún er nefnilega þekkt fyrir mikinn sögulegan arfa og var rosa mikilvæg á miðöldum sbr. páfagarðurinn. Ég væri allavegana löngu komin með leið á þessu miðaldarþema og búin að sauma mér glimmersamfesting ef að ég byggi þarna. Ekki spurning.
4. Það eru ótrúlega mörg elliheimilli í Avignon.
5. Kannski er borgarstjórinn í Avignon bara sona flippaður og búin að gera sona flipp dagatal. Þið vitið þá gerir maður eitthvað flippað sona einu sinni í mánuði. Flipp janúarmánaðars var glimmer á götum og túrkísteknó í stórmörkuðum.

Var ég búin að segja ykkur frá því að ég kenndi bekknum mínum Vikivaka um daginn. Þetta byrjaði allt þegar Lauren vildi endilega kenna öllum að dansa Kántrý og við eyddum heilum tíma í að hlusta á Shania Twain og geri sona línudans. Síðan vildi kennarinn fá okkur Chakie (japan) til að kenna þjóðdansa frá okkar landi. Chakie sem er alltaf mjög settleg kenndi okkur mjög settlegan japanskan Geishu dans en svo var komið að skessunni frá Ísland sem að segir alltaf smjör þegar hún ætlar að segja börn. Þar sem að ég kann ekki sona peysufatadansa ákvað ég bara að Vikivaki væri þjóðdans íslendinga – stillti öllum upp í hring og byrjaði að ríma; Ungur var ég forðum jáááááááááá/ Borðaði gúrku og svaf svo hjáááááááá. Þetta fannst öllum vera hið mesta undur og vildu endilega halda áfram fram á kvöld.
Þess má geta að þessi ríma er komin frá Huldu Björk þegar við ásamt Aldísi og Björgu stigum einhvern tíma Vikivaka fyrir framan Mál og Menningu á Laugarveginum um miðja nótt. Mmm ... Góðir tímar. Ég er nefnilega ansi spræk í Vikivaka því ég lærði hann svo vel þegar amma mín hún Kolbrún varð sjötug. En þá steig öll fjölskyldan (örugglega 30 manns) Vikivaka á pallinum í Látalæti.

Hvað varð um februar ?

2006-03-05T06:21:00.001-08:00

Sólin skín og fuglarnir dansa chachacha og rúmbu á þessum fallega sunnudegi hér í Provence. Þegar tíðin er svo góð veit ég að það verður erfitt að snúa aftur tilbaka í hvunndaginn á Fróni. En hey! Það er ekkert strax.

Það er heldur betur fjör í dag. Ekki bara fyrsti sunnudagur í mánuðinum sem að þýðir fornbókamarkaður hér á torgi hamingjunnar heldur virðist vera einhversskonar öskudagsgleði í gangi þar líka; litlir blómálfar, strumpar og bangsatertur svífa um torgið í ljúfum dansi við tónlist einhvers sem gæti verið fín frönsk útgáfa af Geirmundi Valtýrssyni. Ansi ljúft enda langt síðan að ég hef hlustað á hann Geirmund.

En Ítalía já. Draumur í dós, endurhleðsla rafhlaðanna og síðast en ekki síst góð nálgun við núllpunktinn. Kom heim södd, sæl og með kollinn fullan af sniðugum hugmyndum. Semsagt tilbúinn að takast á við alls konar verkefni sem að bíða eftir að verða afgreidd næstu vikurnar. Sjíaaaaah! En hérna smá ferðasaga.

Ég lenti eftir skemmtilega stutt flug í snjó og slabbi á Malpensa flugvelli í Mílanó um hádegið á mánudegi. Tilfinningin var nokkuð lík þeirri um jólin þegar ég lenti í Köben; að stíga út úr vorylnum og inn í veturinn í nokkra daga. Mjög gaman það enda finnst mér snjórinn svo skemmtilegur. Fyrir utan að lifa eins og blóm í eggi í góðu yfirlæti hjá þeim Raffa, Gúu og Gino og borða svakalega mikið af góðum mat, sofa í góðu rúmi, fara í bað, lesa Moggann (vei!) og spjalla endalaust um allskonar hluti eins og pólitík og pónýhesta, gerðum við ýmisslegt sniðugt. Einn daginn skruppum við Raffi til Sviss og fórum í góðan göngutúr í snjónum. Það var vægast sagt ansi hressandi en þetta heilnæma og tæra fjallaloft í svissnesku Ölpunum hefur þannig áhrif á mann að ef maður byrjar að hlæja, hættir maður ekkert næstu dagana. Þannig að göngutúr í Sviss ekki bara góður fyrir hið líkamlega hreysti heldur fyrir sálina líka. Sama dag skoðuðum við líka St. Mauritz, snobbskíðabæ, afar vinsæll á veturna hjá fólki sem að eyðir sumrinu í Cannes eða eitthvað álíka og hefur ekkert betra að gera en að fara í Chamayanudd, borða truflur og kaupa trampólín. Semsagt mjög spennandi. Ég fór líka til Bergamo og skoðaði mjög skemmtilega myndlistarsýningu sem að heitir War is over. Einskonar samsýning með verkum eftir fullt af allskonar listamönnum sem að eiga það sameiginlegt að hafa pælt soldið í stríði og öllu sem því tengist. Sá til dæmis portraite af Lenin eftir Andy Warhol. Vægast sagt magnað og mjög skemmtilegt fyrir sona safnaperra eins og mig. Svo smakkaði ég bestu pizzu í heimi, fór á jazztónleika og á tónleika með geðveiku Avant-Garde (hehe) rokk bandi sem að spilaði í sona *Squathouse* eða Centro Sociale í Mílanó: risastór yfirgefin bygging þar sem að allskonar fólk á öllum aldri heldur úti hálfgerðri félagsmiðstöð; bar – tónleikahús – markaður – bókabúð og bara alls konar smót. Mikið af rótækum pólitískum aktivistum, rastaförum og gömlum hippum en stemmningin þar minnti óneitanlega mikið á Kristjáníu og mjög svo lífræn lykt fyllti vitin við innkomu. Svo fór ég í David Bowie partý í Varenna við vatnið og komst að því að tungumál skiptir engu máli þegar maður talar við virkilega skemmtilegt fólk.

En jæja ætla að kíkja aðeins betur á þessa blómaálfa hérna á torginu.

Bið ykkur öll vel að lifa.

P.s. Ef að það getur verið kringlótt bragð af rauðvíni og köflótt bragð af rjóma getur þá verið existensíalískt bragð af samloku? Eða var ég bara að misskilja L’étranger eftir Camus?

Fotabað og Mandarinur

2006-02-19T05:19:00.000-08:00

Bloggleikur fyrir börnin í boði Erlu:

4 sjónvarpsþættir sem að mér finnst gaman að horfa á:

• Sex and the City
• The Office
• Simpson
• Alls konar kokkaþættir - sérstaklega með þeim gæðakokkum Nigella og Jamie Oliver. Engin helvítis Jói Fel í mín hús!
Annars er svo langt síðan að ég horfði á sjónvarpið síðast að ég man ekkert hvernig það virkar. Núna eyði ég tímanum í að prjóna lúffur og spila á sítarinn minn.

4 kvikmyndir sem að ég get horft aftur og aftur og aftur á:

• The Eternal Sunshine Of The Spotless Mind
• The Royal Tenenbaums
• Amélie
• Wayne´s World og Almost Famous

4 bækur sem að ég gæti lesið aftur og aftur og aftur og aftur:

* Eitruð Epli – Smásögur eftir Gerði Kristný
• Stupeur et Tremblements – Amélie Nothomb
• Njála
• Skugga-Baldur – Sjón

4 plötur sem að ég get hlustað endalaust á – Má ég segja lög? Ha ekki? Jú jú – dadddaadadadaa:
• The State I Am In - Belle &Sebastian
• Paradísarfuglinn – Megas
• This Side of The Blue – Joanna Newsom
• Hunter – Björk

4 máltíðir sem að eru og verða alltaf í uppáhaldi:
* Kjúklingarétturinn sem að mamma eldar þegar ég á afmæli eða er að flytja til Frakklands
* Nánast allar tegundir af Lasagne
* Miy núðlur með kjúklingi og grænmeti
* íslenskt lambakjöt hjá ömmu

4 sem að eiga að gera sona líka:

* Júlía
* Ásta Björk
* Ella
* Kári

Ég er svo spennt að ég held að ég sé að farast! Það var sona sögutími hjá okkur í skólanum þar sem að allir áttu að segja skrítnar sögur. Ef að það er eitthvað sem mér finnst skemmtilegra en að hlusta á góða sögu þá er það að segja góða sögu. Að segja góða sögu virkar í raun eins og að galdra. Maður galdrar sjálfan sig og fólkið í kringum sig inn í annan heim þar sem að maður gleymir alveg stað og stund í nokkkrar mínútur. Sagnalist - Magnað fyrirbæri - en nóg af því. Það sem að ég vildi sagt hafa var að auðvitað lét ég ekki mitt eftir liggja frekar en fyrri daginn og sagði m.a. söguna af lagarfljótsorminum sem að afi Ármann var svo duglegur að segja mér frá hérna í den. Svo hefði ég náttúrulega getað sagt söguna um Tröllatópasið í skóginum en það hefði kannski ekki verið jafn fallegt …

Síðan þegar ég var búin að hræða alla nokkuð duglega – teikna lagarfljótsorminn og búa til dans um finnsku töframennina sem að bundu orminn niður að lokum og björguðu þannig Héraði, sagði kennarinn okkur sögu sem að hefur ekki vikið úr kolli mínum síðan. Ég er algjör draugasöguperri og alveg elska það að láta að hræða úr mér líftóruna en á sama tíma er ég ein myrkfælnasta og draugahræddasta manneskja sem að ég þekki. Hér í Aix er gata sem að heitir Rue de la Mule Noir. Úff! ég fæ bara hroll við að skrifa þetta en mule noir útleggst á íslensku svartur kvenkyns asni eða eitthvað álíka og vísar þá til dýrsins en ekki þeirra sem að haga sér eins og asnar … d’accord? Tout le monde a compris? Gatan dregur nafn sitt af eldgamalli byggingu sem nú stendur auð og harðlæst en var áður hótel og hét þá la hôtel de la mule noir. Þetta hótel á sér ansi skrítna, forvitnilega og spúkí sögu. Ég gæti sagt að í upphafi hafi það verið reist á gamalli indjána gröf til að ameríkusera þetta en þá væri ég nú bara að ljúga og krakkar mínir ég lýg aldrei. Það voru heldur ekkert indjánar í Provence. Bara risaeðlur. En í upphafi var húsið í eigu forríkrar gyðingafjölskyldu og bera innréttingarnar keim þess því alls konar hebresk tákn er rituð í veggina hér og þar. Svo fluttist fjölskyldan búferlum en þá var stofnað vændishús í húsinu. Svo á tímum Monsieur Siðgæði í morgunmat var öllum vændishúsum í Frakklandi lokað og flokkuð undir ólögleg fyrirbæri. Þá var húsinu okkar breytt í la hôtel de la Mule Noir. Í seinni heimsstyrjöldinni var hótelið svo hertekið af Gestapo – leynilögreglu Nasista og ýmiss ódæðisverk framinn þar. Förum ekki nánar út í það. Eftir seinni heimsstyrjöldina varð hótelið svo aftur að hóteli en eitthvað héldust gestir illa þar – sváfu illa og töldu sig heyra alls konar gól og væl þannig að lokum fór það á hausinn. Þá tóku Les Vagabonds húsið að sér og var það þá eins og griðarstaður fyrir heimilislaust fólk. Því fylgdu alls konar glæpir og ljótir hlutir og ýmisslegar sögur bárust þaðan. Að lokum lokuðu borgaryfirvöld húsinu og rammlæstu því – steyptu fyrir gluggana og ég veit ekki hvað. Svo hefur það bara staðið þarna í öll þessi ár – eitt og yfirgefið. Svo fyrir nokkrum árum fóru einhverjir sagnfræðingavinir kennara míns að forvitnast um þetta og sóttu um að fá að skoða húsið. Þá kom í ljós að alls konar drungalegar skýrslur eru til um þetta hús alveg frá þeim árum sem að gyðingafjölskyldan bjó þar. Svona skýrslur sem að engin má sjá og fólk talar ekki um. Því fengu vinirnir svarið nei það mætti sko alls ekki fara þarna inn.

Ég hef ekki ennþá séð þetta hús en get varla setið á mér. Þori samt pottþétt ekki að fara ein og það verður að vera um hábjartan dag. Annars eru bekkjarfélagar mínir að skipuleggja næturferð þangað og mamma hennar Christinu er búin að lofa að gera túnfisksamlokur handa öllum. það eina sem að mig vantar núna er bara vasaljós ….

Soldið fyndið átti sér stað í dag. Það er alltaf svo gaman þegar eitthvað fyndið gerist. Ha! Bara eitthvað svo óborganlegt. Djók. Ég var stödd í bókabúð niðursokkin í littérature francais pour les nuls þegar ungur frakki sona um 17 ára vindur sér að mér og segir: Mais non! C’est toi! Wendy de Les Poupées Russes! Ok. Stöldrum aðeins við hér. Hann hélt sem sagt að ég væri leikkonan sem að lék Wendy nokkra í Les Poupées Russes sem er ansi fyndið því að ég var akkúrat að horfa á þessa mynd í gær! Þessi leikkona er alls ekkert lík mér þannig nema fyrir utan þennan týpíska Nessvip – rauðbirkni og freknur og þar sem að frakkar eru ekkert allt of vanir soleiðis fólki þá ruglast þeir mjög auðveldlega. Ég vildi alls ekkert vera að eyðileggja daginn fyrir stráksa og sagði bara Mais, oui! c’est vrai! Og gaf honum eiginhandaráritun.

En jæja – best að fara að drífa sig til Ítalíu – Ciao! Í bili.

Radical Potato

2006-02-13T07:07:00.000-08:00

Enginn kom með fullnægjandi svar við Hebba spurningunni. Herbert Guðmundsson söng ekki bara það geysilega fína lag *Svaraðu Kallinu* heldur rekur kallinn SÆNSKA ísbúð. Eða gerði það. Og þar hafiði það ...

Að þessu sinni blogga ég á mánudegi. Vona að ykkur finnist það allt í lagi og séuð ekkert sár. Ég var nefnilega í ansi skemmtilegu ferðalagi um Provence, héraðið mitt í gær og hafði engan tíma til að sinna bloggskrifum. Þetta ferðalag var ansi skemmtilegt – sá fullt af fínum bæjum, kastala og fór í vínsmökkun í sona cave. Tímdi svo ekkert að kaupa vínið sem að ég var að smakka. Soldið lélegt sko. Provence er mikið gourmet hérað og næstum hver bær sérhæfir sig í einhverju sem að gleður bragðlaukana. Skoðaði til dæmis Purycard sem er súkkulaðibær og ekki svo ólíkur þeim úr myndinni Chocolat. Aix sérhæfir sig hinsvegar í ofursætu nammi sem að kallast Calisson og finnst mér það vægast sagt ekki gott. Svo er líka gaman að segja frá því að ég missti eina gervitönn í miðjum pikknikk. Ekki alveg nógu sniðugt og spurning um að splæsa í tonnatak.

Við ræðum ansi mikið pólitík í bekknum mínum. Sona enn ein leiðin til að fá okkur til að tjá okkur og eftir alls konar pólitískar umræður hef ég fengið viðurnefnið *Radical Potato*. Þess má geta að STÓR hluti bekkjarins kemur frá Ameríkunni þar sem að fólk oft þekkir ekkert annað en falska frelsisdýrkun og finnst maður voða róttækur ef maður er á móti einkavæðingu á hinum og þessum stöðum. Einn daginn bað kennarinn minn mig um að útskýra hægri og vinstri í pólitík og ég sagði að það væri í raun mjög einfalt. Droite = d’argent og Gauche = des gens. Þá varð nú heldur uppi fótur og fit og allir fóru að keppast um að lofa líberalisma sem að í hreinsskilni finnst mér vera algjört prump – aðeins enn ein skilgreiningin á að geta grætt eins mikla peninga í friði án þess að þurfa að hugsa um náungann. Fyndið sko – því að þau eru öll svo kristinn þessar elskur og hvað varð þá um aðalinntakið í kristinni trú hjá þeim? Bara fyrir bí eða? Kennarinn gat samt reddað því að ég yrði ekki barinn með því að segja að ég kæmi frá norðurhluta Evrópu og sá heimsshluti væri úber social og soldið sona speeees. Ég sagði bara já og amen en bölvaði honum í hljóði.

Annars var síðasta vika alveg glimrandi:

Númeró Únó. Ég fékk ég hvorki meira né minna en tvo pakka í póstinum! Annan frá Íslandi og hinn frá Danmörku. Þvílík hamingja! Össh! Helga og Erla takk fyrir mig þetta var ógesssslega gaman!

Númeró dosssss. Ég var í óvenju miklu sambandi við vini mína heima á Íslandi. Talaði við Pétur, Aldísi og Björgu (samt ekki öll í einu) í símann sem var ótrúlega gaman og minnti mig á hvað ég er heppinn að eiga sona góða vini. Krakkar þið eruð best!

Númeró tressss. Ég fékk húsaleigubæturnar mínar! Vei! Vei Vei! En ég er búin að hafa ansi mikið fyrir því. Endalus skriffinska og ótrúlega skrítnar reglugerðir skiluðu mér heilum 225 evrum! Vei! Og ekki bara peningalegt bússst heldur svakalega gott bússst fyrir stolltið. Þið vitið sona eitt núll fyrir mér á móti franska kerfinu. Sjíííah! Svo fékk ég launaávísun frá Steinunni Valdísi borgarstjóra sem að tók upp á því um daginn að hækka grunnlaun hjá leiðbeinendum á leiksskóla. Og þar sem að ég lagði blóð, svita og tár í átta mánuði í starf mitt á leikskólanum Brákarborg fékk ég eins konar bætur. Þessi skyndilegi peningaauður kom heldur betur á óvart og í stundarbrjálæði keypti ég mér flugmiða til Ítalíu! Er nefnilega á leiðinni til Ítalíu eftir nákvæmlega viku og nenni engan veginn að taka lest sem að tekur næstum 10 tíma og 4 skiptingar! Ha Sjaaaabúmm!

Númeró Quatróóó. Ég eignaðist nýja vnkonu sem er complètement folle en alveg ótrúlega skemmtileg! Hún heitir Tove og er sænsk, næstum því þrítug og hefur átt heima út um allan heim. Vann á tímabili í sirkus í New York …

Og ýmisslegt annað sem ekki verður farið nánar út í hér ...

P.s. Hversu vel haldiði að það virki að senda atvinnuumsókn í bundnu máli?

Til hamingju með afmælið Kari!

2006-02-09T04:38:00.000-08:00

Dagurinn í dag er tileinkaður honum Kára bróður mínum en hann á einmitt afmæli í dag og er 24 ára! Kallinn!

Kári er uppáhalds bróðir minn og einn fyndnasti náungi sem að ég þekki. Þegar ég var lítil var ég alveg viss um að það væri engin jafn kúl og klár og bróðir minn. Ég soleiðis apaði allt eftir honum og tók öllu sem hann sagði sem heilögum sannleik. Geri það alveg soldið líka í dag. Svo kenndi hann mér líka að tefla ... Mér finnst samt hundleiðinlegt stundum hvað hann á heima langt í burtu frá mér og hvað ég sé hann sjaldan en það er alltaf jafn gaman að fá að heimsækja hann í Köben. En Kári, ef ekki París um páskana er það þá ekki bara Álfaborgarsjéns á Borgarfirði eystra í sumar? Held að það sé alveg komin tími til að Camilla sjái allt brjálæðið þarna fyrir austan ...

Þrisvar sinnum Húrra fyrir Kára!

Sænskar kjötbollur og Cezanne

2006-02-05T08:46:00.000-08:00

Ég kíkti aðeins á íslensku júróvísjón lögin í gær þar sem að engin talar um neitt annað. Ég meina það meira að segja slátrarinn minn hérna á horninu mínu, hann Yakuzi heldur ekki vatni yfir einhverju laginu og syngur það stanslaust hástöfum svo að allir sem eiga leið framhjá slátrinu hans (tvírætt sko) heyra. En vá hvað þessi lög eru öll ógeðslega leiðinleg og asnaleg. Vona bara að íslendingar séu nógu sniðug þjóð til að velja Sylvíu Nótt því að mínu mati er það eina vitið. Kommonn krakkar! Júróvísjón! Það er svo eightýs ...

Núna er hann Rúúúb (veit ekki alveg hvernig þetta er skrifað – enda ekki best í hollensku) kærastinn hennar Soffu í heimssókn og þá er best fyrir mig að vera ekkert mikið heima. Ekki það að hann sé eitthvað leiðinlegur, hann Rúúúb, heldur er það alveg takmarkað skemmtilegt að vera í kringum sona lovbörds sem að tala hollensku allan daginn og hlusta á RnB. En Það hefur líka orðið til þess að ég hef verið mjög aktíf um helgina og voða lítið heima hjá mér. Sem er mjög jákvætt. Fór í fjögurra tíma IKEA ferð á föstudaginn eftir skóla sem var sko geggjað gaman. IKEA í Frakklandi og sennilega allstaðar fyrir utan Skandinavíu er ekki bara IKEA heldur svaðileg landkynning fyrir Svíþjóð í leiðinni. Á tímabili hélt ég að ég hafði villst inn á eitthvað lappasafn þar sem var verið að steikja fleskpönnkökka á meðan hópur ljóshærðra barna söng hvem kan segjla for uten vind ... en nei nei ég var bara ennþá í IKEA. Svo gat ég keypt kíló af sænskum kjötbollum í sænska épiceríinu þannig að við vitum öll hvað ég verð að borða næstu vikurnar. Í gær byrjaði ég svo daginn á sturtu hjá Strúnu þar sem að Barbararnir ákváðu að fara bæði í sturtu OG vaska upp áður en ég vaknaði. Össh! Eftir aldeilis fína sturtu sem var meira sona eins og að berjast við andsetna garðslöngu fór ég loksins að skoða vinnustofuna hans Cézanne sem er mikilvægasti kallinn frá upphafi hér í Aix. Ef þið viljið fá að fræðast meira um kauða verðið þið bara að koma í heimssókn. Hananú! Þegar ég var svo orðin nokkuð andlega södd var komin tími til að seðja hinsegin hungrið og fara á bökuhúsið. Það var mjög indælt. Eftir bæði mikla andlega og hinsegin seddu (vá ... ég tala svo masssa góða íslensku hér – ekki segja pabba mínu) fór ég að heimsækja Valerie og brjáluðu herbergisfélagaínuna hennar og í sameiningu fundum við þrjár nýjar götur í Aix en Aix er þannig gerð að á hverjum degi finn ég nýja, eldgamla og þrönga götu sem að ég hef aldrei séð áður. Komst meira að segja að því bara rétt um daginn þegar ég ákvað að prófa sona einu sinni að beygja til vinstri, að gatan mín er einskonar fulltrúi Marokkó hér í bæ. Endalaust af búðum sem að selja Sissha og sona marokkóst dót og veitingastöðum, bakaríum og epiceríum sem að sérhæfa sig í Marakkó. Þegar svo líða tók á kvöld og ég treysti mér ekki enn að fara heim ákvað ég að fara í bíó með nokkrum amerískum vinkonum. Það var reyndar voða lélegt úrval þann daginn en við ákváðum samt að skella okkur á The Fountainhead sem er einmitt mjög sniðug svart/ hvít mynd frá 1949. Reyndar er leikurinn kannski full dramatískur og ýktur en innihaldið alveg fínt.

En nú kalla sænsku kjötbollurnar og hvað get ég annað en svarað kallinu.

P.s. Af hverju minnir seinasta setningin mig svona svakalega mikið á Herbert Guðmundsson? Ef þú veist svarið máttu endilega tjá þig hér í kommentunum fyrir neðan ...

la coupe de foudre a la boulangerie

2006-01-29T06:00:00.000-08:00

Ég held að ég sé ástfangin. Allavegana eyði ég mestum tíma mínum í að stara út í tómið og hugsa um ákveðna manneskju. Ákveðinn stað. Ákveðið bragð. Hinn heppni heitir Paul og er bakari. Það var nefnilega nýtt bakarí að opna í götunni minni og ég er daglegur gestur þar. Ég meina ef maður hugsar sona mikið með mallanum eins og ég getur maður þá ekki alveg eins og orðið ástfanginn í gegnum hann? Ha? Einhver?

Annars er ég nú meiri Lúllinn. Ha! Er að segja ykkur frá vorinu og dásemdum þess þegar að byrjar svo að snjóa! Össsh! Þetta er ekki hægt.

Hún elsku Valería mín var frekar dauf í dálkinn í dag. Hún var að fá nýja herbergisfélagaínu sem er vægast sagt ekki góð sem slík. Ég lét þá ekki deigan síga – greip ennisbandið og fór að leika Rambó henni til mikillar kátínu. Krakkar ef að ég hefði fæðst nokkrum öldum fyrr hefði ég verið ógeðslega fín sem hirðfífl. Ekki?

« I could have killed 'em all, I could kill you. In town you're the law, out here it's me. Don't push it. Don't push it or I'll give you a war you won't believe. Let it go. Let it go. »

Djöfull var ég ekki sátt þegar ég mætti í skólann á mánudagsmorgun. Illa sofinn og graut morgunfúl mætti ég klukkan fimm mínutur yfir átta í Salle Cézanne og brá heldur í brún þegar ég sá að stofan var troðfull af bólugröfnu fólki sem að ég hafði aldrei séð áður. Svo heyrði ég skrækróma rödd kennara míns segja Bonjour Vera! Installez vous s’il vous plait! Ég fann loksins kunnulegt andlit og settist við hliðina á henni Chakie minni. Svo hóf fólkið að kynna sig og þá byrjaði þessi viðbjóður aftur sem ég man svo vel eftir frá fyrir tæpum 4 mánuðum síðan; Hæææjjjjíííí! Immmmm ..... Mæjjj neijjjm isss … nóóóó! Sorryýýý … immmm ... je meyppelllllll Toby. Je vjéééén dú Californýýýýý …. Oj. Ég fæ gæsahúð. Ný önn er semsagt byrjuð og það eru sjö nýir einstaklingar komnir í bekkinn minn og þeir eru allir frá Californiu. Og mér finnst þetta ekki sniðugt.

Ég á ótrúlega skemmtilega vinkonu hérna í Aix sem að heitir Gloria. Hún er ítölsk og segir rosa mikið Alorrra og Basssta en hefur búið í Frakklandi í fleiri ár. Ég kynntist henni í ljósmyndaklúbbnum og hún er svakalega skemmtileg. Svo er hún alltaf að láta mig hitta vini sína sem eru franskir en hafa áhuga á Íslandi og kunna orð eins Landmannalaugar, Vatnajökull og brennivín. Það er náttúrulega rosalega gaman. Gloria er eðlisfræðingur og flestir vinir hennar líka. Fyrst var ég alveg ... í alvöru ? af hverju ? En svo er hún svo fyndin og skemmtileg að ég hætti að pæla í því. Það þýðir samt ekki að allir eðlisfræðingavinir hennar Gloriu séu sona fyndnir og skemmtilegir eins og hún. Æji, ég veit ekki sona raunvísinda nabbar geta verið stundum svo speees. Þegar ég segi raunvísinda nabbar er ég ekki að tala um þá alla sem að leggja stund á nám í raunvísindum heldur þá sem að hafa einhvern veginn glatað sjálfum sér í soleiðis fræðum og geta aðeins tjáð sig í gegnum formúlur og rauntölur. Það er eins og að þeir séu stundum haldnir einhverri mannlegri fælni eða eitthvað. Sumir geta varla talað við mann án þess að gubba og forðast mann eins og könguló með niðurgang af því maður er svo framandi – sem er kannski ekkert svo skrítið þegar maður er útlensk stelpa og sona rosalega sæt eins og ég er í þokkabót og frá sona geggjað skrítnu landi eins og Íslandi. Þá getur fólk ekki verið annað en hrætt við mann. Eða sona tekið manni með semingi. En ég læt það ekkert stoppa mig heldur mæti bara hress á svæðið með mína skemmtilegu frönsku og er já bara hress. Maður er svo hress.

Á fimmtudaginn var mér svo boðið í innflutningspartý hjá ungum frönskum eðlisfræðingi. Það var mjög gaman og ég fékk tíramísú og kirsuberjavín. Svo var líka hjól í loftinu sem var mjög smart. Þá er einmitt ofsalega sniðugt að vera eðlisfræðingur. Þið vitið þegar maður þarf að hengja upp hjól í loftið. Mmm góð pæling. Svo talaði ég við fólkið og það var mjög fyndið að sjá hvernig sumir af þessum eðlisfræðinganöbbum brugðust við. Urðu allir eitthvað sona soldið hræddir og fóru að efast um eigin dásemdir og horfðu á mig eins og ég væri djöfullinn. Og svo til að losa aðeins um þrýstinginn gerðu þeir svakalega mikið grín af því hvernig ég talaði og að því sem ég var að segja. Sona eins og að ég væri einhver trúður í sjónvarpinu sem gæti ekki heyrt það sem að þeir væru að segja. Ég lék bara með og gerði grín af þeim þangað til að mælirinn fylltist hjá minni. Ég var að útskýra fyrir einhverjum hvernig námið mitt væri og sagði að ég væri að læra grammaire og hann bara hahahah! Ertu kannski að læra grand-pére líka?!!! Ef ég hefði fengið þetta fyrir fjórum mánuðum hefði ég sennilega bara gefist upp og farið heim að grenja. En ekki í dag. Ó nei! Ég ákvað bara að nota skynsemina og rífast aðeins – þið vitið losa aðeins um þrýtingin eins og þau gera svo oft hér í suðrinu - fella hann á eigin bragði gæti maður sagt og sagði : „ Jæja kallinn minn af því að þú lætur sona eigum við þá aðeins að skipta yfir í íslensku? Það er nefnilega tungumálið mitt. Við erum hér búin að vera tala tungumálið þitt í allt kvöld þannig að er ekki bara kominn tími til að skipta? Ha kanntu ekki íslensku? En hún er svo ógeðslega létt! Þú veist bara sona! Ok eigum við þá að tala ensku? Treystir þú þér ekki í það mmm ok .... dönsku ? spænsku ? úrgísku ? OK ÞÚ GETUR SEMSAGT BARA TJÁÐ ÞIG Á FRÖNSKU! HAHAHAHA EN ÖMURLEGT! HVAÐ ERTU GAMALL ?? ELLEFU ÁRA?? ” Það sló algjörri þögn á hópinn og á sama augnabliki var Iron Maiden diskurinn í spilaranum búinn. Svipurinn á kauða var hrikalegur og hann þóttist þurfa að fara á klósettið. Svo kom hann ekkert út aftur. Ég var ekkert mikið lengur í partýinu eftir þetta. Ákvað bara að kveðja og halda heim. En jésus minn krakkar tilfinningin! Úff! Mér leið eins og ég væri Napóleon þegar hann vann orrusstuna við Balkanskaga 18ogeitthvað. Mæli með því að rífast sona endrum og eins – það er alveg málið.

Ekki samt segja að ég sé illa upp alin. Foreldrar mínir eru alveg dásamlegt fólk.

La tristesse du jour

2006-01-22T07:44:00.000-08:00

Dagurinn í gær var erfiður. Þurfti nefnilega að kveðja hana Mómó góðvinkonu mína sem er að fara aftur heim til Japans. Hún kom í heimssókn og gaf mér fullt að voða fínu dóti. M.a. japanskt grænt-te, fullt af fínum myndum, kort og japanskt leikfang sem heitir Ching Ching. Get ekki lýst því hvað það var sárt að standa á miðju torginu mínu. horfa á Mómó mína tárvota, reyna að kveðja hana með þá staðreynd í mallanum að við vitum ekkert hvenær við hittumst næst. Mómó er nefnilega ein af þessum stórkostlegu manneskjum sem að maður kynnist í lífinu. Pínulítil en samt svo stór. Þegar við svo loksins gátum sleppt hvor annarri og sagt Bonne chance et bonne chose hundrað sinnum fór ég inn í herbergi og hlustaði á Sigur rós í endalausri melankólíu. Komst að lokum að þessari niðurstöðu : Allt hefur upphaf og endi. Endirinn er ekki næstum því nærri. Ég veit hljómar eins og toyota auglýsing en það er allt í lagi. Mér leið að minnsta kosti mun betur.

Hvernig skúrar maður gangstétt ?

Annars er þessi vika búin að vera aldeilis fín. Sól og ylur og einhvernveginn finnur maður að vorið er á leiðinni. Harma það ekki að vera hér þegar maður heyrir af sjö metra háum snjósköflum og grýlukertum í nefum manna í Reykjavíkinni.

Fór í Jóga á mánudaginn sem að var yndisslegt. Fór í próf á þriðjudaginn sem var ekki eins yndisslegt og hélt fyrirlestur um Eugéne Ionesco á miðvikudaginn sem var massayndislegt. Svo héldum við kveðjuveislu í skólanum fyrir þá sem eru að hverfa úr bekkjarfjölskyldunni og að fara heim. Það var voða notalegt. Kennarinn minn kom með kampavín og kóngaköku og ég fékk le truc sem var inn í kökunni og var því kóngurinn eða þið vitið drottningin. Svo hélt Miss Ohio ræðu sem ég held að hafi verið eitthvað um að lífið sé « eins og hlykkjóttur vegur um borg dásemdana » og Aix og tími hennar hér hafi verið eins og messa á góðum sunnudegi. Veit ekki alveg hvað hún var að meina en þetta var allt saman mjög hjartnæmt. Svo knúsaði hún kennarann sem að öllum fannst geggjað fyndið því hann er ekki maður sem maður knúsar. Gaman af því. Svo var mér boðið í partý á föstudaginn. Þar voru bæði skemmtileg og leiðinleg fólk og ég nenni engan veginn að fara nánar út í það.

Þar sem að Sebastian hin fallegi nágranni minn var svo sætur að lána okkur ryksugu þá hefur þessi dagur farið algjörlega í að þrífa okkar dásamlegu íbúð. Við erum að tala um að ég og Soffa tókum og okkur til og þrifum gjörsamlega allt frá ísskápnum til fiskabúrsins og að meira segja leyndó skápinn sem að við höfum ekki þorað að opna frá því að við fluttum inn. Hann reyndist svo vera voða lítið leyndó skápur því að það var nákvæmlega ekki neitt inn í honum nema kassar og fiskamatur. Þvílík vonbrigði. Ég síðan þreif gangstéttina í eldhúsinu sona fimm sinnum en get svo svarið það að hún er alveg jafn ósexý og áður. En já. Hef ég einhvern tíma sagt ykkur frá íbúðinni minni ? Ef ekki þá er kominn tími til þess. Hún er voða skrítin en samt kósý og á efstu hæðinni í svona eldgömlu en týpísku frönsku fjöbýlishúsi. Það fjölbýlishús er svo staðsett við ráðhústorgið hér í bæ sem ég hef svo oft talað um. Þið vitið kaffihús og fólk að spila á trompet klukkan þrjú að nóttu. Á neðstu hæðinni er voða fín nammibúð með ofboðslega mikið af bleikum nömmum. Útidyrahurðin mín sem er græn er þannig gerð að alltaf þegar ég opna hana minnir hún mig á að ég sé í Suður -Frakklandi sem er mjög góð tilfinning. Svo koma stigar dauðans. Jésus minn ég hélt ég myndi deyja þegar ég gekk þá fyrst með 798540389 kílóa töskuna mína. Svo þegar þú kemur á efsta pallinn sérðu dyrnar hans Basta en ef þú lítur til vinstri sérðu hurð sem er alveg eins og kartöflugeymsluhurð. Það er hurðin að íbúðinni okkar. Þegar þú kemur inn kemuru beint inn í eldhúsið sem er gult og ljósblátt og með mynd af konu sem segir We can do it ! Svo er mjög halt borð með rauðum og hvítum dúk, tveir stólar, pínu ísskápur og hjól. Mér finnst hjólið best. Svo er líka hægt að geyma póstinn á því. Ef maður beygir til hægri er herbergið mitt sem er svaka næs : ótrúlega skakkt rúm – þriggja metra hár spegill – bitar í loftinu – sería með sona japönskum mini ljósakúlum og full taf snúrum og köplum svona til þess að internetið virka alveg. Svo hinum megin við eldhúsið er pínu gangur með herberginu hennar Soffu og baðherberginu. Soffuherbergi er svaka fínt og með playboy kanínu merkinu á öllum veggjum sem er smart. Svo er baðherbergið. Það er mjög spes – sona ílangt og mjótt með bláum flísum og gati á glugganum. Sturtan er ædíal sturta fyrir fimm ára börn – fólk með engan rass og svo auðvitað fyrir þá sem að hafa gaman af því að fara í mjög kalda sturtu. Jábbs sona er hún þessi elska, íbúðin okkar og get ég ekki verið annað en sátt með hana. Held samt að mér þyki vænst um torgið sem hún stendur við.

En aðeins meira um hann Basta nágranna. Hann er voða sætur, er í lögfræði og er frá París. Hann er alltaf að fá eitthvað lánað og er alltaf að tala um að við ættum að borða saman sem að við Soffa erum auðvitað meira en til í að gera. Svo ef maður hittir hann í stiganum er hann fljótur að bjóðast til að bera þetta og hitt og segja einn brandara eða tvo. Því já hann er hress kallinn. Ég óvart minntist á hann við vinkonur mínar í ljósmyndaklúbbnum en því miður virðist vera sem svo að þroskahefti pilturinn sem er þar líka hafi heyrt þetta og sé með þetta á heilanum. Alltaf þegar ég hitti hann byrjar hann að öskra Sebastian ! Sebastian ! Sebastian ! og ég get sagt ykkur það að það er ekkert svakalega gaman.

p.s. Þetta er handa Elbu :

Brokeback mountain : Ein fallegasta ástarsaga sem að ég hef séð á hvíta tjaldinu – sona mynd sem snertir þig og ef hún gerir það ekki ertu ekki mannlegur – meira segja úber harði pönkarinn sem sat við hliðina á mér labbaði snöktandi út.

Þegar Stebbi for a sjoinn var svaka gaman ja!

2006-01-15T04:41:00.000-08:00

Dreymdi ótrúlega furðulegan draum í gær og það minnistæðasta úr honum var þegar einhver spurði mig hver væru áhugamál mín og ég svaraði; tónlist, fólk og litir. Litir! Hvað í andsk. þýðir það eiginlega? Þarf virkilega að hringja í ömmu Ingu og spyrja hana út í þetta eða getur þú komið þessu að mamma mín? Það væri vel þegið.

Nú er orðið fínt að vera aftur komin til Frans og einhvern veginn allt eins og það á að vera. Búin að endurheimta alla útlensku vini mína, miðvikudagar eru aftur orðnir brjálaðir, Karókí á föstudögum, club photo á fimmtudögum, endalaust spaghettí í kvöldmatinn, sól og gleði, fólk að “losa um þrýstinginn” á hverju horni og fólk að glápa á mann af því maður er svo skrítin. Það eina sem er öðruvísi er hvað franskan mín er orðin super-bien. Hitti stelpu frá skotlandi á föstudaginn og bað hana vinsamlegast að tala við mig á frönsku þar sem ég gat ekki fundið ensku orðin til að tjá mig. Kannski að því að ég er ekkert og hef aldrei verið neitt svakalega góð í ensku. Svo er ég farin að eiga í allskonar ansi hreint djúpum samræðum við allskonar franskt fólk. Sem er gaman. Mér finnst til dæmis mjög gaman að spyrja fólk hver munurinn sé á Norður og Suður Frakklandi en hann er ansi mikill get ég sagt ykkur. Svörin eru eins mismunandi eins og þau eru mörg. Skemmtilegasta svarið sem ég hef fengið hingað til er samt pottþétt þegar einn sagði bara að hann gæti ekki talað um Juliu Roberts því hann færi alltaf að hnerra. Kannski hef ég misskilið það eitthvað en svona marseilleíska getur verið ansi hreint rugluð. Annars er þetta bara ansi góð leið til að fá fólk til að tjá sig og fá að tjá sig á móti.

Svo er ég að fara í jóga á morgun. Vei! Vei! Vei! Hef ekki hreyft mig svo að mánuðum skiptir og það er farið að segja til sín. Get varla haldið á appelsínu án þess að byrja að svitna, fá svima og stjörnur fyrir augun. Sem er alls ekki gott. Nenni samt engan veginn að byrja á að fara út að hlaupa. Það virkar bara svo hrikalega leiðinlegt.

Nú reyni ég eins og ég get að láta Stál-Hermann blasta góðri tónlist. Soffa, meðleigjandi minn er nefnilega komin með æði fyrir einhverrjum transterum frá Ísrael en það er nokkuð sem engin heilvita maður vill hlusta á. Verst bara að græjurnar hennar eru aðeins kraftmeiri heldur en græjurnar mínar þannig að það er mjög erfitt að yfirgnæfa þessi óhljóð. En ég reyni. Held samt í hreinskilni ég myndi hafa meiri ánægju af því að hlusta á fólk gubba í kór en þetta rugl. Annars gengur sambúðin bara vel og ég held að ég sé búin að læra bara ágætlega á hana Soffu. Veit hvenær það er best að þegja og ja hvenær ekki. Svo er líka hægt að hafa gaman af henni. Henni finnst ansi gaman að tala og þegar hún talar er það oftast hálfgert eintal eða mónólógur í staðinn fyrir samtal því maður kemst aldrei að. Ég er löngu hætt að reyna og þegar hún byrjar slekk ég bara aðeins á heilanum og reyni að njóta. Hún var til dæmis að segja mér frá því um daginn að hún hafði farið til Thailands í frí með foreldrum sínum og fundist það ansi gaman. Nema að það var eitt sem hún skildi bara hreinlega ekki og það var hvernig Thailendingar gætu þekkt hvorn annan í sundur því að hún svo sannarlega gæti ekki séð neinn mun á þeim sona útlitslega. Og af hverju yrði þessi gaur frekar skotinn í þessari stelpu heldur en hinni því þær væru nú alveg eins. Ég sagði bara að fyrst hún hugsaði þannig væru vafalaust til einhverjir Thailendingar sem að hugsuðu eins gagnvart henni og öðru fólki frá Hollandi. Svar hennar við því var mjög einfalt og skýrt. Bara stutt og laggott Nei. Því krakkar mínir sjáið til hún Soffa hefur alltaf rétt fyrir sér. Svo er vinkona hennar að koma í heimssókn í næstu viku. Hún heitir Niko og er “frekar heimsk en það er allt í lagi því að vinir manns þurfa ekkert að vera gáfaðir” Ég sagði bara ók en jésus minn er langt frá því að skilja hvað hún í raun og veru vildi sagt hafa.

Gildi hins íslenska lýsis hefur margfalt sannað sig hér í suðrinu. Valerie vinkona mín var búin að vera ansi hreint lasin í marga daga þegar ég tók upp á því að hella í hana lýsi og ég get svo svarið það að stelpan var komin á lappir eftir hálftíma. Ákvað að segja henni það ekki fyrr en eftir á að lýsi væri í raun fiski fita. Hún réð sér ekki af kæti og heimtaði meira. Þannig að mamma það gæti verið að þú þyrftir að senda pínu meira lýsa.

En jæja. Get ekki bullað lengur. Er nefnilega að fara í risa MUNNLEGT próf í frönskum bókmenntum á þriðjudaginn og á eftir að lesa ansi mikið. Sjiii .... ég er mjög hrædd við það en þá er bara um að gera að snúa sér að Corneille, Moliére, Jean de la Fontaine, Racine og allra hinna félagana og leita svara.

Bernadette bloggar

2006-01-13T04:08:00.000-08:00

Ég er í svo góðu skapi í dag að ég ákvað að nenna þessu ..

Kommentaðu nafninu þínu og...

1. Ég segi þér eitthað handahófskennt um þig.

2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig á þig.

3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig á þig.

4. Ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mína af þér.

5. Ég segi þér á hvaða dýr þú minnir mig.

6. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef velt lengi fyrir mér um þig.

7. Ég segi þér eitthvað sem bara þú og ég skiljum.

8. Ef þú lest þetta verðuru að setja þetta á bloggið þitt.

Svo fáið þið eitthvað safaríkt á sunnudaginn. Lofa.

P.s. Eitt gott svona á föstudegi: Kennarinn minn hélt að ég héti Vera BERNADETTE Knútsdóttir. Ég veit ekkert af hverju en ég vil þakka foreldrum mínum fyrir að hafa bara gefið mér nafnið Vera. Það er svo fínt og alveg meira en nóg. Ef að ég héti Bernadette finndist mér ég alltaf þurfa að ganga í Thatcher drögtum og fara í lagningu og jésus minn það er eitthvað sem ég nenni ekki.

I hear it's raining cats and dogs in Idaho

2006-01-06T05:54:00.000-08:00

Ég er með efasemdarpésa í mallanum. Ég vil ekkert fara nánar út í það en ég þoli ekki að vera með efasemdarpésa í mallanum. Í gær var ég ofboðslega viss með allt og svo í morgun vakna ég með þennan feita efasemdarpésa í mallanum. Það er ömurlegt.

Ég var að rifja það upp í auglýsingatímanum mínum í morgun að þegar ég var lítil átti ég mér þá ósk heitasta að vera með einhvern kæk. Mér fannst það nefnilega ótrúlega töff og kúl og reyndi allt sem ég gat til að temja mér einhvern svona ávana. Eins og að blikka augunum ótrúlega mikið eða gera eitthvað skrítið með nefinu á sona mínutu fresti. Það ætlaði samt aldrei að takast og að lokum gafst ég upp og ákvað að reyna að vera bara innskeif í staðinn. Fannst það nefnilega líka alveg úbba flott. Það gekk ekkert svo vel heldur þannig að ég var bara nokkuð sátt þegar ég fékk loksins teina. Úff! Það var góður tími …

Ég er núna búinn að vera í aix í tvö daga og afar lítið markvert hefur gerst. Það er eiginlega bara hundleiðinlegt að hvunndagurinn sé kominn á ný eftir þvílíka sæludaga í Köben. Nei, Nei, segi bara sona þetta er allt saman gott mál. Ég er búin að fara soldið í skólann og svo horfði ég á magnaða mynd í gær sem að Kári gaf mér í jólagjöf. Hún heitir Rock’n’Roll High school og er unglingamynd frá 1979. Hún er samt ekkert svona Grease krap heldur alger original og þess má geta að The Ramones koma mikið við sögu. Hún er eiginlega það skemmtileg og fyndin að ég ætla að horfa á hana aftur í kvöld. Svo er líka góð tónlist í henni og fullt af flottum fötum. Sem er aldrei leiðinlegt. Fyrirsögnin á þessum pistli er einmitt sótt í þessa ágætu mynd. Takk fyrir það. Ætla að biðja ykkur um að reyna að sjá hana áður en einhver Hollywood nabbi gerir endurgerð á henni með Avril Lavigne í hlutverki Riff Randell og lætur Green Day koma mikið við sögu. Úff! Ég fæ bara hroll.

Jæja ég nenni ekki að skrifa lengur um ekki neitt.

P.s. Mig langar í sund í Vesturbæjarlaugina.