Síðan þá hef ég ekki getað hugsað um neitt annað. Er búin að gúgla eins og óð kona, skoða allar gerðir af mögulegum og ómögulegum Dahon hjólum og næstum því búin að komast að því að maður getur ekki keypt svona á Íslandi (Eða hvað?) sem þýðir aðeins eitt. Internet shopping. Sem getur verið gaman. Mér er svo alvara í þessu öllu saman að ég er búin að hringja sjö sinnum í pabba minn sem er örugglega á fundi og svarar þess vegna ekki og tala við manninn sem á svona hjól og kemur alltaf á Ölduna og segir nú ætla ég að fá að borga yður þegar hann er búinn að drekka cappocinoið sitt og borða súkkulaðikökuna sína.
Að eiga hjól - sem er auk þess hægt að brjóta saman - er á allan hátt miklu sniðugra en að eiga bíl. Ekkert bensín, engin mengun, engin hamborgararass, kannski aðeins lengur á leiðinni til Borgarfjarðar, en samt ekkert miklu.
Ég vona að hjólafólkið svari fljótlega tölvupóstinum sem ég sendi þeim fyrir fimm mínutum. Ég er orðin óþreyjufull að geta gengið frá þessum sniðugu kaupum, eignast hjól og fengið það sent heim til mín í Sæviðarsundið fyrir þriðjudaginn í þar næstu viku svo að ég geti kippt því með mér hingað á Seyðisfjörð.
Ég er svo spennt að ég fæ bubblur í magann þegar ég hugsa um þetta.
En vó klukkan orðin sjö á þessum indælis frídegi og ég ekki enn farin að búa til salat. Best að koma sér í það svo að ég nái örugglega La Planéte Sauvage í Mini-ciné hjá Hassan eftir hálftíma. Ég verð sennilega eini bíógesturinn þetta kvöldið og ekki viljum við að Hassan verði fyrir vonbrigðum.
0 comments:
Post a Comment