Un pour la route...

Það er föstudagsmorgun, ég er í Caen og það er rigning.
Ég sit á skrifstofunni minni, drekk kaffi sem bragðast miklu meira eins og heitt vatn með froðu heldur en kaffi og hlusta á Coco Rosie úr tölvunni hennar Nathalie.

Þessa vikuna er ég búin að mastera fjörutíu persónulegar dagskrár handa gestunum sem koma til okkar á hátíðina. Pas mal. Það er meira hvað þetta þarf að vera nákvæmt. Mætti halda að ég þyrfti að halda í hendina á þessu fólki allan tímann því annars myndi það týnast, bara ráfa eitthvað út í eyðimörkina í Normandie og verða étið af hrægömmum. Það heldur franska samstarfsfólkið mitt allavegana. Þau vilja hafa þetta allt tipp og topp og nákvæmlega fyrirfram skipulagt, ekkert svona íslenskt þetta reddast stemmningin (sú stemmning hefur kannski dáið út í kjölfar nýskeðra atburða á Ísalandinu?) og ég beygi mig bara og teygi undir það þó að ég viti að þetta verði allt eins stór katastrófa þarna í nóvember og þá dugar jafnaðargeð - ekkert fransk faux skipulag ... sussu nei.

Annars hefur þetta verið mjög dásamleg vika. Fór út að borða með mjög skemmtilegum og indælum tónlistarmanni um síðustu helgi og kærustunni hans sem er líka mjög skemmtileg og indæl. Við ræddum margt og mikið. Íslenska krísu, asnalega frakka og mat. Tónlistarmaðurinn trúði mér fyrir því að hann hefði einu sinni óverdósað á sniglum. Í kjölfarið lék hann svo humar fyrir mig. Hann trúði mér líka fyrir því að hann hefði einu sinni ræktað basiliku í stofunni hjá sér og þegar kom að því að bragða á henni, hafi hann ekki fengið sig til þess. Þú borðar ekki eitthvað sem þú hefur tengst tilfinningaböndum. Ég er honum hjartanlega sammála - Ég gæti aldrei borðað orkideurnar mínar ...

Á mánudaginn var mér síðan boðið í matarboð til Éric Boury sem er ekki bara snillingur og mjög hæfileikaríkur þýðandi sem þýðir m.a. Arnald og Sjón yfir á frönsku heldur ótrúlega indæll og skemmtilegur. Svo bauð hann mér líka upp á viskí og eina bestu kartöflustöppu sem ég hef smakkað ásamt því að eiga einn sætasta kettling sem ég hef séð.

Daginn eftir var mér boðið í sund, rauðvín og arineld hjá Isabelle sem ég vinn með. Isabelle á heima upp í sveit og það var ótrúlega notalegt að heimssækja hana í stóra sveitarhúsið hennar. Sveitin í Normandí er að verða pínu uppáhalds...

En núna á ég að halda áfram að mastera dagskrár ekki blogga, skoða jólatré á netinu eða dansa við Coco Rosie ... það er bara pínu erfitt að halda einbeitingu þegar ég veit að eftir nokkra tíma verð ég komin til Parísar að hitta Heiðar minn ...