Seyðisfjörður II

Við ætluðum að kaupa bíl en einhvern veginn virðist það vera meira en að segja það.
Bensín og tryggingar
vega upp á móti því að geta farið hvert sem er.
Á Snotrunes og í Hallormsstaðaskóg.
Einu sinni átti ég pennavinkonu sem bjó í Hallormsstaðaskógi.
Hún heitir Þórný.
Þannig lærði ég líka að skrifa Hallormsstaðaskógur
Það var mikill áfangi enda bæði illa lesblind og rangeygð.

Ég er líka að vinna með manni sem heitir Vouter.
Hver heitir Vouter?
Vouter er belgískur kokkur og örugglega sá stressaðasti maður sem ég hef nokkurn tíma hitt.

Það er aldrei gaman.

Ég byrjaði á að læra nafnið hans með því að leggja á minnið að Vouter rímar við router.

Þið vitið svona internet drasl.

Af einhverjum ástæðum á ég hræðilega erfitt með að muna svona úber útlensk nöfn sem meika engan sens, ekki fyrir mér, hvað þá fyrir öðru fólki sem er vant Lucy, Stine eða Beth.

Einu sinni fór ég í ensku skóla í Brighton og átti fullt af vinum frá Makedóníu sem elskuðu Eurovision og mundu eftir Íslandi á eftirfarandi hátt: Já ertu frá íslandi? Tell me tell me tell me once tell me twice var frá Íslandi.

Þegar ég átti milljón vini frá Makedóníu sem allir hétu eitthvað skrítið og framandi, var ansi erfitt að leggja nöfnin þeirra á minnið. Þá reyndi ég að þróa ákveðið kerfi: Vania eins og skrítnu eigthýs dömubindin, Eli eins og Elín systir mín án N og Deliborka eins og eitthvað með miklu sinnepi. En allt kom fyrir ekki og myndaalbúmið með myndum frá þessari ferð minni til heimabæjar Nick Cave og Emiliönu Torrini, geymir myndir af alls konar fólki, og nöfnum eins og Kalli, Lalli, Gústi og Jóna skrifuðum við þær. Ég er samt næstum því viss um að litla gimpið frá Rússlandi sem þóttist alltaf vita allt (Mister Bruce – kennarinn okkar hét Bruce, ekki Willis – is it true that the icelandic horse is schizophrenic?) heiti ekki Jóna.

En Vouter maður. Hann er brjálaður. Ég segi oft að fólk sé brjálað en ég held að það eigi aldrei eins vel við og akkúrat núna.

Það var pínulítið mikið að gera hjá okkur. Gæsaveisla, sjóarar og ítalir (einstaklega skemmtileg blanda – hafið þið aldrei farið í partý með gæsum, sjóurum og ítölum?) og allir mættir á sama tíma. Ég ein frammi og Vouter einn inn í eldhúsi. Eftir smá geðvonsku sem ég ákvað að taka ekkert persónulega tilkynnti ég Vouter að sjö sjóarar vildu á la carte. Hann varð ekkert sérstaklega ánægður. Öskraði bara No! I can’t do this! I’m gonna go! I quit! Og byrjaði svo að labba í átt að dyrunum. Ég bara hey vó hvaða læti eru þetta, slökum á, hvað gerir maður þegar belgískir kokkar fá taugaáfall? Það kveikti bara enn í mínum sem kastaði pönnum og lambakjötsframpörtum sem ég var næstum því búin að fá í augað. Þá lét ég mig hverfa úr eldhúsinu, bölvaði í hljóði og fékk mér magic. Sem er nýja undrið mitt hér mitt í daufum hversdagsleikanum út á landi. Djók.

Allt fór vel að lokum, gæsirnar, sjóararnir og ítalirnir fengu matinn sinn og ég fékk afsökunarbeiðni. Sorry, I’m a difficult man. Já sæll! Það er ekkert lítið, að halda bara að maður geti rifið sig eins og rjúpan við staurinn, kastað lambaframpörtum í augað á fólki, komið svo lítill og feiminn eftir fjóra tíma og sagt I’m sorry. Já fínt. Já nei. Ég stend ekki í þessu. Guðrún viltu koma hérna. Núna.

En sem betur fer verð ég hvað mest að vinna með Jóa og Júlíu í eldhúsinu, sem eru ekki einungis gæðakokkar heldur líka ungt ástfangið par og eiga von á sínu fyrsta barni í september. Sætt. Ef belgíski kokkurinn er Tálknafjörður þá eru þau pottþétt Mallorca.


Viku síðar:

Kaffi, færeyskur Teitur, þoka, nýbuin að borða egg og beiký í boði Gumma, ég í stólnum mínum og Gummi í Play Station. Vinna eftir tvo tíma.

Ég er búin að taka Vouter í sátt, enda hef ég sjaldan verið langrækin manneskja.
Eftir nokkra frasa eins og :

Kokksi: Vera, I was talking to Helgi, and actually do I agree with him…
Ég: Mhm, ok, hvað?
Kokksi: uuu mmmm yes well … you look very pretty today.
Ég: Really? Takk maður.

Eða:

Ég: How do you make ratatouille?
Kokksi: you should know this stuff, you lived in south of france.
Ég: Já well I don’t.
Kokks: Tomatoes, paprika, knopflauk, aubergine, courgette… og sýnir mér svo hvernig maður gerir ratatouille sem er fallegt.

Eða:

Kokksi: Vera ertu svangur?
Vera: Nei. En ég er svöööööng.
Kokksi: What is your favorite?
Ég: Catfish. With Byggotto, ratatouille and mushroom flan.
Kokksi: Give me ten minutes.
Að tíu mínutum liðnum fæ ég besta steinbít í geimi.

Útslagið varð svo þegar litli Vouter sem er alltof stressaður maður til að vera kokkur bauð mér út að borða í Skaftfelli. Tek þó fram að Olga kærastan hans og Nicolas – einnig þekktur sem Legolas – voru að sjálfsögðu með.

Eftir það gat ég ekki lengur verið í fýlu.

Seyðisfjörður kemur sífellt á óvart. Á föstudaginn nei laugardaginn eða kannski bæði ég man það ekki, var sjómannadansleikur í Herðubreið. Þá kom fólk saman, borðaði og drakk og söng. Á meðan vann ég á Öldunni og var í góðu skapi. Þegar vaktin mín var búin, stútuðum við Ríkey einni Prosecco (sem er freyðivín og Björg fær að smakka þegar hún kemur í heimsókn!) og fórum síðan á ball með stuðbandinu Svitabandinu og sheize mann hvað það var gaman! Ég hélt að sveitaböll væru sveitt og leiðinleg en þetta var það ekki. Bara dansa dansa dansa við gamla slagara og vera hress. Ég dansaði við milljón manns en sá sem stendur upp úr er pottþétt Beggi frændi minn frá Njarðvík, vissi ekki að hann hefði svona mikinn djæf og cha cha cha í sér.

Eftir ballið var sólin komin upp og skein yfir fjörðinn. Þá var farið niður á bakka og ég stökk eftir gítarnum hans Dýra sem tók nokkra slagara. Þegar Dýri var í Tælandi var hann kallaður Elvis’s lost son, en Dýri syngur ekki bara eins og kóngurinn heldur er hann sláandi líkur honum: Dú sem gæti verið rokkabillý ef maður vill, bartar, hringir og töffaraskór.
Á bakkanum var svo setið fram eftir nóttu, sungið, drukkið, farið á trúnó og já auðvitað glímt.


Að öðrum óspurðum fréttum – hvað er blogg annað en óspurðar fréttir – þá er ég búin að eigna mér hægindastól einn í stofunni. Í honum get ég setið endalaust, sérstaklega ef ég er þreytt á morgnana, hlustað á tónlist, drukkið kaffi úr könnunni góðu frá mömmu og horft á fjöllin eða hestana í næsta garði.

Sveitalífið er ljúft.

Myndablogg kemur þegar ég nenni en ég vek athygli á nýjum link - Guðrún Elsa er bókmenntafræðivinkona mín, ótrúlega fínn penni og fyndinn. Ennfremur deilum við hrifningu á Sartre, hrifningu sem tengist ekki einungis skáldverkum hans og hugmyndum um existentialisma. Ó guð!