Það er orðið dálítið langt síðan síðast og fólk er farið að væla. Ég ætla samt ekki undir neinum kringumstæðum að taka upp þráðinn þar sem ég skildi við hann fyrir meira en mánuði síðan, nenni því ekki og sé ekki ástæðu til þess.

Ég ætla einfaldlega að skrifa þessa færslu án þess að pæla nokkuð í samhenginu og því sem ég ætla að segja. Láta þetta bara flæða og athuga hvað gerist.

Í dag á ég frí. Ef að þú kæri lesandi þekkir mig eitthvað þá veistu hvað ég hef gaman af því að vera í fríi. Ég held að það hafi verið Franz Ferdinand sem sagði it’s always better on holidays, so much better on holidays, and that’s why we only work when we need the money. Ég er honum hjartanlega sammála en vinn því miður ekki aðeins þegar ég þarf á peningunum að halda. Sem er synd.

Ég hefði getað gert svo margt í dag, ég hefði getað vaknað snemma og þrifið íbúðina, ég hefði getað vaknað snemma og farið á Kajak með Hlyna og ég hefði getað vaknað snemma og tekið myndir af Seyðisfirði og hvernig hann umbreytist einu sinni í viku þegar ferjan kemur í heimssókn. Í staðinn svaf ég til hádegis. Ný og hrein rúmföt og notalegur draumur urðu til þess að ég sá mér ekki fært um að fara fram úr fyrr en ég heyrði að það voru allir komnir á fætur, meira að segja Gummi.

Upp úr eitt tókum við Gummi einn tveggja rétta lönch á Öldunni, humarsúpu í forrétt og steinbít og byggotto í aðalrétt. Drukkum San Pellegrino sem er dýrasta sódavatn í heimi og lásum fréttablaðið þar sem ég rak augun í þetta:


Sem er sennilega eitt það heimskulegasta sem ég hef rekið augun í.

En fyrir utan smáauglýsingar og einnota sundföt erum við Gummi sammála um að svokallað hótel-líferni myndi henta okkur vel, að búa á hóteli, borða alltaf dýrindis veitingastaðamat og ganga í sérsaumuðum Louis Vuitton fötum. Svona eins og bræðurnir í Darjeeling Limited haga lífi sínu – en þá fyrir utan alla tilvistarkreppuna og verkjalyfjamisnotkunina. Gummi er að meira að segja staðráðinn í að gera þetta þarnæsta haust, flytja til Bangok og búa á hóteli í fjóra mánuði. Ég fæ kannski að vera með honum í mánuð, hótel-líferni í lengri tíma myndi bara enda í eirðarleysi og leiðindum. Svona eins og Paris Hilton, hún er ekki alveg að meika þennan stöðuga munað, það sýður bara upp úr heilanum á henni og hún fer að gera leiðinlega sjónvarpsþætti og vond ilmvötn. Og já, taka kókaín.

Eftir mat fór ég í sund í krúttlegu sundlauginni, sem er ágæt þrátt fyrir að vera innilaug og frekar skrítin sem slík. Búningsklefarnir eru til dæmis mjög notalegir, sennilega af því að maður er alltaf einn í þeim og sturtan er mega öflug sturta sem kemur blóðrásinni þinni af stað, svona ef morgunkaffinu tókst það ekki. Svo hentar garðurinnn á bakvið sundlaugarhúsið einkar vel til þriggja tíma sólbaða og vinkonu catch-öpp.

Eftir sund kíkti ég á handverksmarkaðinn sem ég geri iðulega þegar ég á frí og geri heiðarlega tilraun til að eyða peningum á Seyðisfirði. Þar hlustaði ég á konur tala um feitt soðið hangikjet og að nú til dags væri ekkert kallað hollt nema eitthvað helvítis gras. Þetta sögðu þær innan um hekluð ullarvesti og prjónaða ullarsokka. Gamla Ísland. Vona að það hverfi ekki alveg strax. Á handverksmarkaðinum fann ég dýrindis afmælisgjöf handa Momo sem sendi mér japanskan trefil um daginn þegar ég átti afmæli. Veit að hún verður ánægð með ullarstúkur – sérstaklega þegar ég segi henni að gamlar íslenskar sveitakonur sem borða hangikjöt hafi prjónað þær. Klassík.

En núna ætla ég að reyna að ræða við Kára bróður minn á skæpi, það er ef hann lætur sjá sig þar. Matarboð í aften með besta leikara á Íslandi og ég staðgengill Dýra sem er lasinn. Þá er betra að vera í góðu formi, hjálpa Ríkey með Tikka Masala-ið, opna Prosecco-ið og leggja á borð-ið.

Vonandi verða fallegar sumarmyndir komnar inn á flickr-ið mitt innan skamms. Vonandi.

Smá prevjú: