Caen II

Kári (09:51): Mig dreymdi að þú værir að vinna einhverja blöndu af seyðisfjarðar og mósevinnu í Danmörku. Elín var pönkari.
Vera (09:54): Hvað er mósevinna? Elín gæti alveg verið pönkari. Hvað varst þú?
Kári (09:57): Vinna eins og móse. Ég var bara venjulegur.
Vera (10:01): Móse í biblíunni eða móse gústa?
Kári (10:04): Ekki móse sem skildi rauðahafið, nei.
Vera (10:07): Ég kann heldur ekkert að skilja höf!
Kári (10:11): Nei en þú gætir eflaust krotað eitthvað viturlegt á steintöflur … komin til Parísar?
Vera (10:13): Nei ég er að vakna og læra smá.

Þetta sms-samtal okkar sysktina átti sér stað á laugardagsmorgun og staðsetur okkur í þessum geigvænlega stóra Cosmos sem við búum í, í þessari stóru heild sem við erum hluti af eins og lítil peð á taflborði tímans, eins og litlir tetriskubbar í frjálsu falli og eins og lítil sandkorn sem fjúka tilviljanakennt um einmanalega eyðimörk lífsins: Kári var semsagt nývaknaður heima hjá sér í Köben og ekki alveg viss um hvort að yngri systir hans væri pípulagningardama í Danmörku og enn yngri systir hans pönkari. Hann vissi samt að hann var bara venjulegur. Ég var aftur á móti að vakna eftir rúmlega 12 tíma svefn, að læra smá og að búa mig undir að halda af stað til Parísar.

Hvað voruð þið að gera þennan laugardagsmorgun?

Ég ákvað þegar ég vaknaði á föstudagsmorguninn og leit í spegil og sá þar hundrað ára gamla konu með hrukkur í kringum augun, grána og guggna, að þetta alvarlega líferni þýddi ekki lengur - að gera alls ekki neitt nema að vinna og læra og sofa geðveikt mikið - og keypti mér lestarmiða til partý- og skemmtilegheitaborgarinnar Parísar.

Ekki taka því sem svo að ég sé eitthvað óhress, ég er hress, meira að segja mjög hress og ánægð með lífið. Vinnan mín er skemmtileg og lífið er fallegt.

Caen er samt örugglega leiðinlegasta borg sem ég hef þurft að búa í, og þá er Sauðarkrókur meðtalinn en hann er náttúrulega ekki borg. Hér eru menn ýmist tannlausir eða með möllet og halda að Normandí sé nafli alheimsins. Semsagt soldið whitetrash og soldið boring. Ég er kannski tannlaus en ég er þó allavegana ekki með möllet. Að minnska kosti ekki ennþá.

Amanda tók á móti mér eins og áður og endranær og eftir heilan dag á rue Montorgueil – bestu rue í heimi – fórum við í kampavínsapperatíf til vinar hennar, Patriks, sem er listaháskólakennari og kenndi Amöndu einu sinni að teikna og gera list. Þar hitti ég líka … ég man ekki akkúrat núna hvað hún heitir … vinkonu hennar Amöndu sem var að byrja að kenna í listaháskólanum í Aix en Provence og bað mig að segja sér allt um Aix en Provence því hún hefði aldrei komið þangað, aldrei stigið þangað fæti inn en samt var hún frá Nice. Sem er eiginlega við hliðina á. Ég – litla gulrótin frá Íslandi – sagði henni að Aix væri yndislegur, þar væri alltaf gott veður og gott bíó. Um leið fannst mér ég líka vera rosalega klár og sigld að vera fræða þessa ungu konu um nágrannabæ sinn. Steikt, ekki?

Eftir kampavín og klæðin rauð, héldum við á Le Président sem er risastór og risakitch, kínverskur veitingastaður í Belleville, og þar sem eru alltaf kínversk brúðkaup á laugardögum. Þennan laugardag voru mörg brúðkaup og við fengum að vera memm: Sprengdum confetti yfir vel skreytt brúðhjónin þegar þau gengu inn í salinn, sungum kínverska brúðkaupssöngva og fengum bita af kínversku brúðartertunni.

Eftir mat héldum við Amanda til Montreuil, hverfi sem er vinstra megin við ParísParís, sem var einu sinni alþýðuhverfi en er núna hipsterahverfi. Eða svona næstum því. Pínulítið eins og Williamsburg - en samt ekki. Þar var afmælispartý hjá Carl sem er frakki en samt fæddur í Þýskalandi. Við komum inn í risastóran bílskúr, upplýstan af blárri birtu en Carl og vinir hans eru að gera ljósinstallation sem verður sett upp í kirkju við hliðina á Louvre á Nuit blanche, menningarnótt, um næstu helgi. Missti af menningarnótt í Reykjavík í sumar og missi sennilega líka af menningarnóttinni í París þetta árið, en lifi á góðum minningum um síðustu menningarnótt, þegar ég og Sigga fórum útum alla París og ég í peysu sem á stóð Barbés bussiness school og vakti mikla lukku hvert sem við komum.
Inn í bílskúrnum var svo hurð sem opnaðist út í garð og hinum megin við garðinn var atelier með fólki, tónlist, arineldi, mat og drykk eða semsagt öllu sem þarf til að gera góða veislu.

Mig langaði að dansa og breytti mússíkkinni úr Jacques Brel í Paper Planes með M.I.A og dansaði dansinn hennar Júlíu. Það vakti að sjálfsögðu mikla lukku og fékk fólk til að dansa og mig til að gerast sjálfskipaður DJ, þangað til að ég setti Animal Collective á. En það er einmitt minn helsti veikleiki sem DJ. Set alltaf Animal Collective á þegar mig langar til þess en engum öðrum. Þá tók við einhver malli sem spilaði bara franskt hiphop og ég dróg mig í hlé og fór að tala við kóreska jógakennarann Simon sem er samt frá New York.

Hann var mættur til Parísar til að kenna jóga-workshop eina helgi. Carl afmælisbarn og jógastundari hafði mætt í tíma hjá Simon og heillast svo af honum að hann ákvað að bjóða honum í afmælið sitt. Þetta var í fyrsta skipti sem Simon var í París og bjó á hóteli við Saint Michel sem honum fannst vera alveg eins og NY. Ég er honum ekki sammála. Við Simon spjölluðum lengi og ég sagði honum frá Caen og alvarlega líferninu og að í Caen væri ekkert afró, hvað þá jóga og að mér væri krónískt illt í bakinu. Það fannst Simon mjög slæmt að heyra og ákvað að gera smá jógabrellu á mig. Í miðju partýinu tók hann mig semsagt í flugvél – eins og ég gerði við Elínu þegar við vorum litlar og Elín gerði við kisu – og snéri mér í hringi í loftinu, þangað til að heyrðist hátt og snjallt brak í bakinu á mér og voilá – ég ekki lengur hundrað ára heldur ný og endurbætt Vera á þrítugsaldri.

Simon tók sama bragð á leigurbílstjórann sem keyrði okkur frá Montreuil í annað partý í Monte Martre. Þá sá ég hvað þetta var í raun fáránlegt og þurfti að afsaka mig og hverfa á bakvið vörubíl til að hlæja ekki framan í opið geðið á jóganum honum Símoni.

Þegar við Amanda ákváðum eftir mikið stuð að það væri komið gott og tími til að halda heim, kvaddi ég Simon sem sagði þá að ég liti út fyrir að vera álfur. Það hefur aldrei þótt jákvætt á mínu heimilli og þess vegna sagði ég: Takk. Þú ert alveg eins og Jackie Chan.

Daginn eftir mætti ég svo endurnærð til Caen og tilbúin í næstu lotu af alvarlegu líferni.

Þetta er að verða soldið langt. Ég ætlaði líka að segja ykkur frá sætu gömlu konunni henni Madeleine sem ég bý hjá og öllum spennandi sænsku böndunum sem við erum að fá á hátíðina en ég geri það bara seinna.

Einnig vil ég benda ykkur á að ef þið klikkið á linkinn hér til hægri, myndir í öfugri röð, má sjá stórskemmtilegar köbenskar myndir sem eru alls ekkert í öfugri röð.


Ég óska ykkur öllum velfarnaðar í leik, jafnt sem starfi, á komandi dögum.