Caen III

Þegar við Kári vorum lítil fannst okkur mjög skemmtilegt að skoða leikbæjarvörulistann sem kom í póstkassann í Sólheimum 27 nokkrum sinnum á ári. Við rifumst venjulega um hver ætti að skoða hann fyrst, sem endaði oftast með því að ég fór að grenja og hann sat uppi sem sigurvegari enda stærri, feitari og frekari. Að minnsta kosti stærri. Ég hef ávallt verið talin frekari enda með fleiri freknur er hann. Svo er náttúrulega ekki erfitt að vera frekari en ljúflingurinn litli sem er ekki þekktur fyrir annað en ljúfmennsku og ljóðamál. Feitari? Ég veit það ekki. Ég hef aldrei séð hann feitan. Einu sinni var hann þó í betri holdum en venjulega. Það var þegar hann heimssótti mig til Parísar vorið 2007 en þá bjó hann með Fimba á meðan Camilla var í Aix og borðaði rúgbrauð með kæfu í öll mál.

En núna er ég búin að tapa þræðinum. Um hvað var ég að tala? Já, Leikbæjarbæklinginn.
Það var alltaf hátíð þegar hann barst heim til okkar og ég man hvernig ég gat setið tímunum saman og látið mig dreyma um allt dótið sem í honum var. Svo fórum við í leik sem snérist um að velja það sem mann langaði mest í. Mér langaði alltaf í Playmo, fannst það langskemmtilegast og mest kúl. Ég man ekki hvað Kára langaði oftast mest í en einu sinni sýndi hann mér ofurkúl dót sem hann var búinn að velja sér: Dyrasíma. “Þá get ég verið inni hjá mér og þegar Stebbi eða Árni koma í heimssókn ýtir þú á þennan takka og þá svara ég og segi hvað? Og þá segir þú Árni er að spurja eftir þér og þá segi ég ok hleyptu honum inn og þá hleypuru honum inn. Ekki kúl?” Auðvitað fannst mér það kúl. Enda fannst mér flest kúl sem stóra bróður mínum þótti kúl. Meira að segja Turtles – þrátt fyrir að ég hafi aldrei skilið málið með Ninja og skjaldbökur, þykir enn þann dag í dag vera frekar langur vegur þarna á milli.

Þetta atvik, Leikbæjarblaðið og hinn ofur svali dyrasími, poppaði allt í einu upp í hausinn á mér rétt í þessu þegar ég lá upp í rúmi og las Candide eftir Voltaire. Þykir mér Candide-Candide-Candide-Candide-leikbæjardyrasími vera heldur undarleg hugrenningatengsl.

Á milli þess að læra og borða Mcflurry í þessu dásamlega helgarfríi, spjallaði ég heillengi og mikið við dúllukonuna sem var svo sæt að veita mér húsaskjól þessa mánuði sem ég er í Frans, Madame Madeleine Vallée.



Madame Vallée heldur því stöðugt fram að hún sé elsta kona í heimi. Hún er búin að prófa allt veikindalega séð, fékk brjóstakrabbamein fyrir tuttugu árum, nýja mjöðm fyrir tíu árum og næstum því nýtt hjarta fyrir um fimm árum síðan. Í framhaldi af því tali sýndi hún mér lyfjaskápinn sinn og öll meðulin sem hún þarf að taka. Maðurinn hennar Madame Vallée, Monsieur Vallée, dó fyrir tuttugu árum en saman ráku þau bakarí hérna neðar í götunni og þannig þekkir Madame Vallée allt fólkið í hverfinu. Madame Vallée líður best í garðinum sínum á sólskinsdegi og heldur mikið upp á blóm. Þegar hún er ekki í garðinum sínum situr hún í hægindastólnum sínum, með ofurstór heyrnartól og horfir á sjónvarpið. Hún horfir á allt í sjónvarpi en uppáhaldið hennar eru svokallaðir “vitsmunalegir” sjónvarpsþættir eins og Chiffres et lettres, Tout pour un champion, spurningarkeppnir og annað slíkt. Madame Vallée er mikil kisukona og þegar köttur nágrannans sem hafði vanið komur sínar hingað yfir til okkar flutti burt sagði hún mér að hún hefði ákveðið að það væri kominn tími til að fá sér nýjan kött. Ég var henni hjartanlega sammála og hlakka mikið til að fá kisa á heimillið. Madame Vallée á tvö börn. Jean Paul býr með okkur og er afar geðþekkur náungi, vinnur sem rafvirki og stundar bogfimi (sem er hvað?) Svo á hún dóttur. Ég man ekki hvað hún heitir. Hún býr ekki hjá okkur en kemur iðulega í heimssókn á sunnudögum ásamt manninum sínum sem ég man heldur ekki hvað heitir. Þegar ég hitti dóttur hennar Madame Vallée í fyrsta skipti var ég pínulítið lengi að ná áttum. Hún er nefnilega pínulítið skrítin og spurði mig allskonar skrítina spurninga. Svo talar hún líka alveg eins og þegar karlarnir í Spaugstofunni herma eftir eldri konum. Sem er mjög furðulegt út af fyrir sig. Um daginn hringdi amma Inga í mig og eftir símtalið sagði ég Madame Vallée frá ömmu Ingu. Síðan hefur hún ekki talað um neitt annað og spyr mig allskonar spurninga um ömmu Ingu. Hvað er hún gömul? Já, hún er yngri en ég, auðvtað eins og allur heimurinn. Er hún við góða heilsu? Á hún heyrnartæki eins og ég? Finnst henni ekki gaman að tala við þig í símann? Verður hún ekki glöð að heyra svona í þér?

Madame Vallée bjó í Normandie þegar það var hertekið af þjóðverjum í Seinni-Heimsstyrjöldinni. Það var sko ekki auðvelt skal ég segja þér! Lífið þá! Foreldrar hennar ráku hótel og veitingastað og þegar stríðið hófst þurfti pabbi hennar að hverfa frá til að gegna herskyldu. Í staðinn fylltist hótelið af þýskum hermönnum sem Madame Vallée þótti ekki “interéssant”. Hún var fjórtán ára þegar stríðið hófst og kom í veg fyrir að hún gæti haldið áfram að ganga í skóla en skólinn var í Caen sem var sprengd sundur og saman í heimstyrjöldinni sem skýrir hvers vegna Caen er svona ljót. Greyið… Ég spurði hana hvort að hún hefði ekki verið hrædd á þessu tímabili. “Nei ekkert endilega en þetta var vont ástand. Mikill skortur á öllu, mat og lyfjum og auðvitað mikil einangrun. En ég varð reyndar svolítið skelkuð þegar við fengum sprengju einu sinni í garðinn.”

Madame Vallée man aldrei hvaðan ég kem og segir ýmist að ég sé finnsk, norsk eða bara útlensk þegar gesti ber að garði. Einn daginn bað hún mig um að sýna sér póstkort frá landinu mínu. Ég átti enginn póstkort en ruplaði ferðabæklingi um Ísland á frönsku í vinnunni handa henni að skoða. Það gladdi gömlu konuna heldur betur og hún sat lengi í stólnum sínum og fletti bæklingnum fram og tilbaka. Einu sinni sá hún sig knúna til að standa upp og sýna mér nokkuð sem henni fannst afar merkilegt. Mynd af fólki að hjóla. Svo sagði hún: Sjáðu! Það eru hjól á Íslandi eins og í Frakklandi! Ótrúlegt!
Stuttu seinna þegar hún var búin að vaska upp spurði hún mig hvort við vöskuðum upp á Íslandi. Já ég held það nú – sagði ég þá – hvort sem okkur líkar það betur eða verr.

Það lítur svolítið út fyrir að Madame Vallée haldi að ég komi frá annarri plánetu, ekki öðru landi. En ef betur er að gáð eru þessar aðdróttanir hennar kannski ekkert svo skrítnar í ljósi þess að hún hefur lítið ferðast og þekkir einungis þennan litla heim sem hún lifir í : Normandie-hérað. Einu sinni fór hún þó með manninum sínum til Swiss – Það var þegar við vorum ung og ævintýragjörn! – sem henni fannst þó lítið koma til. Swissneskur ostur hvað? Hefur þú smakkað Pont l’éveque?

En annars er hún afskaplega notaleg kona hún Madame Vallée og skemmtileg, hikar ekki við að segja skoðun sína á hinu og þessu og hlær í kampinn. Svo hefur hún líka haft svo góð áhrif á mig – eftir dvöl mína í heimakynnum hennar er ég farin að tala frönsku eins og gömul kona í Normandie. Það segja vinnufélagarnir mínir að minnsta kosti … bhöööööö oui! Aaaaahhh bon, dit-on!


Dan eða litli gaurinn í stóru úlpunni eins og ég kallaði hann eina kvöldstund fyrr á þessu ári, var í bandi með herbergisfélaga sínum áður en hann byrjaði í Grizzly Bear, túraði með Radiohed og borðaði indæla kvöldmáltíð með mér í Brooklyn í vor.

Bandið heitir Department of Eagles og hefur hafið störf að nýju, mér og eyrnanna minna til mikillar hamingju því afköst þeirra félaga þ.e. tónlistin, er bæði góð og skemmtileg og kætir og bætir hér í nóvembermyrkrinu í Normandie.

Nýlega gáfu þeir félagar út hljómplötuna In Ear Park en sá titill vísar í garð úr barnæsku Dans kúribjörns sem ólst upp í Los Angeles og lék sér oft í garði þar sem finna mátti styttu sem leit út alveg eins og eyra… að minnsta kosti þegar hann var fimm ára. Mörgum stundum eyddi hann einnig í garðinum ásamt föður sínum sem lést síðasta vor, en platan er ekki aðeins tileinkuð honum heldur setur sá missir mark sitt á sköpun hennar í heild sinni. Textarnir fjalla t.d. margir hverjir um æskuminningar bangsa lilla og nostalgísk móment. Að þessu komst ég þegar ég las síðu þeirra arnardeildarfélaga og að því að þeir eru ekki bara frambærilegir tónlistarmenn heldur einnig nokkuð skemmtilegir fýrar. Að minnsta kosti miðað við textann sem þeir skrifa.

Og þessu deili ég með ykkur kæru hlustendur (vá hvað ég væri til í að vera með svona fínan og heimilislegan útvarpsþátt þar sem ég gæti sagt kæru hlustendur á fimm mínutna fresti) og bið ykkur vinsamlega um að skoða þetta núna. Uppáhalds lagið mitt er No one does it like you



Hér má sjá mynd af smáskífunni en mér þykir einstaklega gaman að segja frá því að allt artworkið í kringum Department of Eagles er einstaklega smekklegt, fallegt og fínt.

En núna má ég til með að halda áfram með öll verkefnin sem bíða mín. Þeirra á meðal má nefna eftirfarandi:
- ritgerð um örlögin í hugsunum franskra bókmenntaverka frá 17. og 18. öld (þetta hljómar mun betur á frönsku, nenni ekki að þýða þetta betur, c’est pas la peine því þetta er eitt af því sem geymist aðeins í franska hlutanum í heilanum á mér og þarfnast ekki flutnings yfir í þann íslenska),
- ritgerð um feit börn í Frakklandi unnin úr misgáfulegum greinum héðan og þaðan,
- þýðing frá ensku yfir á frönsku um hinn finnska kvartanakór en það er kór frá finnlandi sem tekur að sér að syngja kvartanir,
- lesa allt sem ég get lesið um Sjón á íslensku og frönsku til að geta túlkað fyrir hann í þarnæstu viku,
- ljósrita hið óljósritanlega,
- föndra hundrað og milljón matarávísanir,
- setja í þvottavél,
- hafa upp á norskum rithöfundi sem er annaðhvort manneskja sem fýlar ekki símann sinn eða komin í ævilangt frí á Kanaríeyjum
- senda ædolinu mínu email,
- lesa Candide,
- skæpa við kærastann minn og mömmu mína, samt ekki bæði í einu,

ásamt ýmsu öðru …