Seyðisfjörður I

Lag vikunnar: Kids með MGMT.
Bók vikunnar: Argóarflísin eftir Sjón.
Brauðrist vikunnar: Ristavélin okkar.
Kvikmynd vikunnar: Einhver mynd um mann sem á spítala og um annan mann sem á ekki spítala. Hver Á spítala?
Playlisti vikunnar: Nýr og endurbættur Strætógaman.

Ég hef borðað ógrynnin öll af eggjum síðan ég kom til Seyðisfjarðar. Kannski af því að Gummi frændi borðar yfirleitt ógrynnin öll af eggjum og síðustu daga hef ég eytt ansi miklum tíma með honum með þeim afleiðingum að hafa smitast af þessu egg-madnessi. Við erum jafnvel að hugsa um að fá okkur lynghænur, hafa þær í garðinum, borða eggin þeirra og svo bara steikja þær þegar við fáum leið á þeim. Hvað finnst ykkur um það? Erla? Finnur? Júlía?

(Ég er greinilega búin að tileinka mér strax ákveðna tegund af landsbyggðarviðhorfi: Eyðum og drepum svo lengi sem við erum svöng, dýr hafa ekki tilfinningar og virkjum þessar sprænur attitjúdd. Skemmtilegt. Vissi ekki að þetta myndi gerast svona fljótt eftir að maður flytti út á land.)

En egg maður, eru góð. Mjög góð. Eftir að mér var ráðlagt að halda mér frá mjólkurafurðum sýður amma mín alltaf egg handa mér þegar ég kem í heimsókn í stað þess að hræra skyr með púðusykri og bláberjum. Á Brákarborg er líka alltaf mikið af eggjum. Þá borða ég svona fjögur og fæ svo eitt í nesti.

Ég man samt eftir því að hafa verið lítil og fundist egg mjög vond. Eiginlega bara ógeðsleg. Reyndar fannst mér fátt sem kallast hollt vera gott, lifði eiginlega bara á nammi og kartöflum með smjöri. Kartöflur, mmm. Þær eru svona eins og egg. Góðar.

Ég man líka eftir því að hafa verið lítil og tónlistarmyndbandaþátturinn Popp og kók með Stebba Hilmars var sýndur á RÚV. Það var svona íslenska útgáfan af Mtv: Stebbi Hilmars á Kaffivagninum að kynna myndbönd með hljómsveitum frá Selfossi. Þessi myndbönd voru eiginlega alltaf eins, allir í hvítum jakkafötum og með sólgleraugu, rosalega mikið að hlaupa, einn datt í sundlaug og hinir hoppuðu niður af húsþaki og svo var ein sæt stelpa sem söngvarinn fór í sleik við í lokin. Hið gullna snið tónlistarmyndbanda frá Selfossi á árunum 85 til 95.

Ég og Stefanía fengum stndum að horfa á Popp og kók með Ölfu stóru systur hennar. Þá fengum við iðulega popp og kók samhliða glápinu, sem okkur fannst náttúrulega geðveikt. Stefanía! Popp og kók – og benda á sjónvarpið – og popp og kók - og opna munninn og sýna samantuggið og girnilegt popp og kók. Geðveikt!

Ég man líka eftir því að hafa setið heima, ein og horft á Popp og kók. Stebbi var á Kaffivagninum, kynnti lag – örugglega eitthvað með SSSól - og tók síðan stóran bita af eggi. Af einhverjum ástæðum fannst mér þetta svo hrikalega girnilegt hjá honum að ég hljóp fram og bað mömmu umsvifalaust um að sjóða handa mér egg svona alveg eins og Stebbi Hilmars hafði rétt í þessu verið að borða í sjónvarpinu. Mömmu minni fannst þetta frábærar fréttir, dóttir hennar loksins hætt að vera matvönd og vildi fá egg. Þá færi hún ef til vill eitthvað að vaxa og mamma þyrfti ekki alltaf að taka það fram að dóttir hennar væri lágvaxin og fíngerð sex ára stúlka en ekki þriggja ára dvergur.

Nokkrum mínutum síðar var eggið tilbúið, Popp og kók reyndar búið og Stefán horfin af skjánum. Ég settist niður og reyndi að rifja upp hvernig hann hefði bitið í eggið, hvernig hann hafði setið, hvað hann hafði sagt og svo framvegis. En allt kom fyrir ekki, eggið var alveg jafn fúlt, vont og skrítið og eggin í leikskólanum og heima hjá ömmu. Þvílík vonbrigði.

Ætli það hafi ekki verið um svipað leyti sem mér fór að finnast bönd eins og Sálin og SSSól leiðinleg og að fá óbragð í munninn þegar ég heyrði tónlistina þeirra.


Núna sit ég í græna seventýs sófanum í stofunni í húsinu okkar Gumma og Jóa (svo kemur Óli Gústa), skrifa á tölvu og hlusta á Beirut. Ef ég væri ekki á Seyðisfirði gæti ég alveg eins verið komin í Sæviðarsundið, fyrir utan að það eru ekki bílsæti í stofunni í Sævó og ekki risa Alpafjöll með snjó og fossa út um gluggann. Svona pínu öðruvísi – hvorki betra né verra.

Ég lenti á Egilsstöðum á þriðjudaginn, sá Útgarð 6 en fann kúaskítalykt. Það vakti óneitanlega blendnar tilfinningar hjá mér.

Sem minnir mig á konuna sem ég sat við hliðina á í flugvélinni. Hún var í túrkís bláum jakka og lyktin af henni sagði mér að þjóðerni hennar væri ekki það sama og mitt. Þegar hún ákvað að tala við mig, og sagði mér að hún væri frá Litháen, að þar væri miklu fleiri tré en á Íslandi og að hún væri að heimsækja son sinn sem hún hafði ekki séð í tvö ár, hugsaði ég að ég væri fordómafullur kúkalabbi sem dæmdi fólk út frá tánöglum og lykt. Það er aldrei fallegt.

Svo kom Dýri að sækja mig. Dýri er maður sem er yndislegur. Þekkir þú mann sem er yndislegur? Þá er það Dýri. Menn eru aldrei yndislegir, þeir geta verið viðkunnalegir, hressir eða skemmtilegir, en Dýri er yndislegur. Hann er líka yfirmaðurinn minn á Öldunni, mágur hans Gumma, eiginmaður Ríkeyjar, pabbi Sindra og Rökkva og sonur hennar Þóru.

Að koma til Seyðisfjarðar var eins og að ferðast þrjá mánuði aftur í tímann, eða að fara til Norður Noregs: Allt kalt, brúnt og skrítið. Loftslagið allt öðruvísi, kaldara og hreinna. Húsið okkar er hús sem þykist vera sumarbústaður utan frá. Innan í minnir það aftur á móti á KFUM sumarbúðir fyrir þrjátíu árum. Jafnvel á sett úr David Lynch mynd. S.s. ekkert slæmt miðað við franskan standard, en heldur ekkert ömurlegt út frá íslensku viðmiði.

Þegar ég kom á Ölduna, hótel og veitingastaður frá aldamótum sem mun vera vinnustaður minn í sumar, vissi ég ekki alveg hvað ég átti að gera en endaði með að fylgjast með, drekka MJÖG gott rauðvín og borða nautakjöt, sem ég borða eiginlega aldrei. Þar hitti ég líka fjölskylduna: Þóru sem er hippamamma (Dýri segist vera hippabarn og grípur oft í þá ástæðu til að útskýra e-ð, nei ég átti ekki sjónvarp, ég var hippabarn eða nei mér finnst ekki Opal ekki gott, ég er hippabarn). Þóra er líka jógi sem rekur jóga hótel á Indlandi á veturna og þegar hún er ekki á Seyðisfirði. Ég hitti líka litlu tvibbanna, Rökkva og Sindra, sem trúðu mér fyrir því hversu leiðinlegt þeim fyndist að Gummi hafi hætt við að verða rock star til að verða ritari – en Gummi skrifar ljóð og sögur. Í einlægni spurðu þeir mig svo hvort ég ætlaði nokkuð að verða ritari. Sjáum til.

Eftir Ölduna, urðu strákarnir að kynna mér fyrir Lárunni, sem er bar. Þar enduðum við í góðan tíma og nokkra El grillo, þrátt fyrir að ég tæki það sérstaklega fram að ég vildi verða hress daginn eftir og láta ljós mitt skína sem þjónn á öldunni.

Á Láruna komu nokkrar færeyskar konur sem voru að að fagna mömmu-dávur. Í staðinn fyrir að ga um rundt um foreyjar, höfðu þær ákveðið að skella sér til Seyðisfjarðar með Norrænu. Færeysku mömmurnar tóku nokkra slagara í karókí (það er karókí á Seyðis! Vei! Flashdance og alles! Hulda þú verður að koma, tekur bara litla Malla-Kalla með!) og sameinuðust okkur og nokkrum togarasjómönnum að norðan í Vikivaka.

Daginn eftir mætti ég svo hress í vinnuna og allt gekk vel. Fékk að tala frönsku, fékk meiri góðan mat og kynntist nokkrum Seyðfirðingum.

Fleiri góðar fréttir eru að við erum búin að fá Ristavél, Sjómannadagurinn er um næstu helgi og veðurspáin á Austurlandi er góð.

Þetta skrifaði ég fyrir svona viku en ég hef komist að því að Frakkland og Austurland eiga ýmislegt sameiginlegt. Á báðum stöðum tekur til dæmis tvö ár að fá internetið heim til sín og á báðum stöðum eru bara inni sundlaugar. Sniðugt? Nei. En það venst.

Þetta er pínu langt. Ef að þið eruð lesblind eða finnst bara leiðinlegt að lesa mæli ég með því að bíða eftir myndabloggi sem er væntanlegt á næstu tveimur árum. Það gerist ekkert á Seyðisfirði nema á tveimur árum.